Եռացող կաթսայում՝ պատերազմի շեմին ու անդունդի եզրին, Փաշինյանն առաջարկում է «թիթեռ նկարել»

Երեկ Բաքվում հաղթական շքերթ էր. ցուցադրվեց ոչ միայն ռազմական տեխնիկա, զինուժ, այլև ողջ աշխարհի ուղիղ աչքերի առաջ ոտնակոխ եղավ հայի պատիվը, ինքնասիրությունը: Պղծվեց տղերքի թափված արյունը: 10 միլիոն հայ նոյեմբերի 9-ի խայտառակ կապիտուլյացիայից հետո, այս էլ որերորդ անգամ իրեն ջախջախված զգաց:

Երբեմնի կուչ եկած Բաքուն այս անգամ խոսեց հաղթողի դիրքերից՝ Զանգեզուրի, Սևանի ու Երևանի ախորժակի մասին հայտարարելով: Ինչպես ասում են, ախորժակն ուտելիս է բացվում և, մեծ հաշվով, Բաքուն տեղ ունի այսպես լկտիանալու: Բաքվի առաջ ծնկի եկած Հայաստանի իշխանությունն այս լկտիությանը պատասխանելու էստաֆետը հանձնեց ՌԴ ԱԳՆ ներկայացուցիչ Մարիա Զախարովային, քանի որ երկրի ղեկը իր ձեռքը վերցրած Փաշինյանը ասելի՝ չուներ, ի՞նչ ասեր․․․ ինքն էր այդ ստորագրության հեղինակը։ Եվ միայն ժամեր անց, Փաշինյանի խոսնակը ոչինչ չասող տեքստով, շատ, թե քիչ Փաշինյանի դեմքը սեփական ժողովրդի մոտ պահելու համար՝ իբր «դատապարտեց» Ալիևի ու էրդողանի հայտարարությունները․․․

Իսկ ի՞նչ ունենք այս օրերին Երևանում. ունենք երկիր, որը շարունակում է ղեկավարել մեկը, ով հանձնել է Արցախի՝ բանակցությունների առարկա 7 շրջանները, հանձնել է Շուշին ամբողջությամբ, Հադրութը, Մարտակերտի, Ասկերանի ու Մարտունու շրջանների բավականին մեծ հատվածներ, հանձնել է տարածքներ Սյունիքից և ճանապարհ՝ Նախիջևանն Ադրբեջանին կապող և գրեթե ոչինչ չի ստացել փոխարենը:

Եվ սույն կապիտուլյանտը, ոչ միայն դեռ Հայաստանում է, այլև շարունակում է ոստիկանական եռաշերտ պաշտպանությամբ ու թիկնապահի՝ ժողովրդի վրա զենք ուղղելու գնով մնալ աթոռին ու հոխորտալ, թե՝ իր հրաժարականը պահանջում են նրանք, ովքեր 2018-ին էլ են պահանջել:

Ասել կուզի, թե ով իրեն միամտաբար ընտրել էր, այսօր էլ կընտրի՝ ընտրազանգվածը պահպանել է: Ասել կուզի, որ Հայաստանում պոտենցյալ 884 864 մարդ Արցախ հանձնող էր: 884 864 մարդ ծնկաչոք է եղել Ալիևի առաջ: Ասել կուզի՝ թքել է 884 864-ից՝ իրենից հիասթափվածների վրա ու կարծում է, թե կարող է թքել այդքանի արժանապատվության վրա:

Սերժ Սարգսյանի հագով կարած կոստյումը հագին 2,5 տարին պահող Փաշինյանն ամեն գնով ջանում է երկիրը տանել արտահերթ ընտրությունների: Քանի դեռ ինքն է ղեկին, իսկ շրջապատում «տասովշիկ» հայկ-սարգսյաններ են, ԿԸՀ նախագահն էլ հավատափոխ եղած, գերագույն գլխավոր թվանկարիչ Տիգրան Մուկուչյանն է:

Ի դեպ, Մուկուչյանի մասին: 2018-ից քաղաքապետերից մինչև «ժեկ»-ի պետեր հրաժարականի դիմում գրել տվեց այս իշխանությունը՝ ով իր սրտով չէր, բայց Մուկուչյանին, ում հասցեին ինչ ասես ասել էր տարիներով, հանգիստ թողեց: Հենց այս օրվա դիմաց:

Հոխորտում է, թե ընդդիմությունը երկիրը ցանկանում է տանել անիշխանության: Իսկ ինչո՞ւ 2018-ին նույն Նիկոլ Փաշինյանը երկիրը տարավ անիշխանության, չպահանջեց արտահերթ ընտրություններ, այլ պնդեց վարչապետ դառնալ, երբ համեմատաբար խաղաղ ժամանակներ էին, պատերազմ չէր, համավարակ չէր, տնտեսությունն էլ համեմատաբար կայուն էր: Զուտ որովհետև այն ժամանակ ի՛նքն էր դառնալու վարչապետ: Միա՛յն:

Փաշինյանի և իր թիմի մոտ երիցս չկա այն գիտակցումը, որ պատերազմում պարտված երկիրը, որը կորցրել է 5000-ին մոտ զինծառայող, ունի հարյուրից ավելի գերիներ, բազմաթիվ ծնողներ երազում են անգամ իրենց որդու դին գերեզման հասցնելու մասին, անթիվ-անհամար վիրավորներ, զինտեխնիկայի ահռելի կորուստներ, փլուզված տնտեսություն, արժեզրկված դրամ, օրական տասնյակ մահեր կորոնավիրուսից, և դա դեռ միայն երկրի ներսում:

Իսկ հարևան երկրները պատրաստվում են նոր՝ ավելի մասշտաբային պատերազմի, տարածաշրջանը շարունակում է մնալ եռացող կաթսա: Մի կողմից Թուրքիայի ծավալապաշտական նկրտումներն են, զինտեխնիկայի կենտրոնացումը Հայաստանի սահմանին մոտ, մի կողմից Ալիևն է՝ Երևանի մասին տեսլականով, մյուս կողմում՝ իր սահմաններին ահաբեկիչներին չհանդուրժող Իրանն է և Թուրքիային զսպել փորձող Ռուսաստանը: Չպայթած ականներ են ամբողջ տարածաշրջանում, և ամեն վայրկյանը կարող է կենսական նշանակություն ունենալ մեզ համար: Որպես ազգ, պետություն ունենալ-չունենալու: Եվ աշխարհաքաղաքական ռազմադաշտ մտնելը նիկոլփաշիններով երաշխավորված պարտություն է: Արցախի հանձնումն ու Ալիևի ցինիկ ծաղրը վկա:

Այդ ընթացքում Հայաստանի վարչապետը «լապշա» է կախում ժողովրդի ականջներից, թե՝ վայ, աման, ընտրակեղծիքներ կարող է լինեն, կգողանան ձեզնից, կթալանեն ձեզ:
Ժողովրդից, ազգից, պետությունից ամենամեծ գողությունն արել է այս իշխանությունը. խլել է ամենաթանկը՝ զինծառայողների կյանքը և նաև այն զինծառայողների կյանքը, ովքեր 30 տարի կռվել ու զոհվել էին հանուն Արցախի: Գողացել է Արցախը: Ու խոստացել է գողանալ ու թուրքին հանձնել մեր հաղթաթուղթը դարձած ճանապարհը, որը կկապի Նախիջևանն Ադրբեջանին:

Եռացող կաթսայում, անդունդի եզրին կանգնած՝ իշխանությունն առաջարկում է շարունակել «թիթեռ նկարել», այնպես, ինչպես նկարել է 2,5 տարում:

NEWSPRESS.am