2024-ի սեպտեմբերի 2-ն է. չընդդիմությունը սիրուն ռոլիկներ է սարքել, ստատուսներ գրել, դեդո-բաբո պատերին ճպպցրել ու անցել է կենաց ասելուն․ Աննա Աբրահամյան
Աննա Աբրահամյանը ֆեյսբուքթյան իր էջում գրել է․
«2020-ի սեպտեմբերի 2-ին չընդդիմությունն Արցախում կենացներ էր խմում ու համարում, որ ես չափազանցնում եմ...
2021-ի սեպտեմբերի 2-ին մանդատները նոր կպցրած տիտղոսակիր չընդդիմությունը նոր-նոր վերադարձել էր «երկար պայքարից հետո արձակուրդից» ու կենացներ էր խմում ու համարում, որ ես չափազանցնում եմ...
2022-ի սեպտեմբերի 2-ին չընդդիմությունը սուխոյ ատկազ կանգնեց՝ ասելով «որ ո՞վ էր ասել, որ մայիսից օգոստոս ցույցերն իշխանափոխություն անելու համար էին», ու գնաց կենաց խմելու ու համարեց, որ ես չափազանցնում էի, իսկ Նարեկ Մալյանն էլ, եթե իրենց տուֆտությանը միանար՝ էսօր բանտում չէր գտնվի...
2023-ի սեպտեմբերի 2-ին չընդդիմությունը քաղաքապետարան էր տ**ցնում ու նատաշի ստուդիայում երդում կրակ ուտում, որ քաղաքապետարանում վլաստ վեկալելով Արցախ ա հետ բերելու ու գերիներ ազատի, հետո ոչ ընտրվեց, ոչ էլ նույնիսկ էդ ձև եթիմավարի կտեր տալու համար ներողություն խնդրեց, այլ գնաց կենաց խմելու ու համարեց, որ ես չափազանցնում եմ։
Հիմա 2024-ի սեպտեմբերի 2-ն ա. չընդդիմությունը սիրուն ռոլիկներ ա սարքել, ստատուսներ ա գրել, դեդո-բաբո ա պատերին ճպպցրել ու քյասսար անցել ա կենաց ասելուն...
Դե, ես էլ էլի չափազանցնում եմ...
Արցախ ջան, էս եզի թուլեքի մաման լացելու ա... Սեպտեմբերի 2-ը պետք է տոնվի Ստեփանակերտում, այլ ոչ թե դառնա հերթական «Հասնինք Սասուն, մտնինք Վան, Մուշ, Ալաշկերտ, Արդահան»... Չեմ չափազանցնում։ ԵՐԴՎՈՒՄ ԵՄ։
Նկարում սեպտեմբերի 2-ն է, 2019թ-ը... Նկարում Ստեփանակերտն է, ուր առաջին անգամ հանդիպել եմ Նարեկին։ Նկարում չԸնդդիմություն չկա - կա Արցախ։
Նարեկ Մալյանին ու մնացյալ բոլոր քաղբանտարկյալներին ու Բաքվի բանտերում գտնվող մեր Արցախյան առաջնորդների՛ն եմ շնորհավորում Արցախի անկախության տոնի առթիվ... Իսկ մնացածի՞ն... Մնացածին ասեմ, որ երբ մարտական ընկերներդ թրիքի բանտում են, էդ ֆանարիկ շոուները կոխի համապատասխան տեղդ ու էգոդ էլ հրապարակից հավաքի-տար, նստի գռփածդ ինչքի վրա՝ նենց թխսկանի պես, ոնց հանուն դրա վերոնշյալ 4-ամյա ֆանարիկ սագայի ես մատնել ողջ ազգին»։
