Պետք է պարտությունից ձերբազատվենք, որ հաղթանակ ձեռք բերենք

Երեք տասնամյակ առաջ հայերը հարսանիք արեցին լեռներում, թշնամուց ազատագրեցին իրենց արժանապատվության խորհրդանիշ Շուշին։

Անառիկ այս բերդաքաղաքը Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության շրջանում նվեր տրվեց Ադրբեջանին, իսկ Փաշինյանն էլ, հավանաբար Ալիևի պահանջով, չայցելեց Եռաբլուր՝ հարգելու Շուշին ազատագրած հերոսների հիշատակը։

Իհարկե, հող հանձնողը և հող ազատագրողը իրար հակոտնյա են, նրանք ունեն միմյանց նկատմամբ ատելություն, որովհետև այն, ինչ սուրբ է հող պահողի համար, դժգույն և դժբախտ է այն հանձնողի համար։ Այսօր այս պարզ ճշմարտությունը երևաց նաև Մոսկվայի Կարմիր հրապարակում՝ պարտության սիմվոր Փաշինյանի և նրա կողքին հպարտ ու հաղթանակած զինվորականի նկարով։ Բայց այդ մասին չէ, որ ցանկանում ենք խոսել։

Մեր սուգը հավերժ կլինի, եթե մենք դադարենք պայքարել։
Հայ ազգը պետք է դադարի սգալ ու պետք է պայքարի նոր հաղթանակների համար։
Հայաստանում ապրող բոլոր հայրենասերները՝ մինուս «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը, պետք է որդեգրեն համերաշխության մի նոր ուղի։

Տասնամյակներ առաջ սպարապետ Վազգեն Սարգսյանը մեզ հուշել է մեր հողում ազատ ու անկախ ապրելու համար մեզ խանգարող հանգամանքների մասին։
«Թշնամուդ ուժեղացնողը քո վախն է, քո ցավն է, քո հիմարությունն է»-ասել է Սպարապետը։

Մեզ ամեն օր վախ է ներշնչում Հայաստանի վարչապետը՝ ասելով, որ եթե չհանձնվենք, մեզ կկոտորեն:

Մեզ հիմա անհրաժեշտ է հենց այս վախի շղթան կտրել ու պատմության աղբանոցը նետել վախեցողներին։

Մեր թշնամուն ուժեղացնողը նաև մեր հիմարությունն է։ 2018 թվականից հետո Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի և «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության հիմարությունները թշնամուն բերել են մեր երկիր, հասցրել Հայաստանի Տեղ համայնք։ Այդ նույն մարդկանց հիմարությունների պատճառով այսօր թշնամական զորքը գտնվում է Հայաստանի տարածք համարվող բարձրադիր լեռներում, մեր երկրի ներսից թշնամին կրակում է մեզ վրա, հետևաբար հիմա պետք է ձերբազատվենք նաև հիմարներից՝ նրանց նետելով պատմության աղբանոցը։

Ամենադժվարը մեր ցավը հաղթահարելն է։ Մեր ցավի վրա ամեն օր ամեն ժամ քաղաքական դիվիդենտներ է հավաքում իշխանությունը, մեր արնահոսող վերքի վրա աղ լցնում՝ ուրանալով հազարավոր նահատակների հիշատակը, բայց մենք պետք է ուժ ունենանք հաղթահարելու ցավը՝ պատմության աղբանոցը նետելով մեր վերքի վրա աղ լցնողներին։

Կունենանք այդքան ուժ և կամք՝ հաղթահարելու մեզ կործանող վախը, հիմարությունը և ցավը, որպես ինքինշխան պետություն կշարունակենք լինել այս արևի տակ, հակառակի պարագայում ամոթը և նվաստացումը մեր միակ արժանիքը դարձրած ինքներս մեզ կզրկենք պետականությունից։

NEWSPRESS.am