Աննա Հակոբյան. Երջանկության և անառակության արանքում
Աննա Հակոբյանը շարունակում է պահպանել ակտիվությունը ֆեյսբուքյան տիրույթում՝ ի տարբերություն հաճախակի ֆեյսբուքում ուղիղ եթերներ անող և ժամերով խոսացող Նիկոլ Փաշինյանի, որը դադարեցրել է սոցցանցային ակտիվությունը։
Աննան մեկ մարդկանց պատմում է ոստրեներ ուտելու իրեն վիճակված բախտի մասին, մեկ՝ դժբախտ համարում նրանց, որոնք անառակ չեն։
Հազարավոր հայ մայրերի կյանքի գույները խլած իշխանության պարագլխի կինը՝ Աննան, սոցցանցերում ցուցադրում է ծաղիկներից հիանալու իր ունակությունը և մոռանում, որ հազարավոր մայրերի մոտ այդ ունակությունը դաժան ձևով ոնչնացրել են ինքն ու իր ամուսինը։ Աննան մոռանում է, որ իր և իր ամուսնու քայլերի հետևանքով հազարավոր մայրեր Մարտի 8-ին ծաղիկներ չեն ստանում իրենց որդիներից ու ամուսիններից, որովհետև նրանց ամուսիններին ու զավակներին ուղարկել են պայմանավորված պատերազմում զոհվելու։
Շատերն են հարցնում, թե ինչո՞ւ է Աննան այսպես մղկատցնում սևազգեստ մայրերին, ինչո՞ւ են նրանք ամուսիններով խրախճանք կազմակերպում հայի արյան վրա: Իրականում այս հարցի պատասխանը պարզ է. աղքատիկ կյանքից միանգամից վարչապետի տիկին կարգված կինն արել է մի գրառում և ցույց տվել, որ իր դժբախտության, իր հոգեբանական խնդիրների արմատը գալիս է մանկությունից։
Դեռ մանկուց այս կնոջը անուղղակիորեն սովորեցրել են մի բան, ինչը չեն սովորեցրել հայկական համարվող որևէ այլ ընտանիքում։
Հայկական որևէ ընտանիքում հայ աղջկան չեն դաստիարակել այնպես, որ երջանկությունն անառակների բանն է, ընդհակառակը, անգամ ամենաավանդական հայկական ընտանիքում երեխային դեռ փոքրուց սովորեցրել են, որ երջանկությունը ինքնիրացման, ինքնաբավության, արարելու, շենացնելու, պետության արժանապատիվ քաղաքացի դառնալու մեջ է։
Դեռ մանկուց հայկական ընտանիքում երեխաներին սովորեցնում են, որ երջանիկ լինելու համար պետք է ունենալ արժեքներ, սկզբունքներ ու երբեք չծախվել՝ հանուն ոչնչի։ Հայ ընտանիքում դեռ փոքրուց երեխային սովորեցնում են, որ հայրենիք ծախել չի՛ կարելի։
Ամենաավանդական հայկական ընտանիքում մարդիկ իրենց երեխաներին սովորեցնում են, որ երջանիկ է այն մարդը, որը պետության համար բարիք է ստեղծում։
Սովորեցնում են, որ անհնար է քեզ համարել երջանիկ, երբ ձեռքերդ շաղախված են հազարավորների արյամբ։
Աննա Հակոբյանը հերթական անգամ փորձ է անում իր խեղաթյուրված մանկության դառը հետևանքները՝ պատկերացումը երջանկության մասին, տարածել մի ողջ ժողովրդի վրա, տարածել այն մարդկանց վրա, որոնք եղել են ու կան երջանիկ և, բնավ էլ, անառակ չեն։
Սա է մեր իրականությունը, մեզ դեռ չի վիճակվում ունենալ երկրի ղեկավարի կին, ում համար երջանկության և անառակության սահմանը հստակ գծված կլինի, բայց անթույլատրելի է հանդուրժելը, որ Աննան անառակության 50 երանգներով շարունակի փորձել ներկայացնել հավաքական հայ կնոջը։