Քոչարյանն իր հայտարարությամբ եկել էր ասելու` հայրենիքի փրկության հարցում ինձ վրա հույս չդնեք, ես հազիվ իմ «կաշին փրկեմ»

Քաղաքական ուժեր գլխավորող առաջնորդներն ակտիվացել են. ակտիվացել` իրենց հայտարարություններում, բայց ոչ գործողություններում։ 

Մեկը մյուսի հետևից սոցցանցային տիրույթում, լավագույն դեպքում՝ սեփական կայքերում, արձագանքում են Փաշինյանի հայտարարություններին` մոտավորապես ասելով, որ իրենց վրա հույս չդնենք (թեև հասարակությունը վաղուց է դա հասկացել)։

Այսպես, ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը, ով համաձայնեց կապիտուլյանտ իշխանության հետ գնալ ընտրությունների ու, փաստացի, երկարացրեց դավաճանության մեջ մեղադրվող Նիկոլ Փաշինյանի կառավարման ժամկետը, այժմ Նիկոլի նման հայտարարում է, թե իրավիճակի մեղավորն ու պատասխանատուն ինքը չէ։ 

«Նո՞ր հասկացաք, թե ինչ է կատարվում... չհամարձակվեք պատասխանատվությունը հիվանդ գլխից բարդել առողջի վրա: Եվ հաստատ՝ դուք չէ, որ կարող եք դատողություն անել իմ հայրենասիրության մակարդակի մասին: Իմ մոտեցումները չեն փոխվել՝ Հայրենիքի համար պետք է պայքարել, այլ ոչ թե պայքար ձևացնել»,- դիմելով շրջափակման մեջ գտնվող Արցախի պատգամավորներին՝ «մուննաթ» է գալիս նա։

Հիմա հերթով.

Ո՛չ, իհարկե ոչ ոք նոր չի հասկացել, բոլորն արդեն վաղուց գիտեն, որ ընդդիմությունը հասարակության քթից բռնել ու ատամներն է հաշվում` երկարացնելով Փաշինյանի կառավարումը։ Այս մարդը, այսինքն՝ Քոչարյանը, փաստացի «հիվանդ գլուխ» է համարում նաև այն մարդկանց, ովքեր դուրս էին եկել վռնդելու դավաճան իշխանությաններին` իրենց պարագլուխներով, բայց հանդիպել են, իրեն «առողջ գլուխ» համարող Քոչարյանի թիմակիցների պատնեշին, ովքեր, Իշխան Սաղաթելյանի գլխավորությամբ, իրար թևանցուկ արած, թույլ չէին տալիս ոչ մեկին առաջ անցնել իրենցից կամ նույնիսկ քայլել իրենց կողքով։ Թույլ չէին տալիս կտրուկ գործողություններ անել՝ առաջ անցնելով՝ կատարվելիքը «սադրանք» որակելով։ Թույլ չէին տալիս անգամ բարձրախոս վերցնել։

Նրանք Երևանի փողոցներում մաշեցին մարդկային ռեսուրսները (թերևս հենց Նիկոլի ասած բառով՝ մաշեցին) թևաթափ արեցին մարդկանց ու մարեցին երկիրը փրկելու նրանց վերջին հույսը։ Քայլում էին այնպես, կարծես «бульвар»–ում ճեմելիս լինեին` առանց որևէ նպատակի։

Այս ֆոնին արդեն շատ ծիծաղելի է հնչում Քոչարյանի այն միտքը, թե` 

«...հայրենիքի համար պետք է պայքարել, այլ ոչ թե պայքար ձևացնել»...

Իսկ ի՞նչ էր ընդդիմություն կոչվող «Հայաստան» դաշինքի նախաձեռնությունը` «Ֆրանսիայի» հրապարակի վրաններով, զուռնա–դհոլով, երգ ու պարով, խաղ ու տաղով... պայքարի իմիտացիա չէ՞ր։

 Ասում է`

«...դուք չէ, որ կարող եք դատողություն անել իմ հայրենասիրության մակարդակի մասին...»

Իհարկե, այստեղ ճիշտ է երկրորդ նախագահը։

Նրանք, ովքեր հայրենիքը գործով, այլ ոչ թե խոսքով են սիրում, չեն կարող դատողություններ անել «հայտարարություններով հայրենիք սիրողների» մասին։ Հատկապես երբ, այդ «հայրենիք սիրողը» այս 5 տարվա ընթացքում զբաղվեց բացառապես իր անվան հետ կապված դատական գործերը մաքրելով։

Ու իրոք, ինչպե՞ս կարող են դատել և հասկանալ շարքային ու հասարակ մահկանացուները, թե ինչո՞ւ Քոչարյան Ռոբերտը նույն ջանասիրությամբ չի մաքրում երկիրը դավաճաններից ու թուրքերից, իհարկե, եթե նրա «հայրենասիրության մակարդակը» 0–ական նշաձողի վրա չէ։ Նույն ջանասիրությամբ «մուննաթ» չի գալիս, երբ Նիկոլը հայտարարում է, թե պատրաստ է Արցախն ամբողջությամբ Ադրբեջանին նվիրել։ Արցախցիներին էլ՝ հետը․ այն արցախցիներին, որոնց նկատմամբ Հայաստանում ատելություն կա՝ հենց Քոչարյանի անձի պատճառով։ Մեղադրում է Արցախի պատգամավորներին ու լեզուն ատամների հետևում պահում, երբ իր դաշինքի պատգամավոր Արծվիկ Մինասյանն, օրինակ, պատրաստակամություն է հայտնում պատժել իր թիմակցին՝ ՔՊ-ականին իր տեղը ցույց տալու համար ու «ջան-ջիգյար» անում նրա հետ։

Հիվանդ գլուխ չէ՞։ 

Լռում է, երբ Հանրայինի եթերից ու ոչ միայն, իր պատգամավորները հրաժարվում են Նիկոլին դավաճան անվանելուց, ավելին՝ ասում, թե չգիտեն՝ որտեղից է ձևավորվել կոնցեպտը, թե եկել են Նիկոլին վռնդելու։ 

Հիվանդ գլուխ չէ՞։

Իսկ միգուցե հենց ի՞նքն է իր պատգամավորներին նման վարքագիծ թելադրում, չէ՞ որ ցանկացած «առողջ գլուխ» իր շարքերից կվռնդեր նման «հիվանդ գլուխները»։ 

Մի խոսքով, Քոչարյանն իր հայտարարությամբ եկել էր ասելու` հայրենիքի փրկության հարցում ինձ վրա հույս չդնեք, ես հազիվ իմ կաշին փրկեմ։

Ա. Սահակյան