Դուք գիտե՞ք՝ ով էր Ռուստամը. մի կոչումի, մի մեդալի արժանի՞ք էլ չուներ...

Դուք գիտե՞ք՝ ով էր Ռուստամը: Ռուստամն էն մարդն էր, ով չէր էլ թողնի էս ամենը գրվեր կամ կզանգեր, կասեր՝ Արիան, պետք չի, էս ի՞նչ ես գրել, ջնջիր էլի: 

Ռուստամը մեծատառով ընկեր էր, հենասյուն-հրամանատար ու ֆանտաստիկ մարդ: Ռուստամն էս հայրենիքի ինքնակամ գերին էր: Ողջ գիտակցական կյանքը նվիրել էր Հայաստանը, Արցախը՝ հայրենիքը պաշտպանելուն, պահպանելու, շենացնելու անշնորհակալ գործին:

Քանի՞սդ գիտեք, թե ինչպես, ինչ գնով է պաշտպանել էս հողը ու ոչ միայն էս կռվում: Այլ ամեն օր: Կցկտո՛ւր եք լսել: 

Քանի՞սդ գիտեք, թե ինչպես է հոր պես տիրություն արել սահմանին կանգնած զինվորին: Քանի անգամ է բոլորիդ աչքից հեռու օգնություններ տարել զինվորներին: Մեզ պես չէ՝ պատերազմից պատերազմ, այլ շատ ավելի հաճախ: Առիթ-անառիթ: Չե՛ք էլ լսել: 

Կամ, գիտեի՞ք, որ որդիներն էլ նրա պես են՝ առիթ-անառիթ զինվորի կողքին, պետք եղած դեպքում՝ առաջնագծում: Հազիվ թե:

Իսկ լսած կայի՞ք անձամբ Ռաֆոյի մասին: Վստահ եմ՝ էլի չէ:

Որովհետև հայրենիք սիրողներն ու պահողներն իրենց գործը լուռ են անում: Անաղմուկ: Առանց միկրոֆոնների ու տեսախցիկների:

Դուք Ռաֆոյին չեք ճանաչի: Դե... տղայական ռազբորկաներով հայտնի չի եղել, ռեստորաններում ծեծկռտուքներ չի սարքել: Դուք չե՛ք ճանաչի: Ռաֆոն Ռուստամի′ տղեն էր: 

Ռուստամն իմ ընկերն էր և շարունակելու է լինել: Ռաֆոն նույնպես: Նման էին իրար՝ համեստ, քչախոս ու «անուղղելի» հայրենասեր:

Ռուստամի աչքերում կորուստների ցավը անզեն աչքով էլ երևում էր: Մարտական ընկեր կորցրածների աչքերն ուրիշ դառնություն ունեն: Բայց մարտական ընկեր-որդու մահն ուրիշ բան է: Էդ էն ճամփաբաժանն է, որ կանգնում է կյանքի ու մահվան արանքում ու վայրկյանում կտրում կյանքի թելը: Ու Ռուստամի կյանքի թելի կծիկն էլ հենց էդտեղ վերջացավ...

Ու էսօր Ռուստամի ու իր որդու մարմինը հողին է հանձնվում: Ու ո՞վ է եկել հրաժեշտ տալու հերոսական կենսագրությամբ Գասպարյանին: Պատերազմում ընկած Ռուստամին: Բանակից, բարձրաստիճան պաշտոնյաներից... Ո՞վ կա: Ո՞վ է եկել հրաժեշտ տալու: 

Բոլորն ընդամենը ստատուս գրողներ են, Ֆեյսբուքում սգացողներ, Ֆեյսբուքում իրենց որդիներին սահման ճանապարհողներ, զոհվածների ընտանիքների կողքին լինելու մասին կոչեր անողներ: Հայրենասերներ ու հայրենասիրության դասեր տվողներն են բոլորը, առնվազն վերևներում: Ամեն ինչ են, միայն թե միայն օնլայնում: 

Իսկ իրականում իսկական ցավը միայն ընտանիքինն է, հարազատներինը, մարտական ընկերներինը, իսկ կոչումներն ու մեդալները թող իրենց պահեն: Ֆեյսբուքով պատերազմող պաշտոնյաներին:

Դուք գիտե՞ք՝ ով էր Ռուստամը: Լավ, մի կոչումի, մի մեդալի արժանի՞ք էլ չուներ:

Ռուստամը կյանքով մեկ հերոս էր: Ռաֆոն՝ նույնպես: Իմ հերոսն իրենք են ու, վստահաբար, շատերինը: Որքան էլ դուք՝ վերևներում, ձեր որդիների մասին լեգենդներ հյուսեք ու փախչողի ֆոնին հերոս վրձնեք...

Չի՛ ստացվելու:

Հերոսներ Ռուստամ և Ռաֆայել Գասպարյանների հիշատակին... 

Արիանա Հովսեփյան