Ստյոպան ու սաունան․ նրան արդեն քիսան էլ չի օգնի

Թերևս Նիկոլ Փաշինյանից կարելի է «շնորհակալ լինել» միայն մի բանի համար․ «անհայտ ուժերի» օժանդակությամբ նրա նախաձեռնած միջոցառումը, որը շատերը անվանում են հեղափոխություն, ջրի երես հանեց թեթև, մարդկությանն ու բնության համար ոչ պիտանի իրեր ու արարածներ և այն ամենը, ինչը մեկ բառով կոչվում է աղտ։

Թե այս թվարկվածներից ո՞ր դասին է պատկանում Ստյոպա Սաֆարյանը, թերևս կարելի է ենթադրել՝ հիշելով նրա անցյալն ու համեմատականներ անցկացնելով ներկայի հետ։

Սաֆարյանի քաղաքական ուղին սկսվել է  90-ականներին․․․ ընտրությունների ժամանակ եղել է Լևոն Տեր-Պետրոսյանի շտաբի անդամ։

Ավելի ուշ նա մտել է «Ժառանգություն» կուսակցության շարքերը․․․ այս նավի վրա դեգերումների ընթացքում նա բարձրաձայն «ղարաբաղյան կլան» էր անվանում իշխանությանն, ու միևնույն ժամանակ ծառայություններ մատուցում նույն այդ իշխանությունը ներկայացնող ուժին ու մանր-մունր նվերներ ստանում։ Դե երևի դա նրա համար փրկարար օղակ էր՝ նավի հնարավոր խորտակումից փրկվելու համար։

Ասում են «Ժառանգության» ղեկավար Րաֆֆի Հովհաննիսյանի և Ստյոպիկի միջև այն ժամանակ նույնիսկ վիճաբանություն է եղել ու Րաֆֆին մի քանի հայրական «ապտակներ» է տվել Սաֆարյանին՝ նրան մեղադրելով քաղաքական պայմանավորվածություններ ձեռք բերելու, իր գլխից վեր թռնելու ու «գլխից մեծ գործեր» բռնելու մեջ։

Ինչևէ, այդպես է դա, թե ոչ, համենայնդեպս Սաֆարյանը լքեց «Ժառանգությունն» ու սկսեց դասախոսել ՀՀԿ-ի հիմնած Անդրանիկ Մարգարյանի անվան քաղաքական դպրոցում։ Մի խոսքով, Ստյոպան «ծառայող» տեսակ է, այլ հարց է, թե ինչ պայմաններում և ում է ծառայում։

Հատկանշական է, որ 2016 թվականի ապրիլին, երբ Ռոբերտ Քոչարյանի առանձնատան ուղղությամբ նռնակ էին նետել, արձագանքելով կատարվածին, Սաֆարյանը սլաքներն ամբողջությամբ ուղղեց հենց դեպի Ռոբերտ Քոչարյանը՝ աննկատ դրանք հեռացնելով այդ ժամանակ գործող նախագահ Սերժ Սարգսյանից ու նույնիսկ, առաջին նախագահ Լևոն Տեր Պետրոսյանից։ Դիմել էր նրան Սարգսյանը, թե ոչ, բայց Սաֆարյանի գրառման մեջ քողարկված պաշտպանական երանգ կար։

Անցածը՝ անցած, իսկ այսօր արդեն նա գտնվում է նոր իրավիճակի տիրապետության ներքո։ Որքան էլ չփորձենք լուրջ վերաբերվել Սաֆարյանին, այնուամենայնիվ չենք կարող չնկատել, որ Սաֆարյանը գուցե նման խտրականություն չդներ լրատվամիջոցների միջև ու չսահմանափակեր ազատ խոսքը, եթե Փաշինյանը մի առիթով չհայտարարեր, թե որոշ լրատվամիջոցներ իբր ծառայում են նախկին ուժերին, թե իբր խոսքի ազատությունը չարաշահվում է ու էլի նման բաներ։

Ու Սաֆարյանը գրեց իր հայտնի հրավերը` տարանջատելով «սև ու սպիտակ» լրատվամիջոցները...

Այս կրակոցով, փաստորեն Ստյոպան և հաճոյացավ Փաշինյանին, և ապահովագրեց իրեն ավելորդ հարցերից ու անցանկալի մեկնաբանություններից։ Հակառակ դեպքում ի՞նչ է նշանակում հրավիրել մամուլի ասուլիս ու հյուրերի ցանկ կազմել, ինչպես դա անում են ասենք, ծննդյան կամ հարսանեական հրավերների ժամանակ։

«Չհրավիրված» լրատվամիջոցները չմնացին հեռվից «թամաշա անողների» կարգավիճակում: Նրանք փորձեցին գալ ու հայտարարության համար պարզաբանում ստանալ հենց Սաֆարյանից: Սա էլ, հայտարարելով, որ ինքն է տանտերը, դուրս հրավիրվեց նրանց ու անվանեց «լկտի»։ Լրագրողի ճշտող հարցին, թե ինչու է իրենց լկտի անվանում, Սաֆարյանը պատասխանեց, թե նրա համար, որ եկել են առանց հրավերի։

Իրականում, Ստյոպան ինքը դրսևորեց իրեն լկտի պահվածքով՝ խառնելով սաունան ու հարցազրույցը․․․ Լրագրողը նրան հարցազրուցի հրավիրեց, իսկ Ստյոպան հայտարարեց.

«Դուք իմ կինը չեք, որ ինձ հրավիրեք... ո՞ւր եք ինձ հրավիրում, սաունա՞, դուք իմ կի՞նն եք, որ ինձ սաունա կամ մի այլ տեղ հրավիրեք...»։

Մեկնաբանություններ չկան, միայն մի հավելում.

Իրականում Ստյոպային ո՛չ թե սաունա, այլ քիսա է պետք, որպեսզի գոնե դրա միջոցով կարողանա մաքրվել․․․ Թեև գուցե իր դեպքում դա էլ արդեն չօգնի, քանի որ Ստյոպան լրատվամիջոցների բերանը փակելով, ու իրեն չքիսայելու համար նրանց ձեռքը բռնելով, հաստատ չի ինքնամաքրվի: Իսկ դրամաշնորհներն ու «գրեյֆ»-ները երկար շարունակվել չեն կարող, նա դրանով շատ հեռու չի գնա:

Թերևս Սաֆարյանը մնա թափառաշրջիկ քաղաքական գործիչ, ով կշարունակի ծառայել, օգտագործվել ու մի գեղեցիկ օր էլ, ի վերջո, դեն շպրտվել։

Արմինե Մկրտումյան