Ինչո՞ւ են աղմկում Փաշինյանի դրածո Արոն ու Ռուբոն. ո՞ւմ իշխանությունն են փորձում հաստատել հայկական հողի վրա՝ իրենց, թե՞ թnւրքի

Արդեն 36 օր է` Արցախը բլոկադայի մեջ է: Հայաստանի վաղեմի թշնամի Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի հրամանով (ինչպես ինքն է խոստովանել իր ասուլիսի ժամանակ), իրենց «բնապահպաններ» անվանող ու նաև ուսանող ադրբեջանցիներն Արցախը կտրել են մայր Հայաստանից՝ փակելով կյանքի ճանապարհը:

Արդյունքում՝ ծնողներից բաժանված անչափահաս երեխաներ, վիրահատության հնարավորություն չունեցող ծանր հիվանդներ, հովհարային անջատումներ, ինտերնետի խափանումներ, գազամատակարարման դադարներ, դատարկ դեղատներ ու մթերային խանութներ: 

Հունվարի 20-ից էլ Արցախում որոշ ապրանքատեսակներ կտրամադրվեն միայն կտրոնով:

Պարզ է, չէ՞, որ Հայաստանին ու Արցախին (հետևաբար նաև հայկական այդ տարածքներում ապրող հայ ժողովրդին) այս իրավիճակին հասցրել են ՀՀ վարչապետ համարվող Նիկոլ Փաշինյանն ու Արցախի նախագահի պաշտոնում Փաշինյանի կողմից «դրված» Արայիկ Հարությունյանը:

Այն, որ այս երկուսը համագործակցում են՝ անհերքելի փաստ է.  2021-ի հունիսի  21 ընտրությունների օրը Արայիկ Հարությունյանի` ՔՊ գրասենյակում հայտնվելը վկա...

Եթե լսենք այս երկուսի կոչերը, ապա կարելի է կարծել, թե սրանք այն հայրենասեր տեսակն են, ովքեր իրենց կյանքը պատրաստ են դնել հանուն հայրենիքի փրկության:

Բայց հայտարարությունները մի բան են, իսկ իրականությունը՝ մեկ այլ բան. Շուշին դժգույն ու դժբախտ անվանող Փաշինյանը և նրա մանկլավիկ Արայիկը պայքարում են միայն իրենց աթոռին մնալու համար: Ու այս ճանապարհին համաձայնվել են անգամ Ադրբեջանի ղեկավարի թեզին, թե Արցախը Ադրբեջան է, ովքեր համաձայն չեն՝ թող գնան Արցախից...

Ու քանի որ ոչ ոք չի գնում, ուստի Ալիև-Փաշինյան-Հարությունյան «տրոյկան» որոշել է բլոկադայի ենթարկել Արցախն ու հայաթափել այն՝ զուգահեռաբար Հայաստանին թշնամացնելով իր դաշնակից Ռուսաստանի դեմ: 

Որքան էլ տհաճ է արտաքին քաղաքական լարվածության ու հումանիտար ճգնաժամի ֆոնին խոսել ներքին քաղաքականությունից, այնուամենայնիվ չենք կարող չնշել Ռուբեն Վարդանյանի գործոնն ու դրա հետ կապված արհեստական լարվածությունը: 

Վարդանյանը, ըստ էության, միանում է «տրոյկա»-ին՝ դարձնելով այն «քառյակ...»

Փոխանակ խնդրին որևէ կերպ լուծում տալու և արտաքին թշնամու դեմ պայքարելու, Վարդանյանը պայքարում է Արցախի իշխանություների դեմ... պայքարում է՝ տեղեկատվական դաշտում...

Այլ կերպ ասած՝ այսօր Արցախի գործող իշխանության մի թևը մյուս թևի դեմ է պայքարում, ինչը զզվելի է, կասկածելի ու անտրամաբանական...

Ու մինչ Ռուբեն Վարդանյանի գլխավոր հարցը «հրաժարական տալ-չտալու» մասին է, Արցախը շարունակում է մնալ շրջափակման մեջ՝ հումանիտար շրջափակման կիզակետում:

Պարզ է, որ Ադրբեջանը կարող է օգտվել Արցախի ղեկավարների գզվռտոցից ու սողոսկել Արցախի սահմաններից ներս՝ հաստատելով իր գերիշխանությունը։

Այնպիսի տպավորություն է, թե Արցախի ներսում բուն դրած արհեստական լարվածությունը ուղղված է Արցախի հայաթափմանը, որին մասնակից են հայ ղեկավարները՝ Նիկոլը, Արայիկը և Ռուբենը...

Սրանց նպատակը կարծես միայն իշխանություն պահելը լինի, որը հարց է առաջացնում՝ իշխանության գինը պետությունը սկուտեղի վրա թշնամուն մատուցե՞լն է...

Մյուս կողմից էլ՝ ի՞նչ իշխանության մասին ենք խոսում, եթե թուրքը իր գերիշխանությունն է փորձում հաստատել:

Այնպես որ, պարոնայք իշխանավորներ, կողմնորոշվե՛ք`  ո՞ւմ իշխանությունն եք փորձում հաստատել հայկական հողի վրա՝ ձե՞ր, թե՞ թշնամու...

Արմինե Մկրտումյան