Սահմանապահ Բարեկամավան գյուղը պետական աջակցության կարիք ունի․ հետո չլինի այնպես, որ ասեն՝ Բարեկամավանը դժգույն ու դժբախտ էր, բա մեզ պե՞տք էր․․․

Հայաստանի ամենահեռավոր, վտանգավոր գոտում գտնվող Բարեկամավանն իր դիրքով պաշտպանում է սահմանամերձ տարածաշրջանի թիկունքը: Սակայն ինքն այսօր պաշտպանության կարիք ունի․․․

Տավուշի մարզի Նոյեմբերյանի շրջանի այս գյուղը նախկինում կրել է Թաքնգյուղ անունը, քանի որ թաքնված է լեռների գրկում՝ փոսի մեջ: Սարից այն կողմ ադրբեջանական մեծ գյուղեր են: 

Փոքրիկ գյուղը վերջին տարիների ընթացքում ավելի է փոքրացել։ Բարեկամավանցիները բնակություն են հաստատել Նոյեմբերյան քաղաքում, Իջևանում, Երևանում և արտերկրում։

Դեռ 1976թ. Բարեկամավանի ութամյա դպրոցն ուներ 330 աշակերտ: 2011 թվականին՝ 34-ն են եղել, 2014 թվականին՝ 23-ը, իսկ այսօր արդեն ընդամենը 13 աշակերտ կա դպրոցում։

Գյուղն աստիճանաբար դատարկվում է․․․

Սահմանամերձ, վտանգավոր գոտում գտնվելու պատճառով շուրջ 500 հա վարելահող չի մշակվում: Նույն պատճառով բարեկամավանցիները չեն կարողանում օգտվել շուրջ 50 հա խոտհարքներից, 170 հա արոտավայրերից:

Գյուղում ոռոգելի հող չկա: Տեղեկություն կար, որ ԻՖԱԴ կազմակերպության 2.9 միլիոն դոլար ֆինանսավորմամբ կառուցվելու է Նոյեմբերյանի սարերից սկիզբ առնող ինքնահոս ջրագիծը, որը խոստանում էր ոռոգել սահմանամերձ 4 գյուղերի տարածքներ:

Կառուցվեց, թե ոչ՝ անհասկանալի է, քանի որ գյուղերը մինչ օրս ոչ կարգին ոռոգման ջուր են ստանում, ոչ էլ խմելու։

Ու քանի որ ապրելու միջոց չկա՝ գյուղն աստիճանաբար լքվում ու ծերանում է․․․

Ինչպես Բարեկամավանում ու սահմանամերձ էլի մի քանի համայնքում շարունակում է որպես առաջնային խնդիր մնալ նաև խմելու ջրի հարցը․․․

Գյուղի բնակիչները NEWSPRESS.am-ի հետ զրույցում ասացին, որ ներդրողներ շատ են եկել՝ գյուղը նայելու, բայց տեսել են հեռվից երևացող թուրքի տներն ու նկատել, որ եթե թուրքը կրակեց՝ իրենց ներդրած փողերը ջուրն է ընկնելու։ 

Ու մարդիկ շարունակում են դժվարությամբ, բայց պահել գյուղն ու սահմանն իրենց ուսերին՝ ամեն պահի թուրքի կրակոցներն իրենց վրա զգալու մտավախությամբ․․․

Գյուղացիներից շատերն են հենց այդ մտավախությամբ թողել տուն-տեղ, ընտանիքին առել ու անվերադարձ հեռացել։ Ասում են, որ նրանց տները, որպես շինանյութ, նույնիսկ կողքի գյուղերից են գալիս քանդում ու տանում․․․

Ակնհայտ է, որ եթե այսպես շարունակվի, ապա գյուղն ամբողջությամբ կդատարկվի ու թուրքը ոչ մի րոպե չի վարանի գալ և նստել լքված հայկական գյուղում ու ասի, որ դա իրենն է․․․

Ու որպեսզի այդպես չպատահի, կառավարությունը պետք է օր առաջ մտածի այնտեղ հողագործության համար գոնե նվազագույն պայմանները ստեղծելու մասին։

Ու եթե որևէ աջակցություն չլինի, նշանակում է՝ գյուղը պահելու անհրաժեշտություն իշխանությունը չի տեսնում, ու ինչպես շատ գյուղեր, քաղաքներ ու այլ հայկական տարածքներ, այն ևս վիճակված կլինի դավաճանաբար թուրքին հանձնելու ճակատագրին...

Հետո չլինի այնպես, որ երկրի գլուխը հայտարարի, թե Բարեկամավանը դժգույն ու դժբախտ գյուղ էր, մեզ պե՞տք էր Բարեկամավանը.․․

Արմինե Մկրտումյան