Կապիկություն մի արեք, գոնե ամաչեք զոհված տղերքի շիրիմներից․ եթե ես միայնակ եմ պայքարում՝ ո՞րն է իմ պայքարի իմաստը․ Հերմինե Խաչատրյանը հիասթափվել է

Արցախյան պատերազմում զոհված Արթուր Վլադիմիրի Խաչատրյանի քույրը՝ Հերմինե Խաչատրյանը, վրդովված է․ նա իր պայքարում մենակ է մնացել։ 

Հերմինե Խաչատրյանը NEWSPRESS.am-ի հետ զրույցում ընդգծեց՝ ուժեղ է և չի ընկճվել, բայց վիրավորված է ու վրդովված, որ ոչ ոք իր կողքին չի կանգնել։ 

Նա պատմեց, որ, իմանալով ադրբեջանական հումանիտար բեռի մասին, որպես զոհվածի քույր, անմիջապես եկել է, որպեսզի չթողնի թուրքի ալյուրը մտնի Ստեփանակերտ։ Հերմինեի կոչից հետո, մի քանի տասնյակ մարդ, դրոշակներով ու խմբերով միացել են ճանապարհը փակելու նախաձեռնությանը։ Սակայն, ինչպես Հերմինեն նկարագրեց, եկել են, նկարվել, լայվ արել ու հեռացել։

«Մի տասը հոգի մարդ մնաց»,- ասաց Հերմինե Խաչատրյանը։ 

Նա պատմեց, որ տեղում վրաններ են դրել, Արցախի դրոշը փակցել ու հերթափոխով վերահսկում էին, որպեսզի Ակնայով բեռ չանցնի։ Հերմինեի խոսքով` այս ամենը միտված էր նաև նրան, որ բացվի Քաշաթաղի միջանցքը։ Բայց դրանից մի քանի օր անց Ակնայով անցան հումանիտար բեռ տեղափոխող ռուսական բեռնատարները։

Հերմինեն կասկածներ ունի՝ եթե որևէ այլ միտում չկար, ապա ինչո՞ւ ռուսական բեռնատարները չգնացին Քաշաթաղի շրջանով անցնելու, ինչո՞ւ հենց Ակնայով որոշեցին բեռ տեղափոխել։

Դրանից բացի, բեռնատարների անցնելու պահին մի քանի տղերքով են եղել ու չեն կարողացել ոչինչ անել, քանի որ զենք չի եղել նրանց մոտ, իսկ Ստեփանակերտից էլ թույլտվության որոշում է եղել։

«Կուտը տալիս են էլի, հասկանո՞ւմ եք․ մի մեշոկ ալյուրով արցախցիներին խաբում են։ Ես այդ պահին այստեղ չէի, բայց եթե նույնիսկ այստեղ լինեի՝ չէի կարող ոչինչ անել․ տղերքն էլ ասին՝ էդքան զինված մարդու դիմաց ի՞նչ կարող էինք անել»,- մեզ հետ զրույցում ասաց Հերմինեն՝ հավելելով, որ նաև Ստեփանակերտից դիմակավորված մարդիկ են եղել՝ մեքենաների մուտքը խոչընդոտելու հնարավոր փորձը կանխելու համար։

Ինչ վերաբերում է այսօրվա՝ սեպտեմբերի 18-ի բեռների փոխադրմանը Ստեփանակերտ, ապա Հերմինե Խաչատրյանը հասել է ճանապարհին ճիշտ այն պահին, երբ բեռնատարներն արդեն անցել են տանկերի մոտով և շարժվել առաջ։

«Առավոտյան 7։30 էր, վազելով եկա, հասա, որ մեքենաների դիմաց կանգնեմ, վազելով գալիս եմ, որ չթողեմ անցնի, մեքենան թափով եկավ ու արհամարհական կողքովս անցավ, ոնց որ ես էնտեղ կանգնած չէի, հաշվի չառան անգամ, որ կին է կանգնած»,- ասաց Հերմինե Խաչատրյանը՝ հավելելով, որ ամեն դեպքում չեն փորձել վրաերթի ենթարկել։

Նա նկատում է, որ թեև արցախցիները խոստացան կանգնել իր կողքին այս պայքարում, բայց այսօր միայնակ է։ Ճիշտ է՝ 2-3 տղամարդ կան, բայց նրանք էլ բավական չեն բեռնատարների դիմաց կանգնելու համար։

Հերմինե Խաչատրյանը դեմ չէ բեռնատարներին, եթե դրանք անցնեն Քաշաթաղով ու լինեն ոչ թուրքական, իսկ այս պարագայում, ըստ մեր զրուցակցի, նշանակում է ընդունել ադրբեջանցիներին ու ինտեգրվել նրանց։

«Ասենք, մի օր ապրեցին այդ օգնությունը ստանալով՝ բա հետո՞»,- ասաց Հերմինե Խաչատրյանը։

Անդրադառնալով լուրերին, ըստ որի իր անունը կապում են  «Ապրելու երկիր» կուսակցության նախագահ Ռուբեն Վարդանյանի հետ, Հերմինե Խաչատրյանը նկատեց, որ պայքարի ընթացքում մի անգամ է նա եկել, որի ժամանակ ինքը շատ չոր է ընդունել և խոսել Ռուբեն Վարդանյանի հետ։

«Գիտե՞ք, թե ինչու եկավ, եկավ, որ իմ պայքարը զրոյացնի, արժեզրկի։ Այստեղ պետք չէ գալ Ռուբեն Վարդանյանի նման կապիկություն անել։ Գոնե ամաչեք զոհված տղերքի շիրիմներից»,- ասաց նա։

Զոհվածի քույրը նկատում է, որ ինքը պատրաստ է շարունակել իր պայքարը, եթե իր կողքին կանգնեն արցախցիները, բայց քանի որ չեն կանգնում՝ հիասթափված է։ Իսկ քանի որ չի ցանկանում ինտեգրվել Ադրբեջանին, ուստի պահանջում է կամ իրեն զենք տալ՝ գնա շատերի հետ Քաշաթաղի միջանցքը բացելու և ազատագրելու Արցախը, կամ իր և իր զավակի համար հումանիտար ճանապարհ բացել՝ Արցախից դուրս գալու համար։

«Եթե ես միայնակ եմ պայքարում՝ ո՞րն է իմ պայքարի իմաստը»,- եզրափակեց Հերմինե Խաչատրյանը։

Զրուցեց՝ Արմինե Մկրտումյանը