Ցեղաuպանnւթյան հուշարձանի ոչ հուշարձանային մեթոդաբանությամբ վերականգնումը, որն ուղղակի ռեմոնտ է հիշեցնում, ԿԳՄՍՆ-ի հերթական սխալն է. Սարհատ Պետրոսյան

«Հայոց ցեղասպանության հուշարջանի ոչ հուշարձանային մեթոդաբանությամբ վերականգնումը, որն ուղղակի ռեմոնտ է հիշեցնում, այսինք Ցեղասպանության հուշարձանին չմոտենալ այնպես, ինչպես կմոտենային Սանահինի վանակական համալիրին կամ Գառանու տաճարին, հանդիսանում է երկար անունով ԿԳՄՍ նախարարության հերթական սխալը»,- նշում է ճարտարապետ Սարհատ Պետրոսյանը։

Նա գրում է. 

«Ցեղասպանության հուշարձանի վերաբերյալ մի քանի նկատառումներ, որոնք չեն տարբերվում իմ նախկինում հանրայինորեն հնչեցվածից, բայց, կարծում եմ, կարիք ունեն հնչեցման.

Շատ հավանական է Եվրոպական համայնքի ժողովի կամ այլ «ափալ-թափալ-խաղաղության» համատեքստում են ընտրված շինարարության ժամկետները։ Սա մի նկատառում, որի համար, բնականաբար, քաղաքական իշխանությունը պետք է պատասխան տա՝ ի թիվս այլ հակապատմական արարքների։

Հուշարձանի ոչ հուշարձանային մեթոդաբանությամբ վերականգնումը, որն ուղղակի ռեմոնտ է հիշեցնում, այսինք Ցեղասպանության հուշարձանին չմոտենալ այնպես, ինչպես կմոտենային Սանահինի վանակական համալիրին կամ Գառանու տաճարին, հանդիսանում է երկար անունով ԿԳՄՍ նախարարության հերթական սխալը։ Նրանք փորձելով հուշարձանի հեղինակ Սաշուր Քալաշյանին ու անհասկանալի կազմով գիտամեթոդական խորհրդին հղում տալով՝ լղոզել իրենց մեղքը, չեն կարող խուսափել ոչ պրոֆեսիոնալ աշխատելաոճի պատասխանատվությունից։ Գիտամեթոդական խորհրդի դիլետանտ ու թայֆայական մոտեցմամբ աշխատելաոճ ունեցող ներկայիս կազմը գրեթե երբեք չի ապահովել, և այժմ առավել ևս չի ապահովում պատշաճ մասնագիտական քննություն որևէ նախագծի համար։ Հարցում եմ արեք նախարարությանն ու թող ասեն՝  ովքե՞ր և ի՞նչ տրամաբանությամբ են ընդգրկված դրա կազմում։

«Հայնախագիծը», իմ կողմից շատ սիրելի, հանդիսանալով իմ երբևէ աշխատած միակ կազմակերպությունը, ևս պետք է այլ մոտեցում որդեգրեր այս նախագծի դեպքում։ Միգուցե վերակառուցման փոխարեն, ընտրեր դասական վերականգնման ավելի պահպանողական ճանապարհ, որի փորձառությունը մեծ հաշվով չուներ, ներգրավեր այլ նախագծային կազմ կամ առհասարակ հրաժարվեր այս աշխատանքից։

Նշածների մեղքերը հաշվի առնելով, կարծում եմ շատերի, այդ թվում և Անահիտ Թարխանյանի բարձրաձայնած մտահոգությունների տեղին են, սակայն, կարծում եմ, վերջինիս մեթոդները՝ հատկապես պալատի անունը շահարկելով ու թիրախավորել հատկապես նախագիծը, և ոչ մյուս արդեն նշված խնդիրները, խնդրահարույց են։ Ճիշտ դրա համար դիմել եմ պալատի խորհրդին այս հարցի էթիկական մասը և այլ կազմակերպչական հարցերը մի հատ քննության առնեն, չնայած մեդալներով տարված ներկայիս կազմից շատ մեծ սպասելիքներ չունեմ, անկեղծ ասած։

Այս մասով միայն կարճ հիշեցնեմ. Ճարտարապետը և նրա ժառանգները ՉՈՒՆԵՆ ՀԵՂԻՆԱԿԱՅԻՆ ԻՐԱՎՈՒՆՔ ԿԱՌՈՒՑՎԱԾ ՇԵՆՔԻ ՆԿԱՏՄԱՄԲ, ՃԱՐՏԱՐԱՊԵՏԻ ՀԵՂԻՆԱԿԱՅԻՆ ԻՐԱՎՈՒՆՔՆԵՐԸ ՍԱՀՄԱՆԱՓԱԿՎՈՒՄ ԵՆ ՆԱԽԱԳԾՈՎ, այսինքն գծագծրերով արտահայտված գաղափարների նկատմամբ։

Հատկապես վերջինի մասով, կարծում եմ, պալատի ներկայիս ղեկավարության մեղքն էլ բավականին մեծ է, սակայն հույս ունեմ դա կքննարկվի պալատի ներսում։

Ասում են հարցերը լուծվելու են բոլոր կողմերին հրավիրելով նախարարության ինչ-որ կազմում քննարկման։ Ցավոք, կարծում եմ, դրանով հարցի ծածկադմփոց կարվի, քանի որ ինչպես «Հայնախագծի» դեպքում, այնպես էլ ակտիվ քննադատողների դեպքում, իմ կարծիքվ, չկա այն մասնագիտական նուրբ միջամտության գիտակցումը՝ վկան Ազգային Ժողովի ռոկոկո ոճով կիսակլոր դահլիճն է, նախագծված Անահիտ Թարխանյանի ճարտարապետական կազմակերպության կողմից, որ համար քանդվեց նախկին 1960-70-ականների մեծ նիստերի դահլիճը...»։