Որովհետև նա ընդամենը շարքային Մկո է...

Երեկվանից համացանցի հայկական տիրույթը ողողվել է դերասան Մկրտիչ Արզումանյանի, դերասան, ռեժիսոր Տիգրան Գյուլումյանի և Նիկոլ Փաշինյանի մասնակցությամբ խոսքուզրույցի մասին գրառումներով, որտեղ Փաշինյանը փորձում էր խմբագրել ներկայացումը և, այսպես ասած, եզրակացություն էր պահանջում դերասաններից: 

Մեր բոլորի սպասելիքները կարող են տարբեր լինել այս կամ այն թատերական գործչից, երգչից, արվեստագետից: Ավելին` մենք չենք էլ կարող բոլորից պահանջել լինել համարձակ և մտածածը շրխկացնել մի մարդու դեմքին, որը չի խորշում, ասենք, եկեղեցուն սատարելու համար, քաղաքական հրահանգ տալ իրավապահին ու մարդուն տանել-նստեցնել բանտում: Հատկապես երբ, նշված անձանցից Տիգրան Գյուլումյանը, դերասան լինելուց զատ, նաև բիզնեսմեն է` «Բեմել» ընկերության հիմնադիր-տնօրենն է: Նրա վախերը շատ ավելի խորը կարող էին լինել: Ավելի բաց ասենք` նյութական:  

Գալով Մկոյին. թերևս, մեծ հաշվով, խնդիրը Մկոն չէ, ոչ էլ նրա պատասխանը կամ շնորհակալությունը Վահագն Ալեքսանյանին:

Խնդիրն ակնկալիքն է մի մարդուց, որը 2017 թվականի սեպտեմբերի 21-ին երջանիկ դեմքով «Վաստակավոր արտիստի» կոչում է տանում իշխանությունից, ապա դրանից հրաժարվում, երբ այդ նույն իշխանությունը փլվելու եզրին էր` 2018-ին Սերժ Սարգսյանի հրաժարականից ուղիղ մեկ օր առաջ` ապրիլի 22-ին: 

Վերհիշենք, թե ինչ էր գրում Մկոն տեսքտում, որով հրաժարվում էր «Վաստակավոր արտիստի» կոչումից.

««Անընդունելի եմ համարում ուժի կիրառումն անզեն ու խաղաղ ժողովրդի նկատմամբ։ Դատապարտում եմ իշխանության բռնի գործողությունները հայրենակիցներիս հանդեպ։ Հրաժարվում եմ այս կոչումից»։

Նախ, այդ ի՞նչ ուժ էր կիրառվում խաղաղ ժողովրդի նկատմամբ ապրիլի 22-ին: Եթե ուժ էր կիրառվում, ապա ինչո՞ւ են մարդիկ այսօր մեղադրում Սերժ Սարգսյանին իշխանությունը խաղաղ, առանց արյուն հանձնելու մեջ: Եթե չէր կիրառվել, ապա այդ ի՞նչ էր փչում Մկոն: Բայց սա էլ չէ կարևոր:

Կարևորն այն է, որ իշխանության գալուց հետո Նիկոլ Փաշինյանի անձնական կամակատարներ ՆԳ նախարարները, ոստիկանապետերը (խոսքն, իհարկե, նրանց ծառայող ոստիկանների մասին է) ոչ թե զուտ ֆիզիկական ուժ են կիրառել, այլ կրակել են, Մկոյի ասած, խաղաղ ժողովրդի ուղղությամբ: Ու մեկ անգամ չէ, որ կրակել են. կրակել են կառավարական առանձնատան դիմաց, կրակել են կառավարության շենքի դիմաց` Արցախի վերջին պատերազմի ընթացքում Արցախի համար ռազմական աջակցություն պահանջող քաղաքացիների ուղղությամբ, կրակել են, ամենաթարմը` անցած տարի Բաղրամյան պողոտայում:  

Իսկ Մկոն լռել է:

Պայմանական բոլոր Մկոները լռել են: Եվ, հանուն մի քանի համերգի ու ներկայացման հրավերի բոլոր լռածների անունները մարդիկ գիտեն:

Գիտեն նաև իրենց եկամուտները, բարի համբավը հարվածի տակ դրածների անունները: 

Այնպես որ, ոչ մի պայմանական Մկոյից նեղվել-նեղանալ պետք չէ, երբ նա կանգնած է իրեն ամբողջ կառավարության հետ նույնացրած անձի դեմ: Նա Մկոն է, ընդամենը Մկոն` որը հեղափոխությունից մեկ պակաս է միայն կարողանում «դուխավորվել» ու հիշել «խաղաղ ժողովրդի» մասին, իսկ քանի դեռ իշխանավորի աթոռը պինդ է` նրա երեսին խոսել չի կարող: 

Որովհետև նա մի սովորական Մկո է` մկո: Ընդամենը` մկո: Ու կապ չունի` նրա անուն-ազգանունը Մկրտիչ Արզումանյան է, Գարիկ Պապոյան, Արամ MP3, թե «քաղաքականությամբ չզբաղվող», իսկ իրականում սեփական մորթու ու գրպանի խաթր համար լռող, Արցախում միայն փող աշխատելու համար համերգ տված ցանկացած հայտնի...