Ադրբեջանցիները վազաշենցիների աչքի առաջ գյուղի բռնազավթած հողերի վրա ցորեն ու գարի են մշակում

Տավուշի մարզի Վազաշեն գյուղից տեսնում են, թե ինչպես են ադրբեջանցիները ցորեն ու գարի մշակում իրենց գյուղից բռնազավթված հողերի վրա։

«Մեր գյուղին պատկանող համարյա բոլոր հողերը սահմանից էն կողմ են մնացել։ Շուրջ 2000 հա հող ունենք թշնամու վերահսկողության տակ անցած, և այդ հողերի վրա ադրբեջանցիներն աշնանացան ցորեն ու գարի են ցանում։ 1992 թվականից էդպես է»,-«Փաստինֆո»-ի հետ զրույցում ասաց Վազաշենի վարչական ղեկավար Լորիկ Բադիրյանը։

Վարելահող գրեթե չունեցող գյուղում եկամտի միակ աղբյուրը տնամերձ այգիներն են։ Գյուղապետը նկատում է՝ արքայախնձոր աճեցնելը եկամտաբեր է, բայց գյուղացիները չեն կարողանում իրացնել իրենց այգու բերքը։

«Այգիները փոքր են, մարդիկ դժվար են վաճառում իրենց բերքը. մեծ մեքենաներ չեն գալիս, բերքը հավաքում, տանում։ Մի երկու տարի է, որ սկսել են մեծ այգիներ գցել, մի մասում էլ ոռոգման խնդիրն են ուզում լուծել։ 1992 թվականից այգիները ոռոգելու հնարավորություն չկար»,-նշեց գյուղի վարչական ղեկավարը և հավելեց, որ առկա բերքն էլ շատ էժան են իրացնում, քանի որ Վրաստանից ներմուծվում է։

Սահմանամերձ Վազաշենից դուրս եկող յուրաքանչյուրի տեղը դատարկ է մնում։ Գյուղապետն ասում է՝ որ տանը մարդ է մահանում, այդ տան դուռը փակվում է։ Գյուղը ոչ թե ծերացող է, այլ արդեն իսկ ծերացել է. երիտասարդների մի մեծ արտագաղթ 1993-ին է եղել։

1992 թվականին, երբ ադրբեջանցիները մտան Վազաշեն՝ տեխնիկայով և մեծ բանակով, գյուղացիների մի մեծ հատված՝ հիմնականում երիտասարդներ, դուրս եկան գյուղից։ Հետո էլ են գնացել, հիմա էլ արտագաղթը չի դադարել»,-ասում է Բադիրյանն ու հավելում, սահմանին ապրող վազաշենցուն, ամեն դեպքում, թուրքը 30 տարի է՝ չի կարողացել ընկճել։

Ադրբեջանի հետ 18 կմ սահման ունեցող Վազաշենում հիմա մոտ 900 մարդ է ապրում, հող մշակում, ծառ տնկում ու տուն պահում։