Հազարավոր զոհեր տվածը զոհի հիշատակ է հարգում պղծելով
Ուղիղ 108 տարի առաջ թուրքերը 1.5 միլիոն հայի կոտորեցին։ Հայերը ենթարկվեցին ցեղասպանության, կորցրեցին իրենց տունն ու հայրենիքը։
108 տարի է մենք ոգեկոչում ենք հայ ազգին բաժին հասած այս ոճրագործությանը զոհ գնացած մեր հայրենակիցների հիշատակը, զայրանում, ինքներս մեզ խոստանում պահանջատեր լինել, խոստանում հասնել հատուցման պահանջի լիարժեք իրացման։
108 տարի է՝ մեզ դա չի հաջողվում։
Հայոց Ցեղասպանությունը իրագործած Թուրքիան այս տարիների ընթացքում կարողացել է հարաբերություններ հաստատել աշխարհի գերտերությունների հետ, հասնել տնտեսկան և քաղաքական այնպիսի գործարքների, որոնք թույլ են տալիս ազատվել պատժամիջոցներից, քաղաքական ճնշումներից, անպատիժ մնալ իրագործած նախճիրի համար։
Թուրքիայի հետ մեր պահանջատիրության հարցը դեռ չենք կարողացել հասցնել վերջնական նպատակին։
Դա գուցե պայմանավորված է աշխարհի հետ մեր իրավունքի պաշտպանության համար պայքարելու հարցում մեր թերացումների հետ, մեր արժանապատվությունը պաշտպանելու անկարողության հետ։
Աշխարհի հետ չենք կարողացել աշխատել, բայց արդյոք նույն անկարողն ենք ինքներս մեզ հետ։
Աշխարհի հետ հարցեր պարզելիս, աշխարհից մեր նկատմամբ հարգանք պահանջելիս խնդիր ունենք, բայց ինչից է, որ խնդիր ունենք մեր երկրի ներսում՝ մեր արժանապատվությունը ոտնահարողին սանձելու հարցում։
Իրեն Աստված հռչակած Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը այսօր գնացել էր Ծիծեռնակաբերդի հուշահամալիր՝ հարգելու զոհերի հիշատակը։
Հազարավոր զոհեր տվածը զոհի հիշատակ էր հարգում, միևնույն ժամանակ անարգում այդ զոհերի հիշատակի համար դրված ծաղիկները։
Իրեն Աստված հռչակածի համար Ծիծեռնակաբերդի հուշահամալիրի անմար կրակի մոտ դրված ծաղիկները սանրվել էին, որովհետև Նիկոլ Փաշինյանի անվտանգությունն ապահովելու համար ծաղիկների մեջ մետաղորսիչով պայթուցիկ կամ այլ մահաբեր միջոց էին փնտրում։
Աստված հռչակվածն ապրում է վախով, վախից դրդված անընդհատ անարգում և պղծում, իսկ մենք դարձել ենք դա անընհատ հանդուրժող մի հասարակություն։
Մենք հանդուրժում ենք մեր հանձնումը, զոհի հիշատակի պղծումը, 120 հազար հայրենակցի հայրենազրկման դատապարտումը։
Հիմա ինչ ենք ուզում մենք աշխարհից։
Ինչու պետք է աշխարհը անի մի բան, ինչ ինքներս չենք անում։
Երբ կհարգենք ինքներս մեզ որպես ազգ, այդ ժամանակ էլ աշխարհից կստանանք հարգանք՝ նվաստացման փոխարեն։