Ձեռքը դնչի տակ դրած «հանգստացնող» Ավինյանը, «ֆաս» հրահանգի սպասող ընդդիմության ծախված «անդամներն» ու ժողովրդի անտարբերությունը
Երևանի ավագանու նիստում քննարկվում է տրանսպորտի թանկացման հարցը։ Ինչպես միշտ, այս հարցում էլ ընդդիմությունը հանդես եկավ պառակտված։
Մինչ «Մայր Հայաստան» և «Ազգային առաջընթաց» խմբակցությունների անդամները փորձում էին իրենց փաստարկներով ու մեջբերումներով բացատրել ու ապացուցել, որ թանկացումներն անօրինական են, իսկ սահմանաված զեղչերը մանիպուլյացիա, իրեն ընդդիմություն հայտարարած, բայց կուլիսներում իշխանության հետ գործարքների գնացած Անի Խաչատրյան անուն-ազգանունով ոմն սադրիչ-սկանդալիստ մեկը, նիստի դահլիճը վերածեց գազանանոցի։
Նա թանկացումների դեմ պայքարող ընդդիմությանն անվանեց շառլատան․․․
Մեծ հաշվով, Անի Խաչատրյանին հենց դրա համար են պահում, քանի որ այլ փեշակ չունի։ Իհարկե, երբեմն նա իրեն կոտորելով «պերեբարշիտ» է անում, բայց դրա դիմաց կուլիսներում, հավանաբար, շոյում են նրա «տուտուզը», դե կամ գլուխը՝ ի՞նչ տարբերություն։
Ինչ վերաբերում է «Հանրային ձայն» խմբակցության ղեկավար Վահան Ավագյանին, ապա նախկին այս երիտասարդը տաքուկ տեղավորվել է իշխանության՝ մասնավորապես Երևանի քաղաքապետ Տիգրան Ավինյանի գրպանում ու գլուխն այնտեղից հանում է, երբ «ֆաս» հրաման է ստանում։ Մյուս բոլոր դեպքերում՝ Ավինյանը մատով նրան հրում է իր տեղը։
Այս անգամ, ընդհանուր աղմուկին նա անարձագանք մնաց․ ինչպես ժողովուրդն է ասում՝ «հորթին նման բերանը ջուր առել» ու նստել էր։
Մի կողմից խառնվելու կարիք էլ չկար, քանի որ Անի Խաչատրյանն արդեն ինչպես պետք է՝ կռիվ էր գցել, մյուս կողմից էլ, հավանաբար, Ավագյանն ու իր թիմը սպասում էին Ավինյանի «ֆաս» հրահանգին, բայց Ավինյանը կարծես կատարվածին ավելի անտարբեր էր․ տառացիորեն ձեռքը դնչի տակ դրած՝ հետևում էր, թե ոնց են ընդդիմադիրներն «իրար ուտում», և միայն ազգանուններ էր տալիս ու հորդորում «հանգստանալ»․․․
Մի խոսքով, փողոցով իշխանության եկած ու անցյալը մոռացած փոքրիկ իշխանիկների և կիսատ-պռատ ընդդիմության աղմուկ-աղաղակի ներքո որոշվեց, որ տրանսպորտը պետք է թանկանա։
Բայց ինչն է այս պատմության մեջ ավելի վատ. այն, որ հասարակությունն անտարբեր է այս ամենին։ Այն աստիճան անտարբերություն է, որ երևանցիներից շատերն արդեն պարզապես վերլուծում են, թե որ փաթեթն է իրենց ավելի հարմար։
Ու, եթե գոնե սոցիալական այս ֆոնի վրա հասարակության ցասման ալիք չբարձրանա, ապա կարելի է վերջանականապես արձանագրել՝ հինավուրց տոհմիկ մի ազգ, ոչ թե մահացել, այլ արդեն հենց մեռել է։
