Հայրենիքի ոչ մի շրջանի, ոչ մի հատվածի ոչ մի սանտիմետրի, անգամ միլիմետրի նշանակություն քննարկման ենթակա չէ․ Արմենուհի Մելքոնյան

Բնիկության ու բնական իրավունքով՝ տնտեսապես ոտքի՛ կանգնենք։ Ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է լրագրող Արմենուհի Մելքոնյանը։

«Վիճակագրական կոմիտեն հրապարակել է մեր տնտեսությունը բնութագրող օպերատիվ ցուցանիշները հունվար-հոկտեմբերի համար։ Ըստ այդմ՝ տնտեսական ակտիվության ցուցանիշը 10 ամսվա կտրվածքով 4․3 տոկոս է (4․4 տոկոս – 9 ամիս), արդյունաբերական արտադրանքի ծավալն աճել է 1.1 տոկոսով, շինարարության ծավալն աճել է՝ 5.9 տոկոսով (6․4 տոկոս-9 ամիս), առեւտրի շրջանառությունը աճել է 7, ծառայությունների ծավալն ավելացել է 6.4 տոկոսով, էլեկտրաէներգիայի արտադրությունը նվազել է 3.1 տոկոսով, սպառողական գների ինդեքսն աճել է 6.9, արդյունաբերական գների ինդեքսը՝ 9.9 տոկոսով։ Եթե այս թվերը վերափոխենք իրավիճակի նկարագրության, ապա պատկերը սա է՝ ցավոք, դեռ չենք կարողանում մեր տնտեսությունը ոտքի հանել։ Պատճառների, խնդիրների, ելքերի, ներուժի ու հեռանկարների մասին մեկ անգամ չէ, որ խոսել եմ․․․

Հայրենիքի ոչ մի շրջանի, ոչ մի հատվածի ոչ մի սանտիմետրի, անգամ միլիմետրի նշանակություն քննարկման ենթակա չէ: Այնպես, ինչպես չենք քննարկում ծնողների նշանակությունը, կամ՝ ծնողներից ով է կարեւոր, ով՝ ոչ, ինչպես ծնողները չեն քննարկում՝ որ երեխան է ավելի կարեւոր, որը՝ ոչ։ Հայրենիքը սոսկ ապրելու վայր չէ, կենսատարածք է, բնօրրան, բնիկության իրավունքով ու բնական իրավունքով ապրելու օրրան։ Եվ երբ զրկվում ես կենսատարածքի որեւէ հատվածից, զրկվում ես նաեւ այդ կենսատարածքի ամբողջ ներուժից՝ բնական, հոգեւոր ու նյութական։

Հիմա թանկացումների շղթան ենք քննարկում։

Հասկանալի ու ցավալի պատճառներով խոսում ենք առավելապես հացի թանկացումից՝ ինչքա՞ն թանկացավ, որքա՞ն կտեւի եւ այլն։ Հարցը մինչդեռ պետք է այլ կերպ հնչեցնել՝ իսկ ինչու՞ պետք է չթանկանար։ Փաստ է՝ Արցախը Հայաստանի թիկունքն է, եւ այդ թիկունքը հիմա շատ է թուլացել՝ ուժազրկելով նաեւ Հայաստանի Հանրապետությունը։ Արցախի գործոնով պայմանավորված Հայաստանը այլ պետություն էր պատերազմից առաջ եւ բոլորովին այլ՝ պատերազմից հետո։ Հիմա զրկված ենք մեր թիկունքի, մեր կենսատարածքի մեծ մասից եւ այդ կենսատարածքի հողեղեն ու ոչ հողեղեն ներուժից։

Օրինակ՝ Արցախի՝ թշնամուն անցած տարածքներում տարբեր միջին հաշվարկներով տարեկան աճեցվել է 100 հազ տ ցորեն: Պաշտոնական տվյալներով՝ 2017 եւ 2018թթ. Արցախում 135-150 հազ տոննա հացահատիկ է արտադրվել: Սա բավականացնում էր ոչ միայն Արցախին։

100 հազ տոննայի չափով էլ Հայաստան էր ներկրում: Նայենք ՀՀ-ի՝ ցորենով ինքնաբավության ցուցանիշը՝ 30-31 տոկոս։ ՀՀ-ն տարեկան սպառում է 450 հազ տ ցորեն, արտադրում ենք մոտ 200 հազար տոննան, այսինքն՝ պահանջարկի մեծ մասը ներկրում ենք։ Եթե հաշվի առնենք, որ հիմա Արցախից ներկրելիք չունենք, ուրեմն պետք է ներկրենք նաեւ Արցախից չեկող բաժինը:

Հացահատիկը հիմնականում Ռուսաստանից ենք բերում։ Եվ այս ապրանքը միջազգային շուկայում դոլարով է։ Մեր տնտեսությունը միջազգային շուկայի հանդեպ դիմադրողունակություն չունի, ասել է թե՝ այդ շուկայում ցանկացած արձագանք անմիջապես զգում ենք մեր մաշկին։ Կորցրած կենսատարածքի մասով կարող ենք հավելել հատիկաընդեղենի, ջրային պաշարների, արոտավայրերի, խոտհարքների, էժան էլեկտրաէներգիայի, մետաղական հարուստ հանքավայրերի կորուստների օրինակը՝ նախ շեշտադրելով քաղաքական ու անվտանգային կորուստների հետեւանքները։ Բայց այս թվարկումից ոչինչ չի փոխվի, եթե մեզ թափ չտանք ու արագ ոտքի չկանգնենք։

Մանավանդ որ թշնամին ամենատարբեր կեղտոտ տեխնոլոգիաներով մեզ փորձում է պարտադրել ոգու ուժի կենսադաշտի կորուստը։

Ի՞նչ պետք է անենք։ Միանշանակ՝ պետք է թույլ չտանք։ Այնպես, ինչպես ծնողը պատրաստ է իր երեխային վավաշոտ հայացքով նայող ցանկացած մեկի աչքերը հանել, ինչպես պատրաստ է պաշտպանել իր երեխայի տունը ցանկացած ավազակի մուտքից։

Իսկ ինչպե՞ս պետք է թույլ չտանք։ Ոտքի կանգնելով։ Տնտեսապե՛ս ոտքի կանգնելով։ Որովհետեւ տնտեսությունն է բերում գումար եւ գումարն է զինում բանակը։

Որեւէ հարեւան երկրի տնտեսության ցուցանիշների համեմատականներ մեջբերելու կարիք էլ չկա․ երբ հարեւանդ հարուստ է ու իր տունը պաշտպանում է անվտանգության հզորագույն տեխնոլոգիաներով, դու սեփական տանդ վրա հարձակումը կանխելու այդրոպեական միջոց պարտավոր ես գտնել, եթե նույնիսկ հարուստ չես, որովհետեւ տանդ ծնողդ ու երեխադ են ապրում։ Չես կանգնում ու ասում՝ հարուստ չեմ, տեսախցիկներ, ազդանշաններ ու թիկնապահներ չունեմ, դրա համար ծնողիս ու երեխայիս չպաշտպանելը արդարացված է, եկեք՝ տունս տակնուվրա արեք։

Այդրոպեական միջոցից հետո պարտավոր ես հարստանալ, անվտանգությունդ ուժեղացնել, ծնկած տեղից վեր կենալ, առաջ գնալ, հզորանալ։ Ինչպե՞ս։ Տնտեսապես ոտքի կանգնելով։ Որպեսզի այսօրվա մեր հոգեվիճակը մեր ապրելակերպը չդառնա։
Նպատա՛կ դնենք։ Մե՛ր սեղանին, ամենօրյա մեր ջուր խմելու պես»։