Տղաս 12 օր հիվանդանոցում էր, սիրտը կանգ առավ նոյեմբերի 9-ին՝ պայմանագրի ստորագրումից 1 ժամ առաջ․ զոհվածի մայրը պահանջում է պատժել բոլոր մեղավորներին

44-օրա պատերազմում զոհված հերոս Հայկազի մայրը՝ Աննա Մկրտչյանը, Շառլ Ազնավուրի հրապարակում լրագրողների հետ զրույցում նշեց, որ որդին մինչև 44-օրյա պատերազմը մասնակցել է նաև 2020թ-ի հուլիսին տեղի ունեցած տավուշյան մարտերին։  Հոկտեմբերի14-ին նրան տեղափոխել են Արցախ։ Տարբեր տեղերում են կռվել և՛ Հադրութում, և՛ Թաղավարդում և մի շարք այլ վայրերում։ 

«Տղաները նահանջի հրաման են ստացել և հերթով նահանջել։ Որդուս հետ կատարված դեպքը տեղի է ունեցել Սարուշեն գյուղի մոտակայքում։ Այնտեղ պետք է գիշերեին, բայց չհասցրին։ Հոկտեմբերի 29-ին «Բայրաքթար»-ի հարվածից տղաս զոհվել է։ Մենք չենք իմացել։ 1 օր ման ենք եկել։ Հոկտեմբերի 30-ին ծնունդն էր։ Նրան շատ ենք փնտրել, Գորիսի, Կապանի հիվանդանոցներում,  Երևանի հիվանդանոցներում։ Նրան գտանք Մուրացանի հոսպիտալում։ 12 օր մնաց հիվանդանոցում՝ բայց ուշքի չգալով՝ մահացավ։ Տղաս մահացավ նոյեմբերի 9-ին՝ պայմանագրի ստորագրումից 1 ժամ առաջ՝ սիրտը կանգ առավ»,- նշեց տիկին Աննան։

Զոհված Հայկազի մայրը ևս կատարվածի մեջ մեղադրում է իշխանություններին։ 

«Նախ արհեստականորեն հրահրված պատերազմ էր և երկրորդ՝ ամսի 15-ին, երբ տղաներին տարան Հադրութ, Հադրութն այլևս մերը չէր։ Ինչի՞ տարան արդեն հանձնված տարածք։ Ընդամենը 20 հոգի․․․ ի՞նչ պիտի աներ այդ 20 հոգին, ինչի՞ չպիտի իմանային, թե ուր են գնում։ Երեխաներն արդեն վերջում հասկացել էին։ Մինչև էդ էլ էին հասկանում։ Տղաս ասում էր՝ այս ինչ է կատարվում, խայտառակություն է, Արցախն աչքիս առաջ կորցնեմ։ Եթե չլինի Արցախը, չենք լինի մենք, չի լինի Հայաստանը, չի լինի մեր տունը։ Էդ երեխան այդքանը հասկանում էր, իսկ մեր ռազմաքաղաքական վերնախավը չի՞ հասկանում, ու շարունակում է հանձնել այն տարածքները, որտեղ մեր զինվորների արյունն է։ Չեմ կարող լռել, հատկապես վերջին հայտարարությունից հետո։ Եվ էնպես չի, որ նոր եմ խոսում, էնպես չի՝ նոր եմ ոտքի ելել, բայց դա վերջին կաթիլն էր»,- նշեց տիկին Աննան և հավելեց, որ պահանջը մեկն է՝ պատժվեն բոլոր մեղավորները։