Մեծ ու խոր փոսեր, ջարդված աստիճաններ, աղբ, փողոցային առևտուր, ծխախոտի մնացորդների կույտ. Հրազդանի քաղաքապետի դատարկ PR-ի տխուր դարձերեսը (տեսանյութ)
Այսպես կոչված հետհեղափոխական Հայաստանում բոլոր համայնքապետերի գլուխ գովալու առիթն, իհարկե, ասֆալտապատումն է: Բացառություն չէ Նիկոլ Փաշինյանի երբեմնի թիմի նախկին պատգամավոր, ԵԿՄ նախագահ Սասուն Միքայելյանի որդին` Հրազդանի քաղաքապետ, կարճատեսության հիմքով բանակից ազատված Սևակ Միքայելյանը: Նրա կենսագրության ամենանշանավոր դրվագն այն է, որ մասնակցել է «Էլեկտրիկ Երևան» և «Ոչ թանկացումներին» ակցիաներին: Այդքանը:
Սևակ Միքայելյանն օրեր առաջ ֆեյսբուքյան իր էջում տեսանյութ էր հրապարակել, որտեղ ներկայացվում էր, թե «ասֆալտապատվել է Միկրոշրջան թաղամասի գլխավոր խաչմերուկից մինչև Ջրառատ թաղամասի գլխավոր խաչմերուկն ընկած դժվարանցանելի ճանապարհահատվածը»:
Իհարկե, լավ է, որ գոնե գլխավոր որոշ ճանապարհներ վերանորոգվում են, բայց գլուխ գովալ, երբ ասֆալտապատել ես փողոց, որը ինչպես պնդում է տեսանյութի հերոսներից մեկը, «60-ականներից չէր ասֆալտապատվել», ծաղրի ժանրից է: Չէ՞ որ արդեն 5 տարի է` քաղաքապետը հենց այս երիտասարդն է, որին 24 տարեկանում վստահել են քաղաքի կառավարման ղեկը, իհարկե, պարզ է` ոչ թե իր բարձր արժանիքների, հարուստ կենսագրության, այլ միայն այն բանի համար, որ Սասուն Միքայելյանի որդին է, այն Սասուն Միքայելյանի, որն Արցախյան առաջին պատերազմի փառահեղ հաղթանակը ստորադասեց իրենց արած հեղափոխությանը:
Բայց դա չէ մեր հիմնական ասելիքը: Երբ կրտսեր Միքայելյանը հրապարակեց այս տեսանյութը, որտեղ պատմվում է, թե ինչպես են ճանապարհներ, աստիճաններ վերանորոգվել ու ինչպես է երեխաների ոտքի տակը «մաքուր լինելու», որոշեցինք լինել հենց այդ թաղամասում, ու տեսնել` Հրազդանո՞ւմ էլ է Երևանի նման գլխավոր փողոցների հետևում քանդված ասֆալտներ ու աստիճաններ, փոսեր ու աղբ:
Տեսարանը ճիշտ երևանյան էր, նույնիսկ` շատ ավելի հիասթափեցնող: Առաջին պատահած փողոցի առաջին շենքերի հետևում բացվում էր այսպիսի տեսարաններ. ծխախոտի մնացորդներ, մեծ ու խոր փոսեր` մանկապարտեզի հարևանությամբ, ջարդված աստիճաններ, աղբ` որքան ուզեք ու նույնիսկ մի կերպ «ոտքի վրա» մնացող շենքեր, որտեղ, ուշադրություն, մարդիկ ապրում են: Դե իսկ մայթերին փողոցային առևտուրն ավելի գյուղ, քան քաղաք է դարձնում Հրազդանը:
Այսպես է լինում, երբ մարդկանց տարիներով պահում են ճնշած, զրկում տարրական հարմարություններից, իսկ կառավարելուց հետո 5 տարի անց մի քանի կիլոմետր արած ասֆալտը մարդկանց թվում է մանանա` երկնքից թափված, և քաղաքացին չի գիտակցում, որ ասֆալտապատումը, քաղաքի մաքրությունը, կանաչապատումը, արժանապատիվ վերելակները ոչ թե քաղաքապետերի արած լավությունն են, այլ ընդամենը ստանձնած պարտավորությունը, որը պետք է պարտադիր անեն:
