Սա անզորության շքերթ է. Միքայել Մինասյան

Վատիկանում ՀՀ նախկին դեսպան Միքայել Մինասյանն տելեգրամյան իր ալիքում անդրադարձել է Թրամփ-Զելենսկի հանդիպմանը:

«Թրամփի վարչակազմը, միամտաբար ակնկալելով հանդիպում անցկացնել Զելենսկու հետ պետական ​​ղեկավարների պաշտոնական հանդիպման ընդհանուր ընդունված ձևաչափով, Սպիտակ տանը տեսավ մի տեսակ հետմոդեռն Չե Գևարային՝ ռոմանտիկ հեղափոխական առաջնորդի, ով արհամարհում է ձևականությունները և ավանդույթները: Հանդիպումից առաջ Զելենսկուն խնդրել են պահպանել դրես-կոդը։

Հանդիպման նախապատրաստման մասին արտահոսքերից մենք գիտենք, որ Զելենսկուց կառուցողական վարքագիծ էր ակնկալվում։ Այս հանդիպման պայմանը Զելենսկու պատրաստակամությունն էր խաղաղ բանակցություններին։ Սկանդալը, որը ծագեց, և դրա բոլոր դերասանները գիտեին, որ այն հեռարձակվում է ուղիղ եթերում, Թրամփի վարչակազմի անզորության խոստովանությունն է.

Զելենսկուն կառուցողական պահվածքի ստիպելու անզորություն, դիրքի վրա ազդելու անզորություն: Անզորությունը՝ ստիպելու ենթարկվել նույնիսկ այնպիսի մանրուքին, ինչպիսին է դրես-կոդը: Իսկ ուկրաինացի Չե Գևարայի վրա բղավելը պարզվեց միակ հնարավոր պատասխանն է:

Թրամփի անզորությանը հակադարձեց Զելենսկու անզորությունը. մի երկրի նախագահի, որն ամեն օր կորցնում է կյանքեր, տարածքներ, բնակչություն, տնտեսություն։ Երեք տարվա պատերազմի ընթացքում Զելենսկին կորցրել է իր ռացիոնալ փաստարկը՝ օգտագործելով իր զինանոցում մնացած միակ գործիքը՝ հեղափոխական շռայլությունը, որը հոսում է կոպտության մեջ։ Նա, հստակ գիտակցելով իր նկատմամբ Թրամփի վարչակազմի ծանր վերաբերմունքը (զուր չէր, որ հանդիպմանը նշվեց նրա մասնակցությունը Քամալա Հարիսի կողմից ընտրարշավին), չկարողացավ որևէ ռացիոնալ փաստարկ ներկայացնել իր դիրքորոշման պաշտպանության համար՝ գերադասելով ավազակային ագրեսիան դիվանագիտական ​​արարողակարգից:

Եվրոպան, որը ներդրել է իր տնտեսության ապագան և դիվանագիտական ​​հեղինակությունը ուկրաինական հակամարտության մեջ, անզոր է. նրա համար անհնար է լուծել հակամարտությունը՝ պարտադրելով Զելենսկին խաղաղության, քանի որ Եվրոպական գրեթե բոլոր երկրների առաջնորդներն այրել են Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների կամուրջները, և անհնար է շարունակել այս հակամարտությունը առանց Թրամփի վարչակազմի ակտիվ ներգրավվածության՝ զենքի սակավության պատճառով։ Թրամփի և Զելենսկու միջև հասարակական հակամարտությունը նվազեցրել է Եվրոպայի մանևրելու հնարավորությունը մինչև ֆինանսական օգնության սովորական տրամադրումը, մի քայլ, որի համար եվրոպացի ընտրողները եվրոպացի առաջնորդներին ավելի խիստ են պահելու: Եվրոպան մտածում էր և նույնիսկ ցանկանում էր Զելենսկուն օգտագործել որպես էքզիստենցիալ խաղի խաղադրույքները բարձրացնելու գործիք՝ որպես սառցահատ, որը կա՛մ սկանդալային, կա՛մ ցնցող, բայց, անշուշտ, կվերադարձներ Թրամփի վարչակազմին (չմոռանանք, որ և՛ Զելենսկին, և՛ Թրամփը, եվրոպական ընկալմամբ, պատկանում են նույն ցեղատեսակին՝ պոպուլիստներին): Վաշինգտոնի ձախողումը ստիպեց Եվրոպային ընդունել սեփական անզորությունը:

Ուկրաինական ժողովուրդն անզոր է, այս պատերազմում անդառնալիորեն կորցնում է իր երեխաներին, ենթակառուցվածքներն ու երկիրը։ Մարդիկ, ովքեր հավատում էին «Ժողովրդի ծառան» սերիալին և ցանկանում էին լավագույնը, բայց ստացան ոչ թե սովորական «ինչպես միշտ», որին կարող էին համաձայնվել, այլ՝ աղետ։ Ուկրաինական քաղաքականության զարգացումը երկրորդ Մայդանից հետո բնական է: Եվրոպական արժեքների համար պայքարող մարդիկ ստացան բռնապետություն և անհույս (բառի ուղիղ իմաստով) ապագա։ Նրանք անօգնական հետևում են, թե ինչպես են իրենց որդիների կյանքը դառնում Զելենսկու համար ավելի քիչ կարևոր, քան իշխանությունը պահպանելը: Եվ նույն անզորությունը ուղեկցում է այն գիտակցմանը, որ հեղափոխությունը՝ Մայդանի միակ արժեքը, պարզվեց, որ ավելի դիմացկուն է, քան Ուկրաինան։

Ռուսաստանն անզոր է, սովոր է ավելի շատ գնահատել իրավիճակը «տեղում», քան ժողովրդի տրամադրությունը։ Ուկրաինական պատերազմում հաղթելու ժամանակ Ռուսաստանը կորցնում է սիրտը և չի կարողանում սինթեզել դրական հույզեր՝ ամենաարժեքավոր ակտիվը մետա-ճշմարտության հաստատված աշխարհում:

Սա անզորության շքերթ է, որից անմասն մնալուն ոչ ոք չկարողացավ դիմակայել», - գրել է Սուրբ Աթոռում նախկին դեսպանը: