Իրոք մարդ կա՞, որ մտածում է, թե վիշտը միայն զոհված զինվորի ծնողներինն է․․․ թույլ չենք տա, որ մեր ընկած տղերքի անունը մոռացվի
Զոհված զինվորի մոր գրառում եմ կարդում...
Կինը գրեթե ներողություն է խնդրում, որ իր որդին զոհվել է, որ վշտի տեր է դարձել ու որ ջարդված, կոտրված, փշրված, ցավոտ սիրտը բացում է բոլորի առաջ․․․
Նման գրառում անելու համար հիմք էր հանդիսացել որոշ ՏԳԵՏՆԵՐԻ գրառումներ, թե` «ձեր վիշտը մեր վզին մի փաթաթեք»․․․
Լո՞ւրջ... իրոք տենց մարդ կա՞, որ մտածում է, թե վիշտը միայն ծնողներինն է...
Բա, ա՛յ համբալ, էդ տղան քո ոչինչ չարժեցող կյանքի համար էր կռվում, որ կեղտոտ հետույքդ փրկի...
Փախուստի չի դիմել, կռվել ու մինչև վերջ պայքարել է, որ հողը քո կոտրած ոտքի տակ չփախչի, թուրքին չգնա...
Իհարկե, այս շարքը երկար կարելի թվարկել ու ասել, թե ինչի էս տղերքը կռվեցին, բայց անիմաստ է բացատրել, քանի որ մեկ է` նման տհասների տձև ուղեղներին դա չի հասնելու...
Եթե տհաս չլինեին` կհասկանային, որ էդ տղերքն հենց իրենց մեղքով զոհվեցին, որովհետև էդ իրենք էին` «մենք ենք տերը մեր երկրի բղավելով», դագաղներով, սգո պսակներով ու դուխը տեղը, փակում փողոցները, որ բացվի դավաճան֊հողատուի ճանապարհը դեպի գահ...
Էդ երեխեքի արյունը բոլորի խղճին է, էդ ծնողների վիշտը համազգային է...
Էդ տղերքը պատահական չմահացան, Էդ տղերքն ընկան` թուրքի ճամփան դեպի Հայոց աշխարհ փրկելու համար, բայց դավաճանի պատճառով և՛ ճամփան բացվեց, և՛ տղերքը չկան․․․
Ու եթե էսօր ձեր բախտը բերել է ու ձեր ոչինչ չարժեցող կաշին փրկել եք, մի հրճվեք, որովհետև վաղը դուք եք թուրքի սրի տակ ընկնելու․․․
Ու էն ժամանակ ոչ ոք ձեր մահը չի սգա, որ իրենց «վզին չփաթաթի», որովհետև դուք չեղած, չստացված ու ճղճիմ եք...
Վշտակցում եմ բոլոր զոհվածների հարազատներին...
Այո՛, դուք ավելի շատ եք զգում ձեր կորուստը` հիշում եք, կարոտում... բայց իմացեք, որ գիտակից մարդիկ միշտ ձեր կողքին են ու երբեք անտարբեր չեն լինի ձեր ցավին...
Այդ ցավն ու վիշտը բոլորինս է․․․
Հ.Գ. իմացե՛ք, շատ շատերը շունչները պահած ու խեղդող արցունքներով կարդում են ամեն մի գրառում ու հրապարակում, որտեղ տեսնում են զոհվածի անուն ու նկար...
Թույլ չենք տալու, որ մեր ընկած տղերքի հիշատակը խամրի, անունը մոռացվի․․․
Արմինե Մկրտումյանի