Հայրենիքը «ռուպր» բռնելով ու ճոխ-ճոխ հայտարարություններով չեն փրկում․ զոհվածների ծնողների կողքին կանգնել է հարկավոր

«Հայրենիք» կուսակցության ղեկավար Արթուր Վանեցյանը պատասխանել է իրեն պատկանող կայքի հարցին՝ անդրադառնալով Նիկոլ Փաշինյանի ասուլիսում հնչեցրած հայտարարությանը (մասնավորապես՝ Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությանն առնչվող հայտարարությանը):

Արթուր Վանեցյանը շեշտել է, թե խնդիրը ո՛չ թե Փաշինյանի հայտարարություններն են, այլ Արցախի ժողովրդի այդ հայտարարությունների դեմ պայքարելու կամքը...

Այստեղ դասականը կասեր՝ «իյա, իրո՞ք...»։

Փաստորեն, պարզվում է, որ  հայ ժողովրդի գլխին կախված արհավիրքը կանխելու համար ընդամենը հարկավոր է կամք: Ում ստացվում է, որ, փաստորեն, հենց այս կամքն է, որ չունի նաև ինքը՝ Վանեցյանը: Այն մարդը, ով դուրս եկավ փողոց ու սպայի խոսք տվեց՝  «Ես տուն չեմ գնալու», ամպագոռգոռ հայտարարություններ արեց՝ «Ժողովուրդ ջան, մենք չենք հանձնվելու»... բայց, առանց նպատակակետին հասցնելու իր սկսած գործը, տուն գնաց ու փողոցում անցկացրած ցուրտ ու անհարմար գիշերներից հետո հանգիստ «հանձնվեց» տաք ու փափուկ անկողնուն:

Չգիտե՞ր Վանեցյանը, որ դա իր պարտությունն է լինելու ազգի առաջ ու, եթե տանուլ տվեց, ապա տանուլ է տալիս ընդմիշտ. երևի գիտեր, բայց գնաց տուն՝ կիսատ թողնելով սկսած պայքարը:

Փաստորեն, ընդամենը կամք չուներ՝ պայքարը շարունակելու:

Չենք քննարկում՝ ովքեր խանգարեցին, ովքեր օգնեցին՝ դրանք զուտ ու սուտ արդարացումներ են. պարզապես պետք է հասկանալ, որ հարկավոր է գործել շախմատի օրենքով՝ առանց քայլ-նահանջի:

Հիմա արդեն Վանեցյանը բավարարվում է միայն (հիմնականում իրեն պատկանող կայքին տված) հարցազրույցներով:

Այս անգամ էլ նա, իբր արձագանքել է Փաշինյանի՝ տարածքային ամբողջականության հետ կապված հայտարարությանը:

Իհարկե, պարզ չէ, թե Վանեցյանն ինչու է շեշտը դրել միայն «արցախցիների՛ կամքի» վրա, երբ Փաշինյանը խոսում է Հայաստանի որոշ շրջանների և, ինչպես ինքն է ասում, «անկլավների» մասին:

Ինչո՞ւ միայն արցախցին պետք է դուրս գա, պայքարի, իսկ Հայաստանի բնակիչներն անելիք չունե՞ն, իսկ հայ-ադրբեջանական սահմաններն այդքան ապահով ու անվտա՞նգ են. չմոռանանք, որ վերջին կրակոցները Գեղարքունիքի մարզում են. մի քանի օր առաջ՝ Սոթքում (զոհեր, վիրավորներ), այսօր՝ Կուտականում:

Ինչևէ, Վանեցյանը կոչ է անում կամք դրսևորել պայքարելու  ու խոստանում է միանալ պայքարին։ Հիմա մեկ հարց Վանեցյանին՝ 44-օրյա պատերազմում զոհված զինվորների ծնողներն արդեն տևական ժամանակ պայքարում են, ինչո՞ւ չեք միանում պայքարին, ինչո՞ւ չեք կանգնում զոհվածների ծնողների կողքին։

Ընդ որում, այս ծնողները ոչ թե միայն իրենց իրավունքների ոտնահարման, իրենց հանդեպ արհամարհական վերաբերմունքի, ոտք ու ձեռքից բռնած քարշ տալու, զոհվածի մորը կալանավորելու դեմ են պայքարի դուրս եկել, այլև իշխանության կողմից տարածքները շարունակաբար հանձնելու, զոհեր տալու ու փաշինյանական կլանի կողմից հայրենիքը կործանելու դեմ են պայքարում։

Հիմա ի՞նչն է խանգարում՝ ոտքի կանգնել ու պայքարին միանալ։

Իսկ եթե Վանեցյանը վստահ չէ, որ կհաջողի, ուրեմն ավելի լավ է լռի, քանի որ հայրենիքը միայն «ռուպր» բռնելով ու ճոխ-ճոխ հայտարարություններ անելով չեն փրկում․ զոհվածների ծնողների կողքին կանգնել է հարկավոր։

NEWSPRESS.am