Փաշինյանին պաշտպանելիս մի՛ հանձնվիր, խայտառակվի՛ր մինչև վերջ
Երբ իշխանավորներից մեկը որևէ, ներեցեք արտահայտությանս, հիմար հայտարարություն է անում, թվում է, թե դրանից ավելի անհեթեթ հայտարարություն չի կարող լինել, որ կարող է զարմացնել մեզ։
Բայց ոչ. երկրի իշխանությունն ստանձնած պաշտոնյաները, կարծես մրցակցության մեջ մտած, փորձում են ցույց տալ, թե ով կարող է ավելի աչքի ընկնել իր անհեթեթ ու հիմար հայտարարությամբ։
Այսպես. Սփյուռքի գործերի գլխավոր հանձնակատար Զարեհ Սինանյանը հայտարարել է․
«Ցեղասպանության հարցը փակված է»։
Լրագրողներին հարցին պատասխանելով՝ Սինանյանը լրջորեն զարմացել է․
«Ի՞նչ Ցեղասպանության ճանաչման գործընթացի մասին է խոսքը։ Ճանաչվել է։ Գործընթացը վերջացավ, ավարտվեց․․․ ․․․ քանի որ Ցեղասպանության ճանաչումն այսքան երկար տևեց, դուք ոգևորեցիք այլ պետությունների, որոնք այսօր շրջափակման մեջ են վերցրել 120.000 բնակչության»․․․․
Անկեղծ ասած, իշխանության կողմից նման վերաբերմունքը դժվար է որակել մեկ բառով։ Սա ազգի ողբերգությունն է․․․
Ողբերգություն է, երբ տարիներով ձեռք բերածը գրիչի մեկ հարվածով, մեկ հիմար նախադասությամբ, իշխանության ձեռամբ ու թողտվությամբ զրոյի է հավասարեցվում՝ դառնում առոչինչ։
Արցախում գրեթե երբևէ ոչինչ չարած, Արցախում ներդրում չունեցած պաշտոնյան խոսում է Արցախի բլոկադայից, որովհետև, հավանաբար, քարտեզին ու կապիտուլյացիոն հայտարարությանը ծանոթ չէ: Արցախը բլոկադայում հայտնվել է ոչ թե Ցեղասպանության պահանջատիրության, այլ իր ղեկավար Նիկոլ Փաշինյանի կողմից Քարվաճառի և Քաշաթաղի շրջանները բռնապետ Իլհամ Ալիևին բառի բուն իմաստով նվիրաբերելու պատճառով:
Ինչպես ասում են, մի հանձնվիր, խայտառակվիր մինչև վերջ:
Սինանյանի հայտարարության ակունքում թերևս այդ իշխանության գլուխ Նիկոլ Փաշինյանի թրքասեր, թրքահպատակ ու թրքահաճո քաղաքականությունն է։
Հիշենք վերջերս Փաշինյանի կողմից արված հայտարարությունը՝ Երևանում տեղադրված «Նեմեսիս» հուշակոթողի առնչությամբ։
««Նեմեսիս» արձանի տեղադրումը համարում եմ սխալ որոշում»,- ասել է Փաշինյանը։
Այս տրամաբանության մեջ է տեղավորվում նաև այն, որ Ցեղասպանության թանգարանի թղթերն ու Ցեղասպանության զոհերի լուսանկարները հրի են մատնվում ու ոչնչացվում։ Ու անկախ այն բանից, թե թանգարանի պաշտոնյաներն իրենց արդարացնելու համար ինչ հեքիաթներ են պատմում, օրինակ, որ բանվորները դրանք վառել են տաքանալու համար, երբ դրսում պայծառ արև էր շողում, մենք հասուն մարդիկ ենք ու վաղուց նման հեքիաթների չենք հավատում։
Պարզից էլ պարզ է, որ Նիկոլը, հնազանդվելով արտաքին պահանջներին, ստիպում է մոռանալ 1915 թ.-ի ապրիլի 24-ը՝ կասկածի տակ դնելով Ցեղասպանությունը:
Իշխանությունները վախեցած են նաև այն բանից, որ Թուրքիայի ԱԳՆ-ն ոչ միայն դատապարտել է հուշարձանի բացումը, այն որակել «սադրիչ».
«Սադրիչ քայլերը, որոնք անհամատեղելի են Թուրքիայի և Հայաստանի միջև հարաբերությունների կարգավորման գործընթացի ոգուն, ոչ մի կերպ չեն նպաստի տարածաշրջանում կայուն խաղաղության և կայունության հաստատման ջանքերին…»։
Այլ կերպ ասած՝ ՀՀ իշխանությունն ամեն ինչ անում են, որպեսզի Հայաստանում ամբողջությամբ մոռանան ոչ միայն 1915 թվականը, այլև դրա հետ կապված ամեն ինչ։
Նրանք դա անում են վախի ու խեղճության մթնոլորտ ստեղծելով, հասարակության վրա ճնշումներ գործադրելով, սեփական մեղքերն ու ձախողումները բարդելով ժողովրդի վրա։
Հետևանքում ստացում է այնպես, որ երբ իշխանությունները կասկածի տակ են դնում անհերքելին՝ ցեղասպանությունն ու իրականացնում ազգի հիշողության, ինքնության, արժանապատվության դեմ ուղղված ոտնձգություններ, սրան ի պատասխան հասարակությունը կամ լռում է, և կամ էլ անադեկվատ արձագանք հնչեցնում։
Արմինե Մկրտումյան
