Աշոտյանի լայն ժպիտը, «Այբ»-ում սովորող որդիներն ու պարտուսից դուրս մնացած երեխաները

Ժողովուրդը մի լավ խոսք ունի`«ձեռք ունես` գլուխդ քորի»: Ու մեր պաշտոնյա այրերն էլ հիմնականում առաջնորդվում են հենց այս կարգախոսով. ինչքան կարող են` օգտվում են, իսկ իրենցից հետո` թեկուզ ջրհեղեղ:

Այսպես օրինակ` ՀՀ կրթության և գիտության նախարար Արմեն Աշոտյանն արդեն 7-րդ տարին է ` համակարգում է, սակայն մատաղ սենդի կրթական հարցերով զբաղվելու, նրանց ուսուցումը մատչելի դարձնելու և իր ոլորտում դրական տեղաշարժ արձանագրելու փոխարեն միայն սեփական երեխաների ճակատագրով է զբաղված:

Չնայած Աշոտյանը խոսում է հանրակրթական դպրոցների բարձր որակի մասին, սակայն նա ինքն էլ չի վստահում ու հավատում իր իսկ կատարած բարեփոխումներին մինչև իսկ այնքան, որ սեփական տղաներին ուղարկում է ոչ թե սովորական հանրակրթական դպրոց, այլ «Այբ» ոչ պետական ուսումնական հաստատություն, որտեղ ոչ միայն կրթությունն է դրված բարձր հիմքերի վրա, այլև դրա դիմաց վճարվող գումարներն են բավականին զգալի:

Այստեղ տարեկան վարձավճարը կազմում է 2.5 մլն դրամ: Ասել է թե` նախարարը իր տղաների ուսման համար տարեկան կվճարի 5 մլն դրամ: Թեև նախարարը վստահեցնում, թե երկու երեխայի պարագայում որոշակի զեղչեր են գործում;

Բայց այստեղ խնդիրը միայն սա չէ: Զավեշտ է պարզապես այն, որ այս մասին Աշոտյանն իսկապես հպարտությամբ է խոսում: Նա հայտարարել է, թե ինքն ու իր կինը չեն խնայում միայն երկու դեպքում` իրենց երեխաների առողջության և նրանց կրթության հարցում:

«…ես ինձ կարող եմ նման բան թույլ տալ»,- լայն ու հպարտ ճակատով, և նույքանն էլ լայն ու հպարտ ժպիտով, հայտարարում է Արմեն Աշոտյանը:

Կեցցե ամենակարողի թույլտվությամբ օժտված կրթության նախարարը, ով մտածում է սեփական շահի, սեփական երեխաների և միայն նրանց լիարժեք կրթությունն ապահովելու մասին ու կարողանում է անել դա:

Սա այն դեպքում, երբ սոցիալական ծանր պայամաններում գտնվող բազմաթիվ ընտանիքներ ոչ միայն չեն կարողանում հավուր պատշաճի ուղարկել իրենց երեխաներին դպրոց, այլև հնարավորություն չունեն ընդհանրապես նրանց տալ ամենասովորական տարրական կրթության:

Օրինակ, Լոռու մարզպետարանի կրթության, մշակույթի և սպորտի վարչության պետ Մինաս Սայադյանը newspress.am-ի հետ զրույցում նկատեց, որ մարզի 7 համայնքներում ընդհանրապես դպրոց չի գործում: Պարտադիր ուսուցումից էլ, սոցիալական և տարբեր այլ պատճառներով, դուրս է մնացել 20 երեխա: Իհարկե, Մինաս Սայադյանը չի բացառում, որ կան նաև տասնյակ թաքնված դեպքեր:

Լոռու մարզը թերևս բացառություն չէ: Կրթական ոլորտի այս օրինակ խնդիրներ կան շատ մարզերում:
Մի առիթով Աշոտյանը հայտարարել է, թե «մինչև չլուծվի դպրոց չգնացողների խնդիրը, գիտելիքի օրը լիարժեք վայելել անհնար կլինի»:
Կարելի է մտածել, որ միայն ու միայն իր սեփական երեխաների կրթության ու գիտության նախարարն իսկապես տեղյակ չէ, որ պարտուսից դուրս մնացած երեխաներ կան:

Հակառակ դեպքում ինչպե՞ս կարող էր, արդեն 7 տարի շարունակ, վայելել ոչ միայն սեպտեմբերի մեկը, այլև ողջ ուսումնական տարին:
Եվ դա անել միայն իրեն հատուկ լայն ժպիտով ու բաց ճակատով: