Փաշինյանի «գվարդիան» երաշխիք չի ունենա, եթե ընդվզումը ճիշտ ուղղությամբ տանող լինի

Հայաստանի Հանրապետությունում վարչապետ աշխատող Նիկոլ Փաշինյանին թերևս անհագստացրել է «Զվարթնոց» օդանավակայանում դեռևս հպարտ ու ադեկվատ քաղաքացիների բուռն ընդունելությունը Վեհափառին։ Վաղ առավոտից Փաշինյանը ցայտնոտի մեջ է։ Նա, մեկը մյուսի հետևից, գրառումներ է անում՝ ուղղված Հայ առաքելական եկեղեցու սպասավորի, ասել է թե՝ հենց եկեղեցու դեմ։ 

Պարզ չէ՝ քանի՞սն են Փաշինյանի երեկվա կոչին արձագանքել կամ որևէ մեկն արձագանքե՞լ է արդյոք և հավաքագրվո՞ւմ է Փաշինյանի «գվարդիան» հանուն Վեհափառի պաշտոնանկության, բայց երեկ երեկոյան օդանավակայանում տեղի ունեցածը ցույց տվեց, որ հայ քրիստոնյաները պատրաստ են ընդվզելու ու դիմադրելու Փաշինյանի հոգեկան զեղումներին։

Մեկ այլ առիթով անդրադարձել ենք, թե, մասնավորապես, երբ սկսվեց Փաշինյանի հակաեկեղեցական հիստերիան։

Թեև ինքը՝ Նիկոլը, իր գրառումներով պնդում է և ուզում է իրեն համոզել ու մեզ բոլորիս վստահեցնել, թե՝ ինքը հայ հավատացյալ քրիստոնյա է և դեմ է ոչ թե եկեղեցուն, այլ հենց Վեհափառին, սակայն ամենահիմարին էլ պարզ է, թե ինչու հենց այս փուլում ու ինչով սկսեց նրա հիստերիկ պահվածքը։ Եթե անգամ, Նիկոլը ճիշտ է, և Սրբազանն անմեղ չէ, ապա վստահաբար կարող ենք ասել, որ այդ մասին նա կարող էր բարձրաձայնել 7 տարի առաջ, երբ հարայ-հրոցով, դըմփ-դըմփ-հու-ով, իր քայլող ու իսկական ուսապարկերով եկավ զավթեց վարչապետի աթոռը։

Այն ժամանակ նա եկեղեցին անարգելու փուլին դեռ չէր հասել, այն ժամանակ նա դեռ երկիրը թշնամուն չէր հանձնել, այն ժամանակ նա դեռ մատաղ չէր արել մեր ոսկի տղերքին, այն ժամանակ նա դեռ բավականին անելիքներ ուներ ու հիմա է արդեն, որ թշնամին պահանջում է թուլացնել երկիրը՝ քարկոծելով ու թուլացնելով այդ երկիրն ու այդ երկրի ժողովրդին պահող եկեղեցուն։

Եվս մեկ անգամ հիշեցնենք, որ Փաշինյանի պոռթկումներն ավելի ցայտուն ու ամենօրյա ռեժիմով սկսեցին դրսևորվել այն բանից հետո, երբ Շեյխ-ուլ-Իսլամ Ալլահշուքյուր Փաշազադեն անարգեց հայ եկեղեցին, սրբավայրերը, քրիստոնեության գաղափարախոսությունը՝ հայտարարելով, թե՝ Էջմիածինը հիմնադրվել է «ադրբեջանական հողերի վրա»։

Հիմա պարզ է, չէ՞, որ Նիկոլը եկեղեցու սպասավորի դեմ դուրս գալով՝ անուղղակիորեն դուրս է գալիս եկեղեցու, քրիստոնեության և կրոնի դեմ:

Իսկ եթե որևէ մեկին դա դեռ պարզ չէ, ապա նա կամ անհույս ապուշ է, կամ Նիկոլի «գվարդիա»-ում ցուցակագրված ու ցնդած մեկը և կամ պարզապես ՔՊ-ական քայլիստ, ովքեր թեև անգիր արած ու բաձրաձայն անընդհատ կրկնում են, որ իրենք հաղթելու են 2026 թ․-ի ընտրություններում, սակայն իրականում հասկանում են, որ, այսպես շարունակվելու դեպքում, ոչ մի երաշխիք չունեն։

Այն, որ ամեն ինչ դեռ կորած չէ, և հասարակությունը ողջամիտ է, երևում է թեկուզ և Փաշինյանի հակաեկեղեցական գրառումների ներքո տեղ գտած մեկնաբանություններից։ Դրանց զգալի մասում երևում է, որ մարդիկ ապուշ չեն, հասկանում են՝ ուր է տանում փաշինյանական նախաձեռնությունը և ինչ կարող է լինել, եթե չընդվզենք։ 

Ստորև կներկայացնենք այդ մեկնաբանություններից մի քանիսը․ հավելենք միայն, որ իրական ընդվզման համար կայուն և համառ ուժ է հարկավոր՝ քաղաքական միավոր կամ ուժեղ անհատ, որը կկարողանա ղեկավարել ու մինչև վերջ տանել և նպատակակետին հասցնել ընդվզումը, անգամ՝ տեր կանգնել քաղաքացիների ինքնաբուխ հավաքին, որը սարերի հետևում չէ։

Արմինե Մկրտումյան