Շատ մեծ հարց է` կառավարությունն ունի՞ բանակցելու ցանկություն ու դիվանագիտական հմտություն
Վերլուծաբան Հակոբ Բադալյանը գրում է.
«Հիմա գալիս է հաջորդ հարցը՝ Հայաստանի կառավարությունն ունի՞ այդ ցանկությունն ու բանակցելու դիվանագիտական հմտությունը:
Շատ մեծ հարց է: Ըստ իս, ցանկություն կունենա այնքանով, որքանով դրա բացակայությունը հղի լինի իր համար որևէ խնդրով: Հակառակ դեպքում, կառավարող ուժը իր համար խնդիր դիտարկելու է հենց ցանկության առկայությունն ու առավել ևս դրա հետևից գնալը, այսինքն արդեն բանակցության գործընթացի համար պատասխանատվությունը:
Առավել ևս, որ բանակցային հմտության մասով, ըստ իսկ, հարցիի պատասխանը թերևս առավել հստակ է՝ չունի: Հայաստանի կառավարությունը չունի այն բանակցային, դիվանագիտական, քաղաքական, աշխարհաքաղաքական հմտությունը, որ արդյունավետ բանակցի այդ հարցով:
Միևնույն ժամանակ նաև, այստեղ ես չեմ ուզում գնալ շատ պոպուլյար ճանապարհով և մտածել, որ միայն Հայաստանի կառավարության ցանկությունն ու հմտությունը բավարար է հարցը լուծելու համար: Կրկնեմ, ցանկության և հմտության առկայության մասով ես խիստ թերահավատ եմ: Բայց, անգամ դրանց համոզիչ առկայությունը, ըստ իս, լուծման հեռանկարի երաշխիք չէ:
Այս թեմային ես դարձյալ անդրադարձել եմ, և դարձյալ հենց այս շեշտադրումով: Գոնե առայժմ սա է իմ պատկերացման հիմքում, որովհետև ես այսօր վստահ չեմ, որ անգամ հմուտ բանակցության պարագայում հնարավոր է ունենալ տեսանելի լուծում: Նախ և առաջ այն պատճառով, որ այսօր աշխարհում միակ լեգիտիմ իրավունքը դարձել է՝ «ուժեղի մոտ միշտ էլ թույլն է մեղավոր» տրամաբանությունը:
Այդ ամենով հանդերձ, ես կարծում եմ, որ հասարակության պահանջը՝ առավելագույնն անել և ազատել Բաքվում պահվող պատանդներին, պետք է աներեր լինի Հայաստանի ցանկացած կառավարող ուժի հանդեպ, մինչ հարցը կլուծվի:
