Եթե կյանքի վրա այդքան դողալ գիտես՝ ինչո՞ւ չդողացիր հազարավոր զինվորների կյանքի համար. ո՞րն է Ջալալ Հարությունյանի լռելու գինը

Արցախյան վերջին պատերազմի օրերին ու դրանից հետո մինչ օրս NEWSPRESS.am-ը զերծ է մնացել ՊՆ պաշտոնյաների ու բանակի մասին որևէ հրապարակումից։

Մինչ օրս մենք հույս ունեինք, որ ռազմական ուժին ու մասնավորապես հայոց բանակին պիտակավորումներ տալուց կփրկեն ՊՆ հրամանատարները և մասնավորապես Արցախի պաշտպանության բանակի նախկին հրամանատար Ջալալ Հարությունյանը, ում գլխավոր այդ օրերին շատ բաներ են անցել ու, ով ասելիք կունենար, սակայն նա լռում է։ 

Հրամանատարներն ու գեներալները լռում են, իսկ ամեն մի տեղից ելնող ու ռազմական գործողություններից ընդհանրապես չհասկացողները, առիթից օգտվելով, վայրահաչում և կասկածի տակ են դնում բանակի մարտունակությունը։

Արցախի հսկայական տարածություն ու Սյունիքի մի մասը հանձնվեց թշնամուն,  ազատագրած տարածքներից տառացիորեն հանեցին մեր զինվորներին ու դա էլ տվեցին թշնամուն, ամեն օր լսում ենք նոր տարածք թշնամուն տալու մասին, տեղի են ունեցել նաև անկազմակերպ մարտեր, մոբիլիզացիան պատկան մարմինների կողմից ուշացվում էր՝ քաղաքացիներին հորդորելով սպասել, կամավորների ջոկատներից հրամանատարներ էին նշանակվում պատահական քաղաքացիներ, ովքեր ծանոթ չէին պատերազմական իրավիճակներում հրահանգներ տալու մարտարվեստին, հայկական կողմից թշնամուն հանձնվեցին տարածքներ ռազմատեխնիկայով, քարտեզներով՝ առանց դրանք ոչնչացնելու․․․․ այս և սրանց նման շատ ուրիշ հարցեր «ինչու»-ներ են, որոնց պետք է պատասխան տա ռազմաքաղաքական իշխանությունը, որպեսզի մեղավորները պատասխան տան ու ի վերջո ապացուցվի՝ դավաճանությո՞ւն էր սա, թե՞ տարիներով ծրագրավորված հողհանձնում․․․

Սակայն բոլորը լռում են։

Լռում է նաև  Ջալալ Հարությունյանը։ Նա կոնկրետ հայտարարել է, թե՝ 

«ասելիք չկա, անի որ ես զինվորական եմ․․․ մտադրություն չունեմ ռազմական գաղտնիք հրապարակել․․․»

Հետաքրքրիր է, թե ինչպե՞ս է զգում այդ նույն զինվորականը, երբ շատերը քարկոծում ու կասկածի տակ են դնում զինվորականների ու բանակի մարտունակությունը։ 

Հետաքրքիր է, իսկ ինչպե՞ս է վերաբերվում Ջալալ Հարությունյանը, Արցախի դեռևս ղեկավար կոչվող Արայիկ Հարությունյանի, ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի ու նրա քաղաքական թիմի անդամների շուրթերով հնչող հայտարարություններին, թե «բանակը պարտվել է․․․»․․․

Հետաքրքիր է՝ այս արտահայտությունից նա դարձյա՞լ իրեն զինվորական է զգում, և արդյոք նրան չե՞ն վիրավորում զինակիցներին ու ռազմական ուժի նշանակությունը կասկածի տակ դնող հայտարարությունները․․․

Իսկ մի գուցե նա ևս մտածում է, թե սա սովորական պարտություն էր․․․

Թերևս մյուս կողմից էլ հազիվ թե Ջալալ Հարությունյանը վիրավորվի նման հայտարարություններից, հատկապես, երբ նա  համաձայնել է հող հանձնելու և դավաճանության մեջ մեղադրվող իշխանությունից պաշտոն ստանալ․․․

Ասում է, թե չի հրաժարվել ՀՀ ՊՆ ՌՎԾ պետի պաշտոնից, որովհետև  զինվորական է և պետք է ծառայի հայրենիքին՝ անգամ, եթե երկրի ղեկավարությունը մեղադրվում է դավաճանության մեջ․․․ նա նաև իր նկատմամբ մահափորձի մեջ դավաճանական ոչ մի քայլ չի տեսնում․․․

Իսկապե՞ս․․․ 

Այսքանից հետո միայն մեկ հարց կարող ենք ուղղել Ջալալ Հարությունյանին, եթե կյանքի վրա այդքան դողալ գիտես՝ ինչո՞ւ չդողացիր հազարավոր զինվորների կյանքի համար, ինչո՞ւ քո փորձառությամբ չկարողացար օգնես նրանց․․․ մի՞թե այդ անցողիկ պաշտոնն է դավաճանին պաշտպանելու և քո լռելու գինը․․․

NEWSPRESS.am