Ավրորա մրցանակի պակիստանցի հավակնորդուհու որոշումը կոնկրետ գործողություն է, որը նա պատրաստվում է անել և կոչ է անում միանալ. վերլուծաբան

Վերլուծաբան Հակոբ Բադալյանը գրում է.

Ավրորա մրցանակի պակիստանցի հավակնորդուհու որոշումը՝ գնալ Բաքու եւ փորձել մասնակցել Ռուբեն Վարդանյանի դատին, անշուշտ շատ ողջունելի է: Եվ իհարկե շատ լավ է, որ նա կոչ է անում այլ գործիչների միանալ իրեն:

Սա իհարկե կոնկրետ գործողություն է, որ մարդը պատրաստվում է անել եւ կոչ է անում միանալ:

Բոլորովին չեմ ուզում «սառը ջուր» լցնել մեր հույսերի վրա, բայց, ընկերներ, այդուհանդերձ, մի՞թե մեզ հետ անցնող չորս-հինգ տարում կատարվողը մեզ չի սովորեցրել ոչինչ: Երբ Ադրբեջանը 022 թվականի դեկտեմբերին փակեց Լաչինի միջանցքը եւ այն փակ էր մնացել երեք-չորս օր, մի հոդված գրեցի, որ, եթե Բաքուն արդեն մի քանի օր միջանցքը փակ է պահում, ուրեմն հնարավոր է եզրակացնել, որ դրա բացումը երբեք չի լինելու վերադարձ այսպես ասած ելման ստատուս-քվոյին:

Ընկերներ, մի թերագնահատեք թշնամուն, հակառակորդին: Եթե նա գնացել է Արցախի նախկին ռազմա-քաղաքական ղեկավարության պատանդառության քայլին եւ դատում է նրանց, ապա ինքներդ ձեզ եւ հանրությանը մի սնեք պատրանքով, թե մարդասիրական դաշտում հնարավոր է այդ հարցի լուծում:

Եթե այս չորս-հինգ տարում մենք չենք հասկացել, թե ինչ դաժան աշխարհում ենք ապրում, ապա դա վատ է, շատ վատ, թե մեզ համար, թե առավել եւս Բաքվում մեր պատանդառված հայրենակիցների համար:

Լուծումները լինելու են քաղաքական մակարդակում, աշխարհաքաղաքական մակարդակում: Կապ չունի, ով կլինի Հայաստանի իշխանություն, լուծումները լինելու են այդ դաշտում: Գուցե շատերի համար պոպուլյյար չէ դա խոստովանելը, որովհետեւ նպատակահարմար չէ քաղաքական տեսանկյունից կամ «համահունչ» չէ էմոցիոնալ վիճակի հետ: Բայց, դա է ցավագին պատկերը, որին պետք է կարողանալ առերեսվել:

Սա ամենեւին հուսահատության կոչ չէ, հուսալքվելու, ձեռքերը իջեցնելու կոչ չէ: Ավելին, սա կոչ է աշխատել ճիշտ թիրախային ուղղությամբ, էմոցիա եւ ժամանակ հնարավորինս քիչ վատնել պաթետիկ ելույթների եւ գրառումների վրա, այլ կենտրոնանալ շատ կոնկրետ քաղաքական լուծումների շուրջ քննարկումների վրա, կարողանալ նաեւ կառավարության հանդեպ հանրային պահանջը կապիտալիզացնել քաղաքական աշխատասենյակներում:

Լուծումներ կամ չկան, կամ դրանք լինելու են այդ դաշտում: Մնացյալ բոլոր դաշտերը առավելագույնս կարող են լինել ուղեկից, այն էլ, եթե ենթարկվեն քաղաքական հմուտ կառավարման:

Կրկնեմ, ոչ թե պետք է հուսահատվել եւ ցած դնել ձեռքերը, այլ պարզապես աշխատանքը կենտրոնացնել ոչ թե հրապպարակային էմոցիա գեներացնելու, այլ քաղաքական լուծումներ մշակելու եւ կառավարությանը դրա դաշտ բերելու վրա:

Եթե չեք կարողանում այսօր, վաղը, վաղը չէ մյուս օրը փոխել այդ կառավարությանը, ապա պետք է կարողանանք գոնե գտնել դրա հետ աշխատանքի եւ այդ կառավարությանը քաղաքականությունը փոխելու հմտություններ:

Ռուբեն Վարդանյանի ուղերձի վրա մի ավելացրեք ձեր էմոցիան, այդ ուղերձը բացարձակապես այդ մասին չէր, այդ ակնկալիքով չէր: Այդ ուղերձն ինքը այնքան էր լցված էմոցիայով՝ միանգամայն գիտակցված, որ այլեւս չմնա դրա պակասի տեղ՝ ցույց տալու համար, հասցնելու համար, որ պակասողն էմոցիան չէ, այլ քաղաքական աշխատանքին ուղղված թիրախային ջանքը: