Երբ ձեր ծնողին կամ զավակին դնեք սառը քարի տակ` էլի բերաններդ մինչև ականջները բացա՞ծ պետք է մոտենաք նրանց գերեզմանին, այ սրբապիղծ պոռնիկներ...

Ուզում էի լռել, բայց խմորվել է ուղեղիս մեջ ու հանգիստ չի թողնում...

Եռաբլուրում շատ եմ եղել, բայց 44֊օրյա պատերազմից հետո մի անգամ եմ գնացել...

Ամբողջ ճանապարհին լուռ քայլում էինք, խոսում` միայն պատերազմի օրերից ինչ֊որ դրվագներ հիշելիս...

Երբ բարձրացա աստիճաններով ու հասա հարթակին` զգացի, որ պատրաստ չեմ... բայց գնացի առաջ։ Ոտքերս ինձ չէին ենթարկվում` առաջանում էի ինքնաբերաբար... Իսկ երբ դիմացս բացվեց լույսերի տակ ջահերից ու խունկից ծխացող տեսարանը` քար դարձած տղերքի լուսաշող պատկերներով ու վերևում ծածանվող դրոշներով` պապանձվեցի ու թուլացա...

Ցածրաձայն սկսեցի լացել, հետո հեծկլտալ, իսկ հետո ոռնալ....

Շունչս կտրվում էր...

Հենվեցի մի սյունի, թե ծառի, չեմ հիշում, ու հեկեկում էի, բարձրաձայն ոռնում, մինչև ամուսինս մոտեցավ ու դուրս բերեց ինձ...

Այդ օրվանից Եռաբլուր չեմ գնացել` իմ մեջ այդքան ուժ չեմ գտնում...

Պատկերացնում եմ, թե էս ի՜նչ գերբնական ուժ է մտել զավակ կորցրած ծնողների մեջ, ու ինչ ցավ են զգում, երբ տեսնում են իրենց որդու շիրիմին անտարբեր դեմքով կամ հռհռալով մոտեցող սրբապիղծներին...

Անկախ նրանից` բանակի տո՞ն է, թե՞ անկախության` Եռաբլուրը գնացողը պետք է գիտակցի, որ քեֆատեղի չի գնում, գնում է գերեզման... այն էլ նրանց գերեզմանը, ում չապրած կյանքի հաշվին է ինքն իր անարժան կյանքը վայելում...

Բոլոր ժամանակներում հռհռալով կամ ժպիտով Եռաբլուր մտնողներին մի հարց եմ ուզում տալ` երբ ձեր ծնողին կամ զավակին դնեք սառը քարի տակ` էլի բերաններդ մինչև ականջները բացա՞ծ պետք է մոտենաք նրանց գերեզմանին, ա՛յ սրբապիղծ պոռնիկներ...

Ու մի բան էլ` նկարվելու համար Եռաբլուր մի՛ մտեք, մի՛ պղծեք Եռաբլուրը...
Եթե ուզում եք հարգել տղաներին` արեք դա անձայն, լուռ ու առանց վկաների...

Կներե'ք տղերք, դուք սրան արժանի չէիք, կներեք, որ այս թրքազանգվածն է ապրում ձեր չապրած կյանքով...

Արմինե Մկրտումյան