Իսկ ինչու 30 տարվա քարոզչության մասին չեք խոսում՝ տարածաշրջանի «ամենամարտունակ» բանակի, «հաղթող» բանակի․ Արծրուն Հովհաննիսյան. «Հրապարակ»
«Հրապարակը» զրուցել է ՊՆ ներկայացուցիչ Արծրուն Հովհաննիսյանի հետ։
-Դուք 44 օր շարունակ ասում էիք՝ հաղթելու ենք, բայց մենք պարտվեցինք: Ինչո՞ւ էիք ասում, որ հաղթելու ենք:
-Ես ասում էի՝ հաղթելու ենք, որովհետև նախ հավատում էի դրան, իսկ ինչու էի դրան հավատում, կարող եմ շատ երկար խոսել, դժբախտաբար, չհաղթեցինք: Սա՝ մեկ: Երկրորդը, ընդհանրապես, պատերազմի քարոզչության ժամանակ ասում են՝ հաղթելու ենք, այսինքն՝ ապագայով, գրեթե բոլոր պատերազմող կողմերը, անկախ նրանից, թե էդ պահին իրենց վիճակն ինչպիսին է: Իսկ ես առաջնագծի, այսինքն՝ ռազմաճակատի մասին փաստերը, լուրերը, որոնք հայտնել եմ հանրությանը, բացառապես ստացել եմ ուժային գերատեսչությունից՝ ֆորմալ և ոչ ֆորմալ ճանապարհներով:
-Ուզում եք բացառել, որ Աննա Հակոբյանը կամ որևէ մեկը Ձեզ տեղեկություն է փոխանցել:
-Ուզում եմ չէ, ես բացառում եմ և պնդում եմ՝ դրանք կեղծ տեղեկություններ են, և եթե որևէ մեկը բերի գեթ մեկ ապացույց՝ չհաշված էն ծիծաղելի նկարը, որը տարածողները, գիտեմ, որ իրենց ֆեյքերով, ոչ ֆեյքերով կհարձակվեն վրաս, բայց թող էդ նկարի նախա և հետպատմությունը ցույց տան: Եթե իրենք նկարել են այլ շենքից «Ազատություն» ռադիոկայանի բալկոնը, կարող են 5 րոպե առաջ էլ էդ նկարը ցույց տան, թե ինչպես եկանք նստեցինք սեղան և սեղանից հելանք գնացինք: Երեք-չորս նկար կհամադրեք իրար հետ և կտեսնեք, որ տիկին Աննա Հակոբյանն էդտեղ չի եղել: Ավելին ասեմ Ձեզ. պատերազմի ընթացքում նույնիսկ մեկ վայրկյան, նույնիսկ տասը մետր հեռավորությունից ես տիկին Հակոբյանին չեմ տեսել ընդհանրապես: Իմ տեղեկություններն ստացել եմ բացառապես պաշտպանական գերատեսչությունից, տարբեր խողովակներով՝ պաշտպանության նախարար, Գլխավոր շտաբի օպերատիվ, ՊԲ, իսկ ինչը, որ ինձ չի բավարարել, և ուզեցել եմ լրացուցիչ ճշտումներ անել, օգտվել եմ իմ ընկերների ծառայություններից, ովքեր եղել են առաջնագծի հրամանատարներ: Դե, գիտեք, պատերազմից անցել է երեք ամիս, ես էս պահին չունեմ հստակ տեղեկություն, թե Շուշին, իրականում, որ րոպեին է ընկել: Ամսի 6-ից մինչև 9-ը Շուշիում և Շուշիի շրջակայքում իրավիճակը կտրուկ փոփոխվել է 3-4 անգամ...
-«Գյոռբագյոռ-2020»-ն ինչի՞ն էր վերաբերում:
-Պաշտպանության նախարարությունում մշակված տերմինոլոգիա է եղել՝ դեպի Շուշի եկող քարանձավների, ձորերի և տարբեր հետիոտն ճանապարհներով դեպի Շուշի եկող ադրբեջանական զորախմբերի ոչնչացվելուն ուղղված:
-«Իսկանդերով» Շուշիի այդ հատվածին խփելը «Գյոռբագյոռ- 2020»-ի մեջ մտնո՞ւմ էր:
-Ես չեմ կարող ասել: Ռազմական գործողությունը մշակվել է Գլխավոր շտաբում, որին ես չեմ մասնակցել:
-«Իսկանդերը» կրակե՞լ են:
-Իմ որոշակի տեղեկություններով՝ այո:
-Շուշիի վրա՞, թե Ադրբեջանի տարածքների:
-Չեմ կարող ասել:
-Ի՞նչ եք կարծում, «Իսկանդերը» Շուշիի վրա կրակելու համար նախատեսվա՞ծ զենք էր:
-Բարդ հարց եք տալիս, նախ պիտի հասկանանք՝ ինչ է «Իսկանդերը»:
-Պարտության մեջ պաշտպանության նախարարի, Գլխավոր շտաբի պետի, երկրի վարչապետի աթոռը զբաղեցնող Նիկոլ Փաշինյանի մեղավորությունը տեսնո՞ւմ եք, թե ոչ:
-Քաղաքական հարց եք տալիս, իրավասու չեմ պատասխանել:
-Դուք զինվորական եք և հանրությանը 44 օր շարունակ տեղեկություններ էիք հաղորդում, որոնք, պարզվում է, ճիշտ չէին: Ովքե՞ր էին սուտ տեղեկություն Ձեզ հաղորդում:
-Այդ տեղեկությունները, Ձեր գնահատմամբ, ճիշտ չեն: Դրանք ունեցել են անճշտություններ, բայց էդպես չի, ինչպես Դուք եք նշում:
-Որո՞նք են անճշտությունները, գլխավոր անճշտությունը ո՞րն է եղել:
-Անճշտություններ շատ են եղել, օրինակ՝ տեղի, ժամանակի, բնույթի, գործողությունների հետ կապված:
-Դուք Ձեզ մեղավոր չե՞ք զգում:
-Ես մեղավոր եմ զգում, որ պարտվել ենք, կարծում եմ՝ ՀՀ ցանկացած քաղաքացի իրեն մեղավոր է զգում:
-Ես նկատի ունեմ՝ որպես պաշտոնատար անձ, զինվորական, քարոզչության թիվ մեկ պատասխանատու:
-Որպես պաշտոնատար անձ, ով իր գործը կատարել է, էդ գործում իմ որոշակի թերությունները հանած՝ ես իմ մեղավորությունը տեսնում եմ:
-Ո՞ր թերությունները, առարկայական ասեք:
-Դե, ասացի, պատերազմի ընթացքում որոշ տեղեկություններ եղել են ոչ ճիշտ:
-Դուք իմացե՞լ եք, որ ոչ ճիշտ տեղեկություն եք փոխանցում մեզ:
-Ոչ, հետո եմ իմացել:
-Այդ դեպքում ինչո՞ւ չեք փորձել այդ հարցերի պատասխանը գտնել:
-Դրանք չեմ կարծում, որ որոշիչ են եղել, հիմա էլ Ձեզ կարող եմ մի բան ասել՝ հիմա Դուք ու շատ-շատերը, ցավոք, պատերազմի հետևանքների, պարտության, հետագայում դա չկրկնվելու և հետագայում այդ կռիվը, որ կարող է շարունակվել, և բոլոր այս հարցերի առումով շարունակում եք անկարևոր բաների վրա ֆիքսվել, կոնկրետ դեպքում՝ քարոզչության: Էնպիսի տպավորություն է. որ կարծես քարոզչությունը բերել է պարտության:
-Պարո՛ն Հովհաննիսյան, մենք քարոզչության տակ էինք մնացել:
-Եթե էդպես է, ապա 30 տարվա քարոզչության մասին կարող ենք խոսել՝ տարածաշրջանի ամենամարտունակ բանակի, հաղթող բանակի:
-Բայց Դուք էիք այդ բոլոր տարիներին քարոզչության պատասխանատուն, Դուք էիք այդ ամենը փոխանցում մեզ:
-Դուք էլ դրան մասնակցել եք ձեր գործողություններով:
-Մեր բանակը մարտունակ չի՞ եղել:
-Ուրեմն երկրորդ սխալը, որ անում ենք հիմա, քարոզչությունն ավելի եք կարևորում, քան մարտական գործողությունների պլանավորումը, պետության ռազմավարական պատրաստությունը պատերազմին:
-Բայց հենց Դուք էիք կարևորում քարոզչությունը:
-Ես հիմա բանավեճի հավես չունեմ, գնացեք սրա մասին մտածեք:
-Պարոն Հովհաննիսյան, Շուշին Ձեզ համար հայկակա՞ն, թե ադրբեջանական քաղաք է:
-Շուշին իմ համար սուրբ քաղաք է:
-Հայկակա՞ն սուրբ:
-Իմ համար սուրբ քաղաք է։
