Վահան Կոստանյանին շքանշան տալու և պարտված զինվորականներին գեներալական շնորհելու անընդունելի քայլը

Պետական արժեհամակարգի ամենավտանգավոր աղավաղումը այն է, երբ պատասխանատվությունը վերածվում է պարգևի։ Վահան Կոստանյանին «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» առաջին աստիճանի շքանշան շնորհելը ոչ միայն հասարակական հարցեր է առաջացնում, այլ նաև խորացնում է այն համոզմունքը, որ Հայաստանում պարգևատրման ինստիտուտը կորցրել է իր իրական արժեքը։

Արտաքին գործերի նախարարությունում քաղաքացիական պաշտոն զբաղեցնող անձին շքանշան շնորհելը այն պահին, երբ արտաքին քաղաքական դաշտում Հայաստանը բախվում է լրջագույն մարտահրավերների, ընկալվում է ոչ թե որպես աշխատանքի գնահատում, այլ որպես ներքաղաքական հավատարիմ լինելու պարգև։ Այդպիսի որոշումները ոչ թե բարձրացնում են պետական համակարգի հեղինակությունը, այլ ընդհակառակը՝ խորացնում են հասարակական անվստահությունը պետական ինստիտուտների նկատմամբ։

Միևնույն ժամանակ, հասարակությունը տեսնում է, որ պարտված կամ ձախողված ռազմական հրամանատարները, ովքեր իրենց անգործությամբ կամ սխալ որոշումներով բերել են մարդկային և տարածքային կորուստների, ստանում են գեներալական կոչումներ և շքանշաններ։ Մենք նույնիսկ ականատես ենք եղել, թե ինչպես է Արգիշտի Քյարամյանը, որի պաշտոնավարման ընթացքում պետական անվտանգությունը բազմիցս կասկածի տակ է դրվել, հանդես գալիս շքանշաններով լի կրծքով՝ իբրև արժանի պետական գործիչ։
Այս ամենը ոչ թե ոգեշնչում է հասարակությանը, այլ խորացնում է հիասթափությունը և բարոյական դատարկությունը պետական համակարգում։

Շքանշանը պետք է խորհրդանշի ծառայության մաքրությունը, խիզախությունն ու նվիրումը Հայրենիքին, այլ ոչ թե պաշտոնական լոյալությունը կամ քաղաքական հաշվարկը։ Երբ շքանշանները դառնում են իշխանական պրոպագանդայի գործիք, պետությունը կորցնում է իր արժանապատվությունը, բանակը՝ իր ոգին, իսկ ժողովուրդը՝ հավատը արդարության նկատմամբ։

Հայաստանը չի կարող առաջ շարժվել, քանի դեռ պատասխանատվությունը չի վերականգնվել որպես պետության հիմնական արժեք, և շքանշանը չի տրվում ըստ իրական ծառայության, այլ ըստ քաղաքական հարմարության։

---

ՔՈՉԱՐԻ ԱԶԳԱՅԻՆ ՎԵՐԱԾՆՈՒՆԴ ԵՎ ԱԶԳԻ ԶԱՐԹՈՆՔ ԿՈՒՍԱԿՑՈՒԹՅԱՆ ՎԱՐՉՈՒԹՅՈՒՆ