Հայրենիք փոքրացնողները ատամները սրել են իրենց վերջի ահից
Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը 2018 թվականից հետո հայտարարեց, որ Հայաստանի նախկին ղեկավարների հետ Արցախի հարցով խորհրդակցելու կարիք չունի։ Փաշինյանը բանակցային գործի մանրամասներին տեղեկացավ թշնամական երկրի ղեկավար Ալիևից, ով Փաշինյանի համար կիրթ էր ու կառուցողական։
30 տարվա բանակցային պատմություն ունեցող Հայաստանի 3 նախագահներից Արցախի բանակցային գործի վերաբերյալ կարծիք չհարցնելու և Փաշինյանի զրոյական կետի արդյունքը եղավ այն, որ Արցախի մեծ մասը հանձնվեց Ադրբեջանին։
Ալիևից բացի որևէ մեկի խորհրդի կարիքը չունեցող Հայաստանի վարչապետը ստորագրեց կապիտուլյացիոն հայտարարություն, որի վերջնարդյունքը Հայաստանից կտրված Արցախն է և 29 800 քառակուսի կիլոմետրից հարյուրավոր կիլոմետրերով ադրբեջանական օկուպացիայի տակ գտնվող Հայաստանը։
Իրենցից խելացիներին անտեսելու, փողոցային տարրական գիտելիքներով, իսկ երբեմն՝ տգիտությամբ փայլող իշխանական խունտան շարունակում է այդ արատավոր քաղաքականությունը և խորհուրդ հարցնելու կարիք չունի, օրինակ, ՀՀ առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանից։
Հիշեցնենք, որ առաջին նախագահն առաջարկել է Ազգային ժողովի օրակարգային հարց դարձնել Ալեն Սիմոնյանի հրաժարականի հարցը, ինչը կարվեր ցանկացած նորմալ երկրում։
Քաղաքացու վրա թքած ցանկացած երկրի Ազգային ժողովի նախագահ մեկ օր անգամ չէր շարունակի պաշտոնավարել, բայց քանի որ Հայաստանը աննորմալ երկիր է, նման հարցերը հանրության շրջանում քննարկման նյութ դարձնելու համար Տեր-Պետրոսյանը ստիպված եղավ հարցը բարձրացնել, ինչին թշնամաբար արձագանքեց Փաշինյանի ամբողջ թիմը։
Իրենց քիմքին ոչ հաճո ցանկացած հարցի վերաբերյալ քննարկում ծավալելու դեմ իշխանության թշնամանքը պատճառներ ունի. ինչպես Ազգային ժողովում ընդդիմադիր պատգամավորի ականջները կտրել սպառնացող Արթուր Հովհաննիսյանը, այնպես էլ ՀՀ առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի խորհրդի կարիք չունեցող Արեն Մկրտչյանը և քաղաքացու վրա թքող Ալեն Սիմոնյանը քաջ գիտակցում են՝ վերջը մոտ է։
Հենց այդ վերջն է ստիպում փողոցից եկածներին սրել ատամները ու հարձակվել աջ ու ձախ, զրոյացնել ամեն արժեքավոր, ինչը իրենցը չէ, որովհետև հասկանում են՝ անհնար է տարիներ շարունակ խաբելով պահել հասարակությանը։ Հայրենիք հանձնելու համար պատասխանը սարերի հետևում չէ. ՔՊ-ն սարսափում է հենց այդ պատասխանից ու գոռում իր վերջի ահից: