Ովքե՞ր են ՔՊ-ականների հանրային պահանջը ձևավորողներն ու ո՞րն է հանրության իրական պահանջը․․․
ԱԺ «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության պատգամավորները ճեպազրույցի ժամանակ հայտարարել են, թե քննարկում են ընդդիմադիր պատգամավորներին մանդատից զրկելու հարցը, քանի որ, իբր թե, կա հանրային պահանջ․․․
Իհարկե, կարելի էր ողջունել այն, որ իշխանությունները լսում են ու առաջնորդվում հանրային պահանջով, սակայն իրականում սա միայն թվացյալ կողմն է․․․
Անշուշտ, լուրջ վերլուծություններ անել հարկավոր չէ՝ հասկանալու համար, թե ինչ հանրային պահանջի մասին է խոսքը։ ՔՊ-ականների համար հանրություն ասվածը շատ փոքր հասկացություն է և սահմանափակվում է, օրինակ, Ալեն Սիմոնյանի՝ միջնամատ ցույց տվող ու հայհոյող «մայրիկ»-ներով, ախուրյանցի «Անո»-ներով, Աբաջյանիկեղծ «պապիկ»-ներով (որ նաև կեղծ ազատամարտիկ է խաղացել), Գռզոյի (Խաչատուր Սուքիասյանի) տան «աշխատակցուհի»-ներով (որոնց համար Շուշին հայկական չէ), ԼԳԲՏ ներկայացուցիչ «Ռուստամ»-ներով (որն ուզում էր, որ թուրքը ծեր ու մանուկ կոտորի, Արցախն ու արցախցիները կործանվեն, միայն նախկինները չգան), Լեոնիդ Ազգալդյանին դավաճան համարողներով ու նրա արձանը պղծողներով և նրանց նման կյանքից «խռով մնացած» մի քանի ֆեյքային թյուրիմացություններով, ովքեր ՔՊ-ականների թելադրանքով (քանի որ սեփական խելք չունեն) հանրային պահանջի կեղծ օրակարգ են ձևավորում։
Ահա այսպես է ծնվել ՔՊ-ական պատգամավորների նշած հանրային պահանջը․․․
Իհարկե, ավելի խելամիտ կլիներ, եթե այդ անհայրենիք ֆեյքերի կողմից ձևավորված հանրային պահանջը կապված լիներ ոչ թե կոնկրետ ընդդիմադիրներին մանդատից զրկելու, այլ, օրինակ, 44 օր Ֆրանսիայի հրապարակը փակելու հետ (քանի որ երթևեկությունը դժվարացել էր), բայց քամին փչում է այն կողմ, ուր հաճո է «թագավորին»․․․
Ինչևէ, ՔՊ-ականներն այժմ, «չուզելով, ստիպված, ճարահատ, այլ ելք չունենալով», քննարկելու են խորհրդարականական ընդդիմությանը մանդատից զրկելու հարցը․․․
Ճիշտ կանեն, թե ոչ՝ այս պահին դա չէ հարցը, այլ այն, որ եթե ՔՊ-ականներն իրապես լսում են հանրության ձայնն ու շարժվում հանրային պահանջով, ապա ինչո՞ւ են գամվել իրենց աթոռներին ու օր առաջ հրաժարականներ չեն տալիս․․․ Չէ՞ որ տասնյակ հազարանոց հանրությունը փողոցներում՝ անհազանդության ակցիաներով, տևական ժամանակ պահանջում է, որ երկիրը թշնամուն հանձնած ու արժեհամակարգը ոչնչացնող իշխանությունները հրաժարական տան․․․ թե՞ այդ կողմից եկող պահանջը ձեռնտու չէ իշխանավորներին։
Մի բան հաշվի չեն առել փողոցից իշխանության եկած քայլիստները․ երբ դուրս ես գալիս ֆեյսբուքյան ֆեյքային աշխարհից, ապա հանրության իրական պահանջը զգում ես անմիջապես ճակատիդ՝ լսելով դավաճան պիտակավորումը, որովհետև դա է իրականությունը, և իրական հանրությունը պահանջում է կապիտուլյանտ իշխանության հրաժարականը․․․
Արմինե Մկրտումյան
