Սա Մեծամորի դիահերձարանն է. դեռ պահպանվող՝ զոհված զինծառայողների 100 մարմինն ու մասունքները. Քրիստինե Նազարյան

Քրիստինե Նազարյանը ֆեյսբուքյանիր էջում գրում է.

«Կներեք որ ձեր հայրենիքի ճակատագրի մասին մտորումները ընդհատում եմ:

Գիտե՞ք, թե սա ինչ լուսանկար է: Կարծո՞ւմ եք, որ սա Աբովյանի հիվանդանոցի նկուղն է, որը ցնցեց ողջ հայությանը ամիսներ առաջ: Ո՛չ: Սա Մեծամորի դիահերձարանում դեռ պահպանվող զոհված զինծառայողների 100 մարմին ու մասունքներն են, որոնք հիմնականում նույնականացված են։

Դուք արդարացի կհարցնեք՝ ինչո՞ւ են դեռ այնտեղ պահպանվում, եթե նույնականացված են, չէ որ նույնականացված` նշանակում է, որ մասունքից դատաբժշկական փորձաքննության ընթացքում վերցված նմուշառումը նույնականացվել է որևիցե անձի հետ` ծնողի, հարազատի: Այո՛, իրավացի եք: Հենց այդպես է:

Սակայն, ինչպես խոստովանում է դատաբժշկական կենտրոնի Արմավիրի համակարգող Սերգեյ Աբգարյանը, թեկուզ և ծնողները հայտնի են, սակայն նրանք հրաժարվում են մարմինը կամ մասունքը տանել, հուղարկավորել: Իհարկե կան չնույնականացված, քանի որ կան ծնողներ ով վստահ է, որ իրենց հարազատները ողջ են ու գերության մեջ և հրաժարվում են ԴՆԹ թեսթավորում անցնել, կան որ մասունքները այնքան փոքր են, որ հարազատները չեն ընդունում ու ցանկանում են ավել (Աստված ջան, ներիր ինձ) մասունքներ ունենալ հուղարկավորության համար:

Բայց հիմնականը նույնականացված են: Բայց հուղարկավորված չեն, աղոթքով ուղեկցված չեն: Ի՞նչ է սա նշանակում: Ես չեմ խոսում հարազատների մասին: Ծնողներին հաստատ չեմ դատում, այդ իրավունքը չունեմ և չեմ ունենա: Խոսքը նրանց մասին չէ բնավ: Նրանց վիշտը Աստված չտա ոչ մեկին:

Իսկ ո՞ւր է պետությունը, ո՞ւր է այն դողդղացող ձայնով, վախեցած աչքերով , բազմակի պատվաստված նախարար կոչեցյալը, ով դեռ հունիսին խոստացավ լուծել այս հարցը, ամպագորգոռ սրտաճմլիկ հայտարարություններ արեց, թե բա. «Առաջիկայում մենք հանդես կգանք նաև մեր հետագա պատկերացումները այս իրավիճակից դուրս գալու և մեր զինվորների, մեր հերոսների դիերը հողին հանձնելու, հուղարկավորելու միասնական մոտեցում»:

Ո՞ւր է, չորս ամիս էլ անցավ: Սա մեր պետությունում տիրող տոտալ բառդակի պատկերի ամենամուգ գույներն են, սևն է, որից այն կողմ անդունդն է, ուր մենք գահավիժում ենք, ինչպես գերագույն ստահակն է սիրում ասել ` թռիչքաձև արագությամբ:

Այ անսրբություն ստահակներ, էս ի՞նչ եք անում այս երկրի արյան հետ, այս երկրի աղ ու հացի հետ: Դուք ո՞նց եք ապրում, ո՞նց եք շնչում, ձեր երեխաներին ո՞նց եք գուրգուրում, նրանց աչքերի մեջ ո՞նց եք նայում…

Անիծվեք նզովյալներ, անիծվեք դուք:

Դատը դաժան է լինելու, դատաստանը անողորմ»: