Մեկ էլ տեսնում ենք ադրբեջանցիք իրար հետևից ընկած՝ եկան․ խոսում ենք, համոզում, հետ ճամփում․․․ սենց ճիշտ չի․ զրույց՝ սահմանապահի հետ

Բարեկամներիցս մեկը (ում անունն անվտանգությունից ելնելով չեմ նշում) Սյունիքի մարզի դիրքերից մեկում սահմանապահ է։ Հսկում են հերթափոխով։

Վերջերս գործով Երևանում էր։ Հարցերին շատ բան չէր պատասխանում, բայց սահմանին տիրող իրավիճակի մասին հարցնելիս՝ ասաց․

-Դե ոնց պետք ա լինի, պոստի ենք լինում, մեկ էլ տեսնում ենք` ադրբեջանցիք իրար հետևից ընկած՝ եկան (ծիծաղում է, փորձում է կատակի տալ)։

-Չէ, լո՞ւրջ։ Ի՞նչի են գալիս։ 

-Դե գալիս են, ասում՝ պետք ա հետ գնանք մեր դիրքից․․․ էս ծառը մերն ա, էն սարը մերն ա․․․ մենք էլ հետները խոսում ենք, համոզում, հետ ուղարկում․․․ կարող ա տենց օրվա մեջ մի երկու անգամ գան։

-Բա վտանգավոր չի՞։

-Դե տեսնում ենք մոտենում են՝ առաջ ենք գնում․․․ էն օրն էլ գյուղապետը զանգեց, թե վռազ եկեք։ Գնացինք։ Էլի մի խումբ եկել էր, թե գյուղի էսինչ տան տիրոջը պետք ա տենանք (ըստ իրենց քարտեզի՝ տունն իրենց տարածքում է)․․․ դե խոսացինք, հետո մի երկու հոգու հետները դրեցինք, գյուղապետի հետ ուղարկեցինք, որ գնան-խոսան (չի մանրամասնում և էլ չի շարոնակում)․․․ էհ, ի՞նչ ասեմ․․․ 

-Գյուղացիները չեն վախենո՞ւմ․․․

-Դե զգույշ են։ Իրանք են իրանց հարցը լուծում, պայմանավորում․․․ երևի սովորել են արդեն, բայց սենց չի կարա երկար շարունակվի։ Շատ մոտիկ են դիրքերը․․․ ամեն ինչ կարաս սպասես․․․(լռում է)։

-Գորիս—Կապան ճանապարհին էլ կան ադրբեջանցիներ, ո՞նց են անցնում, վախ կա՞ մարդկանց մոտ։ ԱԱԾ-ն ասում էր՝ անվտանգության համար էդ հատվածում չկանգնեք, արագ քշեք-անցեք․․․

-(Ծիծաղում է) ․․․ ԱԱԾ-ն կասի (նորից է ծիծաղում ու միանգամից լրջանում)․․․Էն սկզբի օրերին մի երկու անգամ տարել են ճամփից (հոգոց է քաշում)․․․ Գիտ՞ես ոնց, պարտադիր ուղեցում են՝ նամանավանդ ժամը իրիկունվա 6-ից հետո։ Իսկ որ Հայաստան մտնող ավտոն ա գալիս՝ մոտենում ենք, փաստաթղթեր հարցնում, նոր թողնում գնա․․․

-Իսկ եթե փաստաթղթերը կեղծ լինե՞ն։

-Դե կարա լինի, բայց հնարավորինս ուշադիր ենք լինում։

Ինչ վերաբերվում է քաղաքականությանը, ապա զրուցակիցս նկատեց, որ քաղաքականության մասին ընդհանրապես չեն խոսում՝ «արգելված թեմա է», բայց նշեց նաև, որ կառավարության ուշադրության բացակայությունն անմիջապես իրենց վրա են զգում։

-Ճիշտն ասած, քաղաքականության մասին ժամանակ էլ չի լինում խոսելու, ամեն րոպե նայում ենք, որ դրանք իրար հետևից չընկնեն-գան։ Ուղղակի ես չգիտեմ ինչքան կարանք համոզենք, ճամփենք։ Ոչ մեկը չկա, որ գա պաշտոնապես ասի՝ էս ձերը չի, արա՛, էս Հայաստանի տարածքն ա, գնացեք ձեր պոստը պահեք․․․ սենց ճիշտ չի էլի․․․ Մի քանի անգամ կգան, կտենան տեր կանգնող չկա՝ արդեն կռիվը գնաց․․․ ով հաղթի՝ իրանն ա․․․

Այդ պահին զանգեցին նրան, հետևից մեքենա էր եկել․

-Լավ ես գնացի, հազիվ հասցնեմ, պոստ եմ բարձրանալու․․․ լավ կացեք․․․

Արմինե Մկրտումյան