Ալիևի ախորժակը Արցախով ոչ միայն չի բավարարվել, այլև ավելի է մեծացել. ադրբեջանագետ

Ադրբեջանագետ Տաթևիկ Հայրապետյանը տելեգրամյան իր ալիքում գրել է.

«Օրեր առաջ՝ փետրվարի 19-ին, Ալիևը այցելել էր օկուպացված Ասկերանի շրջանի Այգեստան գյուղ, որն իրենք կոչում են Խոջալուի շրջանի Բալուջա գյուղ։ Իր հիմնական ելույթից զատ, Ալիևը նաև հարցուպատասխան էր ունեցել այդ գյուղ տարված ադրբեջանցի բնակիչների հետ, որտեղ մի քանի ուշագրավ հայտարարություններ էր արել, դրանք ներկայացնում եմ առանց փոփոխության։

«Իհարկե, որպես Գերագույն գլխավոր հրամանատար, ես անձամբ եմ ղեկավարել բոլոր գործողությունները, և, կրկնում եմ, ինձ համար՝ որպես նախագահ, այս կարևոր խնդրից առավել որևէ բան երբեք չի եղել։ Եվ ես իմ ողջ նախագահական ժամկետը նվիրեցի դրան՝ մեր հողերի ազատագրմանը, մեր հողից բռնազավթիչների վտարմանը, արդարության և ազգային արժանապատվության վերականգնմանը։ Եվ մենք հասանք դրան․․․»։

«Թե՛ Ղարաբաղյան Առաջին պատերազմի, թե՛ Հայրենական պատերազմի նահատակների վրեժը լուծեցինք մարտի դաշտում։ Նրանք վրեժխնդիր եղան և վերականգնեցին արդարությունը․․․»։

«Մեր հողերի ազատագրումը օկուպացիայից իրականացրեցինք փուլ առ փուլ։ Ղարաբաղյան երկրորդ պատերազմը և դրան հաջորդած հակաահաբեկչական գործողությունը հանգեցրին մեր տարածքային ամբողջականության, ինքնիշխանության ամբողջական վերականգնմանը, և անջատողականները արմատախիլ արվեցին։ Ադրբեջանի տարածքում անջատողականությունն ամբողջությամբ վերացվել է, և Ադրբեջանի քաղաքացիները կարող են վերադառնալ իրենց հայրենի հողերը․․․»։ 

Այս հայտարարությունները ևս մեկ անգամ վկայություն են առ այն, որ Ադրբեջանի քաղաքական ղեկավարությունը՝ Իլհամ Ալիևի ղեկավարությամբ, հստակ, ծրագրված կերպով պատրաստվել է Արցախի դեմ ագրեսիայի, իմիտացրել բանակցային գործընթացը, հենց իրենք են ժամանակ շահել ու դա ուղղել զինվելուն ու պատերազմի պատրաստվելուն։ Բնականաբար այդ ամենն ուղեկցվել է հայատյացության, վրեժի քարոզով, պատմության կեղծմամբ ու ագրեսիվ հռետորաբանությամբ, բայց նպատակը հստակ էր՝ հասնել նրան, որ Արցախում հայ այլևս չապրի։ 

Ալիևը անգամ դրանից հետո չի հանդարտվում, այժմ արդեն թիրախավորում է բուն Հայաստանի Հանրապետության տարածքը, որը ներկայացվում է որպես «Արևմտյան Ադրբեջան», դրան զուգահեռ շարունակում է զինվել, իրականացնում է բազմաթիվ զորավարժություններ, շարունակում է հայատյացության ակտիվ քարոզը։ Կարճ ասած՝ Ալիևի ախորժակը Արցախով ոչ միայն չի բավարարվել, այլև ավելի է մեծացել, բայց դրան զուգահեռ ծուռ հայելիների «իրական» Հայաստանում քաղաքական ղեկավարությունը շարունակում է հեքիաթներ պատմել խաղաղությանը շատ մոտ լինելու և Արցախի հարցում բոլոր տեսակի իրավունքներից հրաժարվելու «կարևորության» մասին․․․»: