Երևա՛ն, իմ քաղաք, այսօր դու նշում ես քո ծնունդը՝ հազարամյակների խորքից եկող Էրեբունին, Արգիշտիի ձեռքով կերտված հավերժության ամրոցը։ Բայց ցավով ենք ասում, որ այսօրվա իշխանությունները քո փառահեղ անունը դարձրել են փող ուտելու գործիք։
Դու, ով երբևէ եղար Արգիշտիի հպարտ հենարանը, այսօր տառապում ես ինչպես ամբողջ ազգը՝ տեսնելով, թե ինչպես են քո ծառերը հատվում, քո պուրակները վերանում, իսկ նրանց տեղում բարձրանում են մրջնաբույնի պես շենքեր՝ առանց հոգի, առանց պատմություն, առանց խիղճ։

Ո՛չ Արգիշտի թագավորը, ո՛չ էլ քո հանճարեղ ճարտարապետ Ալեքսանդր Թամանյանը երբեք չէին պատկերացնի այսպիսի դավադիր, ապազգային քաղաքային գծային՝ որտեղ գեղեցկությունը փոխարինվել է շահամոլությամբ, իսկ ավանդույթը՝ կեղծ շքեղությամբ։

Այսօր քո կենտրոնից հեռացվում են գիտնականները, նկարիչները, մտավորականները։ Բարձր գույքահարկի բեռը նրանց վտարում է քո սրտից, որովհետև նրանք ի վիճակի չեն վճարել այն՝ իրենց համեստ թոշակներով և աշխատավարձերով։ Իսկ նրանց տեղը զբաղեցնում են կուսակցական ՔՊ-ականները, որոնց համար հայրենիքը բիզնես է, ոչ թե հավատք։

Այո՛, իմ քաղաք, այսօր դու հիվանդացել ես։ Քեզ փորձում են ներմուծել նոր վարակ՝ անունով 300 000 ադրբեջանցի։ Թաքուն՝ քո որդիներից, կառուցում են նոր թաղամասեր, որոնց բուն նպատակը քո վերաբնակեցումն է օտարներով։
Եվ եթե այս ընթացքը չդադարեցվի, վաղը գուցե արթնանանք մի իրականության մեջ, որտեղ քո քաղաքապետը կլինի ադրբեջանցի՝ 300 000 ձայներով։
Եվ դու, իմ քաղաք, կդառնաս այն «դժգույն քաղաքը, լի մզկիթներով», որի մասին Հայաստանի վարչապետն ասաց.

«Բա մեզ պե՞տք է այդ դժգույն քաղաքը՝ Շուշին»։

Այս նույն տրամաբանությամբ նրանք պատրաստ են հրաժարվել նաև քեզնից՝ եթե դա պահանջի իրենց իշխանության պահպանումը։

Բայց գիտե՛ք, ինչու դա չի հաջողվելու.
Որովհետև Քոչարին՝ մեր ազգային ոգին, մեր պարը, մեր երգը, մեր դիմադրությունը, պատվաստում է եղել և կմնա բոլոր դավադիր ծրագրերի դեմ։ Քանի դեռ ազգը պարում է Քոչարի, նրա սիրտը բաբախում է՝ հանուն հայրենիքի, հանուն Երևանի, հանուն մեր ապագայի։

Տոնդ շնորհավոր, իմ չքնաղ քաղաք, իմ հավերժ Երևա՛ն։

ՔՈՉԱՐԻ ԱԶԳԱՅԻՆ ՎԵՐԱԾՆՈՒՆԴ ԵՎ ԱԶԳԻ ԶԱՐԹՈՆՔ ԿՈՒՍԱԿՑՈՒԹՅԱՆ ՎԱՐՉՈՒԹՅՈՒՆ