Եթե ընդդիմությունը` էշի ականջում քնած, պետք է նստի ու սպասի ընտրություններին՝ էլ ինչո՞վ է տարբերվում Նիկոլից

Նիկոլ Փաշինյանն արդեն տևական ժամանակ է՝ սլաքներն ուղղել է դեպի Հայ առաքելական եկեղեցին, ասել է թե՝ դեպի քրիստոնեությունն ու կրոնը։ Չի քննարկվում այլևս այն, որ սա Ադրբեջանի թելադրանքն է՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Փաշինյանի հայտարարությունները հատկապես ակտիվացան այն բանից հետո, երբ մայիսի 22-ին Կովկասի մահմեդականների վարչության նախագահ Շեյխ-ուլ-Իսլամ Ալլահշուքյուր Փաշազադեն անարգեց հայ եկեղեցին, սրբավայրերը, քրիստոնեության գաղափարախոսությունը՝ հայտարարելով, թե՝ Էջմիածինը հիմնադրվել է «ադրբեջանական հողերի վրա»։

Մի խոսքով` Նիկոլն Ադրբեջանի ջրաղացին ջուր լցնելով, եկած-չեկած, հերոսների արյունը ջուր է դարձնում, ոչնչացնում արժեհամակարգը, կասկածի տակ դնում Ցեղասպանությունը, խեղաթյուրում Հայոց պատմությունը, զրոյացնում հաղթանակները, դժվարացնում մարդկանց կյանքն ու նպաստում արտագաղթին, ծաղրում իր «հպարտ ժողջանին» ու, ի վերջո, քարկոծում եկեղեցին, որը հայ ազգի գոյատևման գրավականն է եղել դարեր շարունակ։

Թերևս նրա այս հայտարարություններն են առիթ տվել Փաշազադեին հայտարարել, թե իր պատվից ցածր է համարում Ամենայն հայոց կաթողիկոս Գարեգին Բ-ի հետ իր հանդիպումը։ 

Այս համատեքստում Փաշինյանն այսօր ևս մի ակորդ նետեց՝ կոչ հանելով եկեղեցու հետևորդներին, այսինքն՝ հայ քրիստոնյաներին, հավաքվել ու վտարել կաթողիկոսին, քանի որ, նրա խոսքով, Կաթողիկոսը «սրբապիղծ է»։

Եկեղեցուն ուղղված հարվածները թերևս անմիջական հարված են ուղղված հայոց պետականությանը, քանի որ պետության հիմքում կանգնած է նաև եկեղեցին։ Մյուս կողմից էլ այդ հայտարարությունները կարող են ներքին բախումների առիթ դառնալ, ինչն իր հերթին դարձյալ կթուլացնի պետության հիմքերը։

Ամեն դեպքում, վաղուց արդեն ժամանակն է, որ ժողովուրդը ոտքի կանգնի, բայց ոչ թե Նիկոլի կոչով եկեղեցու դեմ, այլ եկեղեցու հետ միասին՝ գործող իշխանության դեմ։ Բայց սա ոչ միայն եկեղեցին պետք է անի, այլև այս հարցում թերևս ընդդիմությունը ևս բավականին շատ անելիքներ ունի։ Սակայն ընդդիմադիրները, ինչպես ժողովուրդն է ասում՝ էշի ականջում քնած է, իսկ ընդդիմության այլընտրանք չկա։

Մարդիկ վաղուց արդեն ոչ ոքի չեն վստահում ու չեն տեսնում ընդդիմություն, որովհետև ընդդիմությունը քանիցս մարդկանց հանեց փողոց ու մաշեց նրանց այդ փողոցում՝ սպառելով նրանց ուժն ու մարելով հավատը։

Նիկոլն էլ, հասկանալով, այս ամենը, անարգել ու արդեն անթաքույց, գործում է ի շահ Ադրբեջանի՝ սպասարկելով թշնամու օրակարգը։

Իսկ ինչի՞ է սպասում ընդդիմությունը՝ 2026 թվականի ընտրություններին, հավատալով, որ հասարակությունը, Նիկոլից զզված, կարող է իրենց բերել իշխանության։

Մինչդեռ ընդդիմության նպատակը պետք է լինի այսօր մեր երկրի վարկանիշը փրկելը, ոչ թե վաղը ավերակների վրա թագավորելը։ Էլ ո՞ւր մնաց նրանց ամպագոռգոռ հայրենասիրական ու կենացային ճառերը։ Եթե նրանք ևս պետք է նստեն ու սպասեն ընտրություններին և մատը մատին չտան, ապա էլ ինչո՞վ են տարբերվում Նիկոլից, ով մաս-մաս թուրքին է տալիս երկիրը։

Արմինե Մկրտումյան