Ո՞ւմ է ուղղված Նիկոլի կենացային ճառը. պարզապես ծաղրու՞մ է, թե՞ թշնամուն ուզում է ցույց տալ, որ իր նման ապուշ ենք
Փաշինյան Նիկոլը շնորհավորում է ՀՀ «հպարտ քաղաքացիներին»՝ «Քաղաքացու օրվա» կապակցությամբ: Շատերը գուցե չհիշեն, բայց 44-օրյա պատերազմից հետո, 2 տարի, Փաշինյանը դադար տվեց իր խորովածային փարթիներին: Այն վերականգնեց 2023-ին:
Երևանի վարչական բոլոր շրջաններում կազմակերպվեցին միջոցառումներ:
Կլինեն միջոցառումներ այսօր, թե ոչ՝ դեռ կտեսնենք, բայց խնդիրն այն է, որ, կենացային ճառով ասել, թե՝ պետության տերը, արդեն 7 տարի, ժողովուրդն է, պարզապես ծաղր է յուրաքանչյուր իրեն հարգող, պատիվ ունեցող ու ադեկվատ քաղաքացու հանդեպ:
Ի՞նչ «Քաղաքացու օրվա» մասին է խոսքը:
Երբ ասում է՝ քաղաքացին է պետության տերն ու նրանն է իշխանությունը, հետաքրքիր է, թե այդ որ քաղաքացուն նկատի ունի:
Նրա՞ն, որ այս իշխանության անգիտակից ու ոչ հայանպաստ կառավարման պատճառով հողին է հանձնել իր զավակին, եղբորը, ամուսնուն, կնոջն ու մորը...
Նրա՞ն, ով զրկվել է իր տնից-տեղից ու բնավե՞ր է եղել...
Նրա՞ն, ով իրեն անվտանգ չի՞ զգում, ում տուն կարող է իր յաթաղանով ամեն պահի թշնամի՞ մտնել...
Նրա՞ն, ում տան վրա կրակո՞ւմ են...
Նրա՞ն, ում որդին կամ եղբայրը գերության մեջ տառապու՞մ են...
Նրա՞ն, ում ազատ խոսքի համար կարող են «բամփել» գլխին ու ձերբակալե՞լ...
Համատարած ատելություն է ու ողբ...
Երկրում չավարտված մղձավանջ է...
Շարունակում են զոհվել սահմանը հսկող ու պահող զինվորները...
«Անհասկանալի պայմաններում» զինվորներն այրվում-մոխրանում են, իսկ ծնողներին ստիպում են լռել...
Զավակ կորցրած սպիտակահեր մայրերին, հավի ճտերի նման, ոստիկանները ոտք ու ձեռքից բռնում, տանում ու շպրտում են գետնին...
Թուրքը կրակում ու առաջ է գալիս...
Թշնամին է մեր երկրում թելադրում ու «եղանակ փոխում»...
Թշնամու դուդուկի տակ է պարում իրեն երկրի ղեկավար հռչակած Փաշինյանը...
Ի՞նչ սրտով մարդիկ Քաղաքացու օր» նշեն, կամ իրենց լիարժեք քաղաքացի զգան, էլ չեմ ասում՝ տեր:
Ու ընդհանրապես, ինչի՞ համար է «Քաղաքացու օրը»:
Ուզում ենք ցույց տալ աշխարհին, թե հայերն անինքնասեր, ամեն ինչի հետ հաշտվող, ապտակը մարսող, թուրքի լծի տակ մտնող, ստորաքարշ, անհայրենիք, հիմարնե՞ր են:
Ուզում ենք աշխարհին ասել՝ մեզ մոտ ամեն ինչ նորմա՞լ է...
Ուզում ենք ասել մենք թքա՞ծ ունենք մեր մարդկային ու տարածքային կորուստների վրա...
Ուզում ենք Հայաստանի դիմաց վերջնականապես փակվեն աշխարհի բոլոր դռնե՞րը...
Ուզում ենք դրսից մեզ ասեն՝ այս մարդիկ ապո՞ւշ են...
Քաղաքացին սիրտ ունի՞, որ տոն նշի.
Այո՛, «Քաղաքացու օր» կնշի միայն Փաշինյանը՝ իր խունտայով, որովհետև վերոհիշյալ բոլոր որակումներն ու գնահատականները նրանց են հատուկ, որովհետև այդ նրա՛նք են երկիր հանձնելով աթոռ պահում՝ միլիոնների հասնող աշխատավարձ ու պարգևավճար ստանալով, որովհետև այդ նրա՛նք չեն սիրում իրենց երկիրը, որովհետև այդ նրա՛նց համար են մեր ընկած հերոս տղերքը չափվում «պլյուս-մինուսներով», որովհետև... շատ են որովհետևները...
Արմինե Մկրտումյան
