«Հարսի քողով՝ փեսուն լավություն անող» Ավինյանը երևանցիների վրա «ծախում» է պետական ծրագրերն ու ոչնչացնում կառավարման համակարգը

Թեև պաշտոնապես Երևանի ավագանու ընտրությունների քարոզարշավը մեկնարկելու է օգոստոսի 23-ից, սակայն թեկնածուները, մեկը մյուսին հերթ չտալով, վաղուց արդեն ինքնագովազդվելու գործին են լծվել:

Նրանցից ոմանք դեռ չեն բարձրաձայնել իրենց մասնակցության մասին՝ երևի ցանկանալով ինտրիգ պահել ու «սյուրպրիզ» անել։ Իսկ ովքեր արդեն հայտարարել են՝ նախաքարոզարշավային փուլում հասցրել են հսկայական գումարներ ծախսել գովազդվելու համար։

Այդ առումով թերևս շահավետ դիրքերում է փոխքաղաքապետ Տիգրան Ավինյանը։ Ստացվում է, որ նա պետության հաշվին մարդկանց լավություն է անում։ Այս մասին դիպուկ խոսք կա՝ «Հարսի քողով՝ փեսուն լավություն անել»։

Այսինքն՝ պետծրագրի շրջանակում քաղաքում իրականացվող ծախսերը, ընդ որում՝ այն ծախսերը, որոնց պայմանագրերը կնքել են նախորդ քաղաքապետերը, Ավինյանը ժողովրդի վրա «ծախում է» որպես իր կողմից արված բարի գործ։

Նա այնպիսի ջանասիրությամբ է այդ ամենն անում, որ մի պահ ուզում ես հավատալ, որ «մարդն աշխատում է»։ Սակայն իրականում նա աշխատում է միայն իր չստացված գործունեությունը շարունակելու և ընկած վարկանիշը բարձրացնելու վրա։ Թե որքանով է նա կարողանում մարդկանց էշի տեղ դնել՝ կիմանան ինքը ու իրեն հավատացողները։

Անգամ կորոնավիրուսային մահերը նրա առաջ չկանգնեցին ու այդպես էլ չհասկացավ, որ այդքան մահերը եղան նաև իր պատճառով, քանի որ հենց ինքն էր պատասխանատու «պարետը»։

Եթե նա զրույցի նստեր գոնե ինքն իր խղճի հետ (եթե ունի), կհասկանար, որ ինքը կառավարիչ չի կարող լինել, թեկուզ հենց նրա համար, որ տապալել է կորոնավիրուսի դեմ պայքարն ու պատճառ դարձել մարդկային կորուստների։

Ու հիմա, մյուս պատասխանատուների հետ կալանավորվելու, հարցաքննվելու փոխարեն, Ավինյանին ուզում են նստեցնել մայրաքաղաքի ղեկավարի պաշտոնի աթոռին։

Ավելի ճիշտ նա արդեն սահուն ու հանգիստ քայլելով մոտեցել ու նստել է։

Ընդհանրապես նրան սկսեցին ճանաչել միայն քայլելուց հետո, քանի որ մի օր, երբ նա հանկարծ սկսեց քայլել, քայլելով եկավ ու դարձավ ոչ ավել-ոչ պակաս՝ փոխվարչապետ։

Հետո այդ մասին խոսելիս, նա հայտարարեց, թե դա իր համար փորձ էր՝ քաղաքապետ դառնալու ճանապարհին։

Այնպիսի տպավորություն է, որ Ավինյանը մանկուց երազել է քաղաքապետ դառնալ, ու հիմա ոչ մի բանի առաջ կանգ չի առնում։

Նրան երևի թվում է, թե ոչ ոք չհասկացավ, որ ժողովրդին սև ու սպիտակի բաժանած Մարության Հայկին՝ Կարգին Հայկոյին պաշտոնից զրկելով ու Սարգսյան Հրաչին ձևական քաղաքապետ նշանակելով՝ իրականում ինքն էր «տակից» քաղաքապետ աշխատում՝ Հրաչյա Սարգսյանին դնելով մարիոնետի տեղ։

Նա իր այս քայլով իրականում ոչնչացրեց տեղական ինքնակառավարման գաղափարը՝ չարաշահելով իր դիրքը։ Այսինքն՝ նպաստելով կոռուպցիոն դրսևորումներին։

Ու հիմա կասկած չկա, որ Ավինյանը ոչ թե շենացնելու, այլ քանդելու է մայրաքաղաքը։ Դե, համենայնդեպս ոչ մի նպաստավոր քայլ՝ քաղաքի համար։ Կա վառ օրինակ «մորթված» ծառերի ու դրանց փոխարեն ճապոնական սակուրաներ տնկելու տեսքով։

Կամ հիշենք Տիգրան Ավինյանին, երբ նա, օգտագործելով «Սուրմալուի» ողբերգությունը, այդ ֆոնին իր փիառն էր անում՝ զբաղվելով էժանագին ու ստոր քարոզչությամբ։

Հիշենք նաև, որ կառավարության շենքի պատերը քանդել-ծակելու, լույսերով զարդարելու ու հետո դրանք այդպես էլ չվերանորոգելու գաղափարը ևս Ավինյան Տիգրանինն էր։

Այսինքն, բացի վատից, դեռ ոչինչ չի արել, եթե հաշվի չառնենք նրա մետրոյի կանգառների կառուցման անիրական խոստումները, ուրիշների նախաձեռնած ու ավարտին հասցրած գործերի բացումը ժապավեն կտրելով ազդարարելը, փուչիկների ֆոնին նկարվելն ու․․․ մի խոսքով ամեն ինչ ցուցադրական և ոչինչ գործնական։

Իսկ եթե այս ամենին գումարենք նաև մյուս թեկնածուների ինքնությունն ու նրանց վարկանիշը, ապա կարելի է ենթադրել, որ Ավինյանի համար շինծու, մանիպուլյատիվ մրցակցություն է կազմակերպվել, որպեսզի նա հասնի իր աստղային ժամին ու ոչնչացվի Երևանի կառավարման՝ առանց այն էլ կաղացող համակարգը։

Արմինե Մկրտումյան