«Էլ չեմ զանգելու, քեզ ու տղուս լավ կնայես, ամեն ինչ լավ է լինելու, չմտածես». ոստիկանության ավագ Վիգեն Միրզոյանն անմահացել է նոյեմբերի 5-ին Շուշիում, տուն «վերադարձել»՝ երեք ամիս անց

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

«Վիգենն ինձ տեսել է խանութում։ Հետո ընդհանուր ծանոթի միջոցով մեր տուն եկավ, և սկսվեց մեր շփումը։ 2016 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ընտանիք կազմեցինք»,«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Վիգենի կինը՝ Հասմիկը։ Խոսելով ամուսնու բնավորության գծերի մասին՝ նշում է. «Յուրահատուկ տեսակ էր։ Համբերատար էր, խելացի, կամեցող։ Ամենալավ ու դրական հատկանիշներն իր մեջ կային»։

Վիգենը ծնունդով Արարատի մարզի Այգավան գյուղից է։ Սովորել է գյուղի դպրոցում, ծառայել հայկական բանակում՝ իրականացնելով մարտական հերթապահություն Արցախի Մարտունու շրջանի դիրքերում։ 2003 թվականից Վիգենը ծառայության է անցել ոստիկանական համակարգում։ 16 տարի աշխատել է ոստիկանության պետական պահպանության գլխավոր վարչությունում։ Մեկ տարի ծառայել է ՊՆ զորամասերից մեկում՝ որպես ավագ հրաձիգ իրականացնելով մարտական հերթապահություն։ Ոստիկանության զորքերում Վիգենը ծառայում էր 2019 թվականից։ Բացի հասարակական կարգի պահպանությունից, իրականացնում էր մարտական հերթապահություն Տավուշի մարզում։ Հասմիկն ասում է՝ հաճախ էր ամուսնուն խնդրում դիրքեր չբարձրանալ, բայց Վիգենն արձագանքում էր. «Հասմի՛կ, տղամարդկությունը սկսվում է պոստերից»։

Երբ հարցնում եմ, թե ինչպես է ընտրել ծառայությունը իրավապահ համակարգում, Հասմիկն արձագանքում է. «Իրավագիտություն է սովորել «Գլաձոր» համալսարանում, հետո համատեղության կարգով սկսել է աշխատել և այդպես էլ մնացել է համակարգում»։

Երբ հարցնում եմ, թե կոնկրետ որ հատվածներում է եղել Վիգենը, Հասմիկն արձագանքում է. «Նա շատ գաղտնապահ էր։ Մենք ավելի շատ տեղեկություն հետագայում տղաների պատմություններից ենք իմացել։ Եղել են Հադրութում, Ջրականում, ամենից շատ՝ Քարվաճառում։ Այդ ընթացքում համարյա ամեն օր տարբեր ժամերի խոսել ենք իր հետ»։

Հոկտեմբերի 29-ին Վիգենը տուն է վերադառնում, մի քանի օրից մեկնում ռազմաճակատի ավելի թեժ հատված՝ Շուշի։ Վիգենի վերջին զանգը նոյեմբերի 5-ին էր։ «Երեք անց կեսի, չորսի կողմերը զանգահարեց ու ասաց, որ էլ չի զանգելու. «Էլ չեմ զանգելու, քեզ ու տղուս լավ կնայես, ամեն ինչ լավ է լինելու, չմտածես»։ Այդ ժամանակ կրակոցի ձայներ էին գալիս»։ Վիգենի վերջին մարտը Քարինտակից Լիսագոր տանող հատվածում էր՝ Շուշիի մատույցներում։ Վիգենը զոհվել է նոյեմբերի 5-ին։

Ոստիկանության զորքերի 4 ծառայող զոհվել է նոյեմբերի 5-ին, 39-ը՝ նոյեմբերի 7-ին։

Ընտանիքը երկար է փնտրել Վիգենին, գտել պատերազմի ավարտից ամիսներ անց։ Վիգենը տուն է «վերադարձել» զոհվելուց երեք ամիս անց։ «Գլուխն է լուրջ վնասված եղել։ Իրեն հուղարկավորել ենք 2021 թվականի փետրվարի 4-ին»։

Վիգենն ու Հասմիկը որդի ունեն։ Նա երեք տարեկան էր, երբ հայրիկը զոհվեց։ Որդին Հասմիկի համար ուժի աղբյուր դարձավ։ «Հիմա ուղղակի օրերն անցնում են, բայց ոչինչ չի փոխվում։ Տղաս մեծ ուժ է տալիս, որ պայքարենք, շարժվենք առաջ, փորձենք կյանքի կոչել մեր համատեղ երազանքները։ Իր ամենակարևոր երազանքը խաղաղ երկինքն էր, որ բոլոր երեխաները մեծանան խաղաղ երկնքի տակ։ Եվ, իհարկե, որ մեր տղան լավ մարդ դառնա»։

Հ. Գ. - Ոստիկանության զորքերի ծառայող, ավագ Վիգեն Միրզոյանը հետմահու պարգևատրվել է ԱՀ «Մարտական ծառայություն» մեդալով, ՀՀ ոստիկանության պետի հրամանով՝ «Մարտական զորակցություն» մեդալով: Պարգևատրվել է նաև ՀԿ-ների կողմից։

Պետական պահպանության գլխավոր վարչությունում ծառայելու ընթացքում պարգևատրվել է «Երկարատև ծառայության համար. 10 տարի» 3-րդ աստիճանի, «Երկարատև ծառայության համար. 15 տարի» 2-րդ աստիճանի մեդալներով, պատվոգրով՝ Տավուշում ծառայելու ժամանակ։

Հուղարկավորված է Այգեվանի գերեզմանատանը։

ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ 

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում