Աշոտը գնաց անվերադարձ, առանց զգուշացնելու, երազանքները կիսատ թողած. Շուշիում ընկած զինվորի կարճ, բայց հերոսական կյանքը

Արցախյան երկրորդ պատերազմի մասնակից Աշոտ Արմենի Բաբոյանը ծնվել է 2001 թվականի օգոստոսի 27-ին Արմավիրի մարզի Էջմիածին քաղաքում: Նա ընտանիքի միակ զավակն էր, երկու քույրերի փոքր եղբայրը: Աշոտն արմատներով Ջավախքից էր. հայրը ծնունդով Ջավախքի Դամալա գյուղից է:

Ճիշտ 19 տարի է պետք, որ հիշես, պատմես և որևէ կարևոր դրվագ բաց չթողնես Աշոտի կյանքից։

2006-2009 թվականներին Աշոտը սովորել է Էջմիածին քաղաքի Գրիգոր Նարեկացու անվան թիվ 2 դպրոցում: 2009 թվականին տեղափոխվել է նույն քաղաքի Մեսրոպ Մաշտոցի անվան թիվ 1 հիմնական դպրոց: Այստեղ սովորել է մինչև 2017 թվականը և նորից տեղափոխվել Գրիգոր Նարեկացու անվան թիվ 2 ավագ դպրոց: Ուսումն ավարտել է 2019 թվականին: Ուսուցիչներն ու դասընկերները միայն մի բան են ասում Աշոտի մասին. «Այնտեղ, ուր Աշոտն էր, միայն բարություն էր ու լույս»:

Յոթ տարեկանից հաճախել է շախմատի դասերի, մասնակցել է բազմաթիվ մրցաշարերի և զբաղեցրել պատվավոր հորիզոնականներ: Շատ էր սիրում սպորտը, հաճախում էր ֆուտբոլի ու բասկետբոլի:

Աշոտը հետաքրքրասեր էր, տարբերվող մտածելակերպով և լայն աշխարհայացքով: Նրա հետաքրքրություններն այնքան շատ էին, որ մինչև վերջին պահը չէր կողմնորոշվում, թե դպրոցն ավարտելուց հետո ինչ մասնագիտություն պետք է ընտրի: Ի վերջո ընտրեց ծրագրավորումն ու 2019 թվականին ընդունվեց Հայաստանի ազգային պոլիտեխնիկական համալսարան։

Բուհական կրթությունը կիսատ թողնելով՝ Աշոտը 2020 թվականի հունվարի 9-ին անցավ ծառայության Արցախում՝ Հադրութի առաջին պաշտպանական զորամասում:

Ծառայությունն Աշոտն անցկացրեց անտրտունջ, չնայած այն հանգամանքին, որ ամբողջ ընթացքում արձակուրդում չէր եղել։ Նա միշտ հպարտությամբ էր խոսում իր ծառայության մասին: Մարտական ընկերների խոսքով՝ Աշոտը համարձակ էր, հասուն մտածելակերպով, նվիրված ու ընկերասեր, ընկերներին միշտ փորձում էր օգնել, թույլերին պաշտպանում էր ցանկացած իրավիճակում։

Ծառայության ութերորդ ամսում՝ սեպտեմբերի 27-ի լուսադեմին, սանձազերծվեց թուրք-ադրբեջանական լայնամասշտաբ հարձակումն Արցախի դեմ: Աշոտը դեռ երկու օր առաջ էր իջել դիրքերից, բայց հենց սեպտեմբերի 27-ի առավոտյան զինակիցների հետ նորից բարձրացավ դիրքեր՝ ընկերներին օգնության հասնելու:

Պատերազմի ողջ ընթացքում Աշոտը կռվեց ամենաթեժ կետերում և ծանր մարտեր վարեց: Հոկտեմբերի 25-ին շուրջ 21-օրյա շրջափակումից դուրս գալով՝ Աշոտենց խումբը Հադրութից տեղափոխվեց Մարտունու շրջանի Ննգի գյուղ և անցավ գյուղի պաշտպանությանը: Քառօրյա համառ մարտերից հետո նա միացավ Քարինտակի թեժ մարտերին: Այստեղ ընթանում էին պատերազմի ողջ ընթացքի ամենաթեժ մարտերը, որի ընթացքում Աշոտը հասցրեց թշնամու զինտեխնիկայի և կենդանի ուժի զգալի կորուստ՝ միաժամանակ խուսափելով թշնամու դիպուկահարի կրակոցից:

Նոյեմբերի 4-ին Աշոտը զինակիցների հետ միացավ Շուշիի պաշտպանությանը: 40 օրից ավել պայքարելով թշնամու դեմ՝ Աշոտն անմահացավ նոյեմբերի 7-ին հրազենային վիրավորումից, բերդաքաղաք Շուշին պաշտպանելիս, հրադադարից 2 օր առաջ:

Ադրբեջանական ագրեսիան հետ մղելու ընթացքում հերոսացած զինծառայողների անունների ցանկում հայտնվեց նաև Աշոտ Բաբոյանի անունը: Նա գնաց անվերադարձ, առանց զգուշացնելու, երազանքները կիսատ թողած:

Էջմիածին քաղաքում բացվել է Աշոտին և երեք տասնյակից ավել զոհված քաջերին նվիրված հուշ-պուրակ: Աշոտը հուղարկավորված է Արմավիրի մարզի Խորոնք գյուղում:

NEWSPRESS.am