Այստեղ գերեզմանոց չէ, որ մեռելների նկարները փակցնեն․ քոլեջի տնօրենը անարգել է զոհված ուսանողներին նվիրված հիշատակ-պատը. «Հրապարակ»

Hraparak.am-ը գրում է․

2021թ. նոյեմբերի 4-ից որպես տնօրենի ժամանակավոր պաշտոնակատար, իսկ 2022թ. մարտի 25-ից Արմավիրի տարածաշրջանային պետական քոլեջում տնօրեն է նշանակվել Անգին Արշակյանը, որի պաշտոնավարման ողջ ընթացքը նշանավորվել է մարդու գիտակցության մեջ որևէ կերպ չտեղավորվող իրադարձություններով: Այս ողջ ընթացքում տնօրենը դարձել է բազմաթիվ անհեթեթ իրավիճակների, բանսարկությունների, խարդավանքների և խառնաշփոթի էպիկենտրոն՝ կոլեկտիվում ստեղծելով անառողջ մթնոլորտ, ինչպիսին երբեք չէր եղել:

Արմավիրի տարածաշրջանային պետական քոլեջի տնօրեն Անգին Արշակյանը անարգել է քառօրյա և 44-օրյա պատերազմում քոլեջի զոհված ուսանողների հիշատակը, քանդել է քոլեջի ուսանողների և դասախոսների կոշմից պատրաստված պատը՝ ասելով, որ «այստեղ գերեզմանոց չէ, որ մեռելների նկարները փակցնեն»: Հիշատակի պատը սրտի կսկիծով, սակայն մեծ սիրով և ոգևորությամբ պատրաստվել էր ուսանողների և դասախոսների կողմից, սակայն ամառային արձակուրդների ընթացքում տնօրենը որոշել է քանդել այն՝ առանց կոլեկտիվի կարծիքը հաշվի առնելու: Կոլեկտիվի հարցին թե ուր են նկարները, տնօրենը առանց խղճի խայթ և ամոթ զգալու հանգիստ պատասխանել է, որ սա գերեզմանոց չէ, որ մեռելների նկարներ փակցվեն: Պաշտոնավարման մի քանի ամիսների ընթացքում կոլեկտիվը համոզվեց, որ Անգին Արշակյանը զուրկ է մարդկային բոլոր բարձր արժեքներից, չունի սկզբունքներ, չի փայլում բարեկրթությամբ, բայց որ ունակ է նման ստոր, քստմնելի և նողկալի արարքի, սպասելի չէր: Այս արարքը հարուցեց կոլեկտիվի արդարացի զայրույթը և վրդովմունքը: Աներևակայելի է, թե ինչպես է տնօրենի ձեռքը գնացել դիպչել այդ նկարներին, իջեցնել պատից, չէ՞ որ նրանք իրենց կյանքն էին զոհել հանուն մեր բարօրության: Հարց է առաջանում. Արդյոք նման քայլի ընդունակ կինը իրավունք ունի ղեկավարել կրթական հաստատություն և սերունդներ կրթել:

Տնօրենի պաշտոնավարման ընթացքում քոլեջը դարձավ կոնֆլիկտային իրավիճակների թատերաբեմ, որին ականատես եղան ուսանողներ, ծնողներ, ինչը անընդունելի է, սակայն ինտրիգային իրավիճակները անկանխատեսելի են և անկառավարելի դասախոսական և վարչական անձնակազմի կողմից, քանի որ անմիջական հրահրողը տնօրենն է: Աշխատանքային օրը քոլեջում սկսվում է գոռգոռոցներով, մեղադրանքներով , տարբեր աշխատողներին ուղղված սուտ զրպարտանքներով, ուսանողների և ծնողների մոտ դասախոսներին վիրավորելով: Սա կարծես սովորական աշխատելաոճ լինի տնօրեն Անգին Արշակյանի համար: Ցանկացած փոքր հարց, որը նախկինում հեշտորեն և արագ լուծում էր ստանում, դարձավ անվերջանալի քննարկումների, «թերացումների բացահայտումների» առիթ: Ամեն կերպ ջանում է ցույց տալ, որ նախկինում ամեն ինչ սխալ է արվել, արվել է թերացումներով, որի համար ջանք չի խնայում ( նույնիսկ դիտավորությամբ գործողություններ է կատարում, օրինակ, մատյաններ են կեղտոտվում):

Պաշտոնավարման առաջին իսկ օրվանից, դասախոսական և վարչական անձնակազմի հետ առաջին հանդիպման ժամանակ, Ա. Արշակյանը հայտարարեց, որ քոլեջը հայտնվել է ծանր կացության մեջ՝ «ուռճացված» հաստիքների պատճառով, որին հետևեց կրճատումների և ազատումների անվերջ շարքը: Կոլեկտիվը աստիճանաբար նոսրացավ, բաժանվեց տասնամյակների վաստակ և ավանդ ունեցող տաղանդավոր և գիտակ դասախոսներից, նվիրված աշխատողներից և այդ ամենին լուռ հետևեց՝ հավատալով և վստահելով նորանշանակ տնօրենի խոսքին և գիտակցելով, որ հակառակ դեպքում անհնար կլինի քոլեջի հետագա գոյատևումը: Բայց ավաղ, մեծ էր կոլեկտիվի զարմանքը, երբ հաստիքների կրճատումներին հետևեց նոր աշխատողների մեծ հոսք:

Տիկին Ա. Արշակյանը իր խոսքով և կեցվածքով անհարգալից վերաբերմունք է դրսևորում դասախոսների նկատմամբ, անվանարկում է, նվաստացնում ուսանողների ներկայությամբ: Ուսանողների և ծնողների ներկայությամբ դասախոսներին վիրավորում է անհարգալից արտահայտություններով՝ «բարդակ», «գոմ», «գող», «տգետ», «մեռած հոգիներ», «վիտրինա», «անգրագետ», «մետաստազ», «ոհմակ», «վհուկ», «ներառական»: Նման բառապաշարը հարիր չէ տնօրենին:

Վախի մթնոլորտ ստեղծելով, սպառնալով, որ կհեռացնի աշխատանքից, աշխատողներին ստիպում է զեկուցագիր գրել այն մարդկանց անունով, որոնց նկատմամբ ունի անձնական հակասություն, խնդիրներ և հակակրանք:

Դասախոսներին ստիպում է հողագործական աշխատանքներ կատարել դասաժամերի հաշվին և շանտաժի է ենթարկում՝ սպառնալով զրկել դասաժամերից: Նման շանտաժի ենթարկվում են նաև ուսանողները՝ դասաժամերի հաշվին կատարելով հողագործական կամ շինարարական, վերանորոգման աշխատանքներ:

Պաշտոնավարման ընթացքում յուրացրել է կոլեկտիվի արհմիության գումարները՝ ծախսելով ոչ նպատակային ուղղությամբ: Կատարել է նաև ուսման վարձավճարների բարձրացման միանձնյա որոշում ՝ հաշվի չառնելով տարածաշրջանային առանձնահատկությունները և ծանր սոցիալական դրությունը: Տվյալ որոշումից տեղյակ չէ ոչ մանկավարժական խորհուրդը, ոչ էլ կառավարման խորհուրդը:

Խնդիրը բարձրաձայնվել է կոլեկտիվի կողմից, դիմում-բողոք է ուղղվել ԿԳՄՍ նախարարություն, ՀՀ գլխավոր դատախազին, ՀՀ վարչապետի աշխատակազմի ղեկավարին, ՀՀ Արմավիրի մարզպետին: Նախարարության աշխատակազմը 2 անգամ հանդիպել է կոլեկտիվի հետ, լսել են և ասել, որ ժամանակ է պետք հարցին լուծում տալու համար, սակայն հուսադրող քայլերով ձգձգել է հարցի լուծումը՝ մտահոգվելով, որ չխաթարվի ուսումնական պրոցեսը:

Մանրամասները՝ սկզբնաղբյուրում