Սերգո Կարապետյանը անտառի ֆոնին սելֆի չի անում

Հայաստանում տարեկան սպառվում է 709.861 խմ փայտ, որը քսան անգամ գերազանցում է տարեկան հատումների պաշտոնական քանակը: 2016թ-ին կառավարությունը անտառատնկումների համար գումար չի հատկացրել: Եվ ընդհանրապես, վերջին տարիներին անտառատնկումների համար պետբյուջեն գումար չի հատկացնում: Գուցե նաև նրա համար, որ Հայանտառը գտնվում է ՀՀ գյուղատնետսության ենթակայության տակ, իսկ գյուղնախարար Սերգո Կարապետյանը սովորաբար սելֆի է անում ծիրանի ու լոլիկի ֆոնին, սակայն անտառտնտեսության հարցերը գյուղնախարարի համար վերջին տեղում են. ինչպես ասում են` անգամ սելֆի չի անում անտառի ֆոնին: Եթե Սերգո Կարապետյանի համար ՀՀ անտառների վիճակը կարևոր տեղ զբաղեցներ, ապա հետամուտ կլիներ, որ անտառվերականգնմանը, ծառատնկումների միջոցներ հատկացվեին և անտառապահները թեկուզ աշխատանքային տարրական միջոցներ կունենային և ոլորտը իրոք կլիներ ուշադրության կենտրոնում:

Նշենք, որ այսօր պետբյուջեն գումար է հատկացնում Հայանտառի աշխատակիցների աշխատավարձի 80 տոկոսի չափով, մնացած գումարը Հայանտառը հայթայթում է սեփական ռեսուրսներից՝ սահմանված անտառահատումներից, միջազգային ծրագրերից: Ինչպես է տեղի ունենալու Հայաստանի անտառային հատվածների վերականգնումը, եթե անգամ ոլորտի աշխատակիցների աշխատավարձերն ամբողջությամբ չեն վճարվում: Իսկ անտառապահները ոչ համապատասխան արտահագուստ ունեն, ոչ մեքենաներ, ոչ զենք՝ անհրաժեշտության դեպքում օգտագործելու համար: Անտառապահը վերածվել է ծառի պահակի: Անտառապահներին, այն էլ քիչ քանակով, տրվել են միայն ձիեր: Եվ այս դեպքում ոլորտից պահանջել անտառային տարածքների ամբողջական վերականգնում, պահպանում և զարգացում՝ երևի թե այս պայմաններում անիմաստ է, քանի որ հենց կառավարությունը ի դեմս գյուղնախարարության նպաստում է, որ անտառային տարածքներից ապօրինի անտառահատումների քանակը չնվազի:

Նշենք, որ այսօր Հայաստանի անտառները դարձել են սոցիալական հարցեր լուծող կառույց. բնակչության զգալի հատվածը հենց ձմռանը փայտի միջոցով է լուծում ձմռան խնդիրը: Բացի այդ, դաշտում աշխատում են այսպես ասած «առնող-ծախողներ», ովքեր մեքենաներով, հաճախ փոքր ու միջին, մեկնում են Լոռու, Տավուշի մարզեր, տարածքի բնակիչներից ավելի ցածր գնով գնում են անտառանյութ, որը վերավաճառում են Արարատյան դաշտում, երևանամերձ հատվածներում, կարճ ասած փող են աշխատում:

Այսպիսով, անտառը լուծում է և անտառամերձ հատվածների բնակիչների սոցիալ-կենցաղային հարցերը, և միջնորդներին որոշակի գումար աշխատելու միջոց է և ի վերջո, բնակչությունը թանկ գազի և էլէներգիայի պայմաններում ապավինում է զգալիորեն մատչելի ջերմության միջոցի:

Եվ այս վիճակը կառավարության համար ձեռնտու է: Եվ այնքան ժամանակ, մինչև Հայաստանում չի լուծվել էլէներգիայի և գազի, նաև ոլորտին պետական բյուջեից հատկացումների խնդիրը, ոլորտը գյուղնախարարության և կառավարության կողմից համապատասխան ուշադրության արժանանալու հարցը: Հայաստանի անտառները և քանակական, և որակական փոփոխությունները կշարունակվեն: Այնպես, որ կառավարության «փող չկա»-ի քաղաքականությունը խթանում է անտառմակերեսի կրճատմանը և անտառտնտեսությունը հետընթացին: