«Թքած ունենալու արվե՞ստ», թե՞ պարզապես չիմացության ու սխալ կառավարման հետևանք․ ո՞վ է մեղավոր՝ խցվողնե՞րը, թե՞ խցկողները․․․
Այն, որ կապույտ ու կանաչ ավտոբուսները Երևանում փոխարինեցին իրենց դարն ապրած գազելներին, բավականին հուսադրրող էր ու դրական միտում ուներ։ Սակայն այն, ինչ եղավ հետո, մեծ հիասթափություն առաջացրեց։
Երեկ էլ՝ սեպտեմբերի 11-ին, իրեն արդեն Երևանի քաղաքապետի աթոռին պատկերացնող Ավինյան Տիգրանը հայտարարեց, թե պետք է ներմուծվեն ևս 250 էլեկտրոավտոբուս։
«Ամենակարևորը` մենք շարունակում ենք կանաչ տրանսպորտ ներմուծել»։
Իհարկե, կարևոր է լավ ավտոբուս ունենալ, բայց երևի Ավինյանը լավ չի պատկերացնում ու չի հասկանում, որ տրանսպորտի խնդրի կարգավորման հարցում էականը ոչ թե ավտոբուս ներմուծելն է, այլ դրանց ժամատախտակը կարգավորելը։
Այս անգամ չանդրադառնանք նրան, թե ինչ խնդիրներ են առաջացնում միանգամից 2 կամ 3 ավտուբուսի (երբեմն 4-5) կայանումը կանգառում, որը Երևանի ղեկավար կազմը չի հաշվարկել, այլ միանգամից անցնենք վերը ներկայացված խնդրին։
Սկզբնական շրջանում ներմուծված ավտոբուսներն աշխատում էին 5-7 րոպե միջակայքով, սակայն այժմ դրանք ավելի ուշ են գալիս։
Առանց չափազանցնելու, որոշ երթուղիներ սպասարկող ավտոբուսների կարելի է սպասել 25-40 րոպե, ու հետևաբար դրանք գալիս են արդեն լցված։
Հատկապես առավոտյան ու երեկոյան պիկ ժամերին վարորդի ու ուղևորների վեճերն անխուսափելի են։
Չնայած այն բանին, որ ավտոբուսը ծանրաբեռնված է, ամեն կանգառում վարորդն իր սրբագույն պարտքն է համարում տեղից բացականչել․ «ժողովուրդ, խտացեք», «առաջացեք», «էս ինչ մարդ եք արա», «մի քիչ առաջ գնացեք», ու կապ չունի, որ այդ ժողովուրդն այնքան է խտացել, որ մեկը մյուսի գիրկն է բարձրացել, մյուսը մեկ ուրիշին այնքան մոտ է, որ իր մարմնով է պահում արդեն։
Ու տրամաբանական է, որ վարորդի անտեղի կոչերին պետք է հետևեն՝ «էլ ուր առաջանք», «էս անտերը հո բեզռազմեր չի», «էլ տեղ չկա», «հետևից հեսա դուրս ենք գալու»․․․ արձագանքները։
Ու հետո կողմերից մեկի նյարդերը տեղի են տալիս, ու սկսվում է վիճաբանությունը։ Ստացվում է, առանց այն էլ երկրի վիճակից ու օրվա հոգսերից կռացած մարդիկ այժմ էլ վարորդի հետ ունեցած վեճից են նոր բացասական լիցքեր ստանալու՝ այդպես էլ չպարզելով, թե ով էր մեղավոր՝ վարո՞րդը, որ ուզում է մարդկանց խցկել, թե՞ ուղևորը, որն ուզում է ամեն կերպ խցկվել․․․
Իսկ այդ ընթացքում, իրական մեղավորներն արդեն սեփական կամ ծառայողական մեքենաներով, հանգիստ հասնում են աշխատավայր ու թիկն տալիս աթոռին՝ շառից-փորձանքից հեռու։ Հարկ եղած դեպքում էլ հայտարարում, թե՝ կարևորը ավտոբուս բերելն էր, ու հերն էլ անիծած, թե ինչպես է կարգավորվելու դրանց աշխատանքը, որպեսզի նպատակին ծառայեն ու քաղաքացիների համար նոր խնդիրներ չստեղծեն։
Մյուս կողմից էլ, այս ամենը հնարավոր է ոչ թե «թքած ունենալու արվեստ»-ի ժանրից է, այլ պարզապես չիմացության ու սխալ կառավարման հետևանք։ Բայց ավելի ցավալին այն է, որ, ըստ ամենայնի, այս սխալ ու անգրագետ կառավարումն ընտրություններից հետո դեռ 5 տարի ուղեկցելու է երևանցիներին։
Արմինե Մկրտումյան
