Այսքանից հետո դարձյա՞լ նրան փրկիչ եք անվանում...

«Եկեղեցում էի...

Եկեղեցին լի էր հավատացյալներով...

Քրիստոնյաներ, ովքեր լիասիրտ աղոթում էին առ Աստված... հավատացյալներ, ովքեր ծնկաչո՛ք էին աղոթում... մարդիկ, ովքեր եկել էին հաղորդություն ստանալու...

Նայում ես ու մտածում` այսքան հավատացյալ ժողովրդին Աստված ինչո՞ւ է անընդհատ հարվածներ հասցնում, փորձության ենթարկում, տնավեր անում, կորուստներ տալիս...
Ու հասկանում ես, որ ամեն անգամ հայերն իրենց ԽԵԼՔԻՑ են տուժում...

Այս անգամ նրանք ՆԵՌԻՆ անվանեցին Հիսուս, փրկիչ, Աստծո ուղարկած մարդ, հրեշտակ... այդ սատանային նրանք իրենց կուռք դարձրեցին ու փառաբանեցին... դարձան ՆԵՌԻ ՀՊԱՏԱԿ... ու ստացան պատասխան...

ԲԱՅՑ ՍԱ ԴԵՌ ԱՄԵՆԸ ՉԷ

֊Խաբվելով` շարունակում են հավատալ..
֊հարված ստանալով` շարունակում են ընդունել այդ հարվածները...
֊խոցվելով` շարունակում են ներել...

Լա՛վ, էլ ի՞նչ պետք է լինի, որ հասկանաք` մեր տղերքը զոհվեցին այդ անառակի պատճառով, մեր երկիրը թշնամուն անցավ անառակի ձեռքով ու այդ ձեռքը դեռ շարունակում է երկիրը մաս֊մաս տալ թուրքին... այսքանից հետո դուք դարձյա՞լ նրան փրկիչ եք անվանում ու պատրաստ եք նրան երկպագե՞լ...

Փրկիչը փրկում է սպասվելիք կորուստներից, ո՛չ թե ունեզրկում, ո՛չ թե առույծ տղերքին կրակի բերան տալիս, ո՛չ թե թիկունքում դավեր հյուսում ու հետո ՑԻՆԻԿԱԲԱՐ ասում ՆԵՐՈՂՈՒԹՅՈՒՆ... (ասել էի` ուր մտցնի իր ներողությունը):

Ընդհանրապես ասելիք շատ կա, բայց հիմա ասածս ի՞նչ է... ՍԱՏԱՆԱՅԻՆ հրեշտակ մի անվանեք` դա մեղք է... ազգակործան մեղք...»

 Արմինե Մկրտումյանի ֆեյսբուքյան էջից