Բռնապետությունը չի կարող հաղթել հավատքին. Կարինե Վանեսյան

Լրագրող, հաղորդավարուհի Կարինե Վանեսյանը գրել է․

Կարինե ՎանեսյանԱյսօր Հայաստանում բանտարկվում են մարդիկ, որոնց միակ «մեղքը» ծառայությունն է Աստծուն եւ Հայրենիքին։ 
Նրանց չեն կարողանում մեղադրել արդարացիորեն բացահայտված որեւէ արարքի համար, ուստի փորձում են դատապարտել հոգեւոր  ներկայության վստահելի ազդեցության պատճառով։ 

Սա ապազգային հարձակում է հոգեւոր համայնքի դեմ, հարված՝ Սուրբ Էջմիածնին՝ հայ ժողովրդի հավերժական սրտին։

Եթե նույնիսկ փորձեն փակել Եկեղեցու դռները, միեւնույնն է, անհնար է դադարեցնել, լռեցնել աղոթքն առ Աստված։
Եւ ամեն անգամ, երբ ներկայիս իշխանությունները դիմում են ստորացուցիչ բռնարարքների եւ փորձում սադրանքների գնով լռեցնել ճշմարտության, արդարության ձայները, իրականում միայն ուժեղացնում են այդ ձայները պաշտպանող արձագանքները։

Այդ պատճառով այսօր Մայր Աթոռի պատերն անգամ չեն լռում։
Այնտեղից հնչում է ոչ թե պաշտպանության, այլ հավատքի պայքարի անընկճելի խոսքը։

Այսօր Վեհափառ Հայրապետի ուղերձ-պատգամը, որը վկայում է ճնշումների եւ անարդարության տիրող մթնոլորտի մասին՝ մեզ եւս մեկ անգամ հիշեցրեց, որ Եկեղեցին երբեք չի փլուզվի, այն անպաշտպան չի եւ չի երկնչում որեւէ հարձակումից։
Նրա ուժը հիմա փորձության մեջ է եւ հենց այստեղ է տեսանելի հավատքի իրական կշիռը։

Երբ հակահայ ուժերը փորձում են Եկեղեցին ներկայացնել որպես միջամտող ուժ, դա արվում է մի նպատակով՝ վարկաբեկել ազգային հիշողությունը։
Սակայն այստեղ կա խորքային հակասություն․ պետությունն առանց Եկեղեցու կորցնում է իր պատմական շարունակականությունը։ Իսկ ժողովուրդն առանց հավատքի՝ իր հավաքական ոգին։

Այսօր ականատես ենք մի վտանգավոր գործընթացի, երբ քաղաքական հաշվարկը փորձում է վերակազմակերպել հոգեւոր կառույցը՝ ստեղծելով «նոր ժամանակակից մոդել»՝ առանց ավանդույթի, առանց խղճի, առանց Աստծո։
Բայց այդ փորձը ձախողման է ենթարկվելու եւ կավարտվի ինքնակործանմամբ։
Պատմությունից բազմաթիվ խայտառակ, անհաջող օրինակներ են հայտնի, երբ փորձել են կառուցել երկիր առանց տաճարի, տապալվել են հենց այնտեղ, որտեղ մարդը դադարել է աղոթել։

Անշուշտ, արդարությունը հնարավոր է հետաձգել, բայց ոչնչացնել՝ երբե՛ք։
Չպետք է մոռանալ, որ Աստծո առջեւ բոլոր իշխանությունները ժամանակավոր են, իսկ Եկեղեցին՝ մի՛շտ հավերժ եւ կանգուն։

Եւ հենց այս հակադրության մեջ է բացվում մեր ժամանակի ողբերգությունը․ իշխանությունը կառուցում է իր փառքն ուժի գործադրմամբ, մինչդեռ Եկեղեցին ապրում է զոհողությունների զորությամբ։

Երբ այս երկուսը բախվում են, պատմությունը միշտ հիշում է ոչ թե բռնություն ենթարկողին, այլ նրան, ով բռնության դիմաց երբեք չի ծնկադրում։

Այս օրերին Մայր Աթոռի շուրջ կատարվող ամեն բան հիշեցնում է մաքրագործման ընթացքի մասին։
Հոգեւոր պայքարն այժմ տեսանելի է դարձել քաղաքական հարթության վրա, բայց իր խորքում այն մնում է ոգու պայքար։
Եկեղեցին հիմա կանգնած է նույն տեղում, որտեղ միշտ եղել է՝ ժողովրդի կողքին։
Իսկ ժողովուրդը, որքան հուսահատ լինի, միեւնույնն է, իր ներքին բնազդով զգում է, երբ հարվածում են Եկեղեցուն, հարվածում են իրեն։

Այսօր բանտարկված մեր հոգեւորականները չեն կրում իշխանության կամայականության խարանը, այլ ազգի խղճի Խաչը։
Նրանք չե՛ն պարտվել եւ չե՛ն պարտվելու։
 Նրանք մաքրագործում են բոլորիս հավատքը եւ բացահայտում չափը։
Իսկ իշխանությունները, որոնք վախենում են անգամ հնչող աղոթքից, արդեն իսկ պարտված են։
Քանի դեռ բանտարկված են նրանք, ովքեր աղոթում են այս երկրի համար, իրականում ազատ չեն նրանք, ովքեր իշխում են։

Մայր Աթոռը, երբ արձագանքում է, երբեմն թվում է՝ դանդաղ, չափված, առանց շտապելու։
Բայց դա ուժի նշան է, ոչ թե զսպվածության կամ վախի։
Եկեղեցին չի մղում քաղաքական պատերազմ, այն պսրզապես բարոյական դիմադրություն ու հավասարակշռվածություն է ցուցաբերում։
Եւ այս պայքարում նրա ամենախոսուն արձագանքը՝ հոգեւոր անառիկ ներկայությունն է։

Մայր Աթոռը այսօր կանգնած է ոչ թե ընդդեմ իշխանության, այլ հանուն հավատքի պահպանման։
Եւ հենց այս տարբերությունն է որոշում, թե ով  է բարոյական առավելություն կրողը։

Եւ երբ այս փոթորկի միջից բարձրանում է Վեհափառ Հայրապետի պատգամաբեր խոսքը՝ առանց մեղադրանքի, բայց հաստատուն հավատքով, սա քաղաքական արձագանք չի, այլ բարոյական սահմանագիծ է՝ հիշեցում, որ մեր երկիրը գոյատեւում է իր աղոթասեր ժողովրդի անսասան հավատքի շնորհիվ։

Երբ վերջին անգամ հարցնենք՝ ի՞նչ են ուզում իշխանությունները՝ վերացնել Եկեղեցին եւ հավատքը, վերաձեւել բարոյականությունը, թե ուղղակի ոչնչացնել հոգեւոր դիմադրությունը, պատասխանն ակնհայտ է․
 նրանք՝ սրբությունները ամենամերժողականները, անկարող են ընկալել եւ ընդունել, որ հավատքը չի ենթարկվում ստոր բռնությունների ու կեղեքիչ ճնշումների։

Եկեղեցին ապրում է ոչ թե իշխանությունների, այլ Աստծո ներկայությամբ եւ ժողովրդի հավատքի շնորհիվ։
Եւ այս վերջին երկու ուժերի միասնությունը երբեք չի պարտվում։

Հավատավոր ժողովուրդն այս անգամ պաշտպանելու է ոչ միայն Մայր Տաճարը, այլ իր ներքին տաճարը՝ խղճի եւ արժանապատվության սահմանում։

Եւ քանի դեռ այդ տաճարի ներսում կա աղոթք, քանի դեռ այդ աղոթքը հնչում է նույնիսկ բանտախցերում, Հայոց Եկեղեցին կանգուն եւ անխոցելի է։
Ոչ թե որպես հոգեւոր կառույց, այլ որպես ապրող եւ հավերժացող ճշմարտություն։