Ինքնաքայքայվել ու հիմարի տեղ դրած՝ քայքայում են ընտրողներին․ արջն ու գայլը՝ «ջան ու ջիգյար», համակիրները՝ «թուր ու թվանք»
Հայաստանի 2 հիմնական «ուժեղ» ընդդիմությունները, որոնք այսօր խորհրդարանում են ժողովրդի ձայների մեծամասնության շնորհիվ, հիասթափեցնում են իրենց ընտրողներից շատերին։
Խորհրդարանում ներկայացված «Հայաստան» դաշինք և «Պատիվ ունեմ» խմբակցությունները, մի կողմից հայտարարում են, որ իրենց գլխավոր նպատակը գործող իշխանության դեմ պայքարն է, մյուս կողմից սոցցանցերում միմյանց թիրախավորելու առիթը բաց չեն թողնում:
Նողկալի է․ երբ բացում ես Ֆեյսբուքն ու տեսնում, թե ինչպես են այս թևերի ներկայացուցիչները միմյանց վրա քարեր նետում․ էլ քաչալ շուն, էլ գող փիսո, էլ․․․
Մի խոսքով, շատ հանգիստ ու առանց դժվարությունների ընդդիմադիր դաշտը սկսում է ձևավորվել իշխանության պատկերացրածով։
Ու, հավանաբար սխալված չենք լինի, եթե ասենք, որ հենց իշխանությունն է, որ որպես ընդդիմություն դաշտ է գործուղել արտախորհրդարանական նոր կուսակցության՝ «Ուժեղ Հայաստան»-ին։
Սա ավելի է սրում մրցակցությունը․ դաշտը դառնում է բազմաբևեռ, և «ով է գլխավոր ընդդիմությունը» հարցը դառնում է կենտրոնական ու հետին պլան մղում այն հարցը, թե ում դեմ պետք է պայքարել` ով է երկրի խնդիրների գլխավոր պատասխանատուն, թիվ մեկ հողատուն ու դավաճանը:
Ու քանի որ ընտրությունները յոթ սարի հետևում չեն, իսկ այս ուժերի ընտրազանգվածներն էլ մասամբ համընկնում են, այդ պատճառով սրանք պայքարում են ոչ թե իշխանության դեմ, այլ «ընդդիմադիր դաշտի առաջնորդի» դիրքի համար։
Սրանց համար քաղաքական դաշտում ավելի կարևոր է «առաջնային ընդդիմություն» լինելու մրցակցությունը, քան իշխանություն–ընդդիմություն հակադրությունը։
Ու թքած, որ երկիրը թշնամուն են հանձնում, թքած, որ իշխանությունը շարունակում է անարգել ոչնչացնել երկրի արժեհամակարգը, քայքայել եկեղեցին ու հավատքը, թքած, որ խաղաղության շղարշի ներքո երկիրը թշնամուն նվիրելուց 5 է պակաս ու, ի վերջո, թքած երկրի վրա, կարևորը լուծեն` ով է իրենցից ավելի «ընդդիմադիր»։
Քաղաքական գործիչների միջև այս լարվածությունները սահուն տեղափոխվում է ֆեյսբուքյան հարթակ ու օրակարգ լցնում։ Ու գնաց․․․ Ֆեյսբուքը խրախուսում է սուր, հուզական բովանդակությունը՝ ներընդդիմադիր քննադատություններ, փոխադարձ վիրավորանքներ, սկսում են անցյալը հիշեցնել մեկը մյուսին ու այս ամենով, դեռ սթափ ու ադեկվատ մնացած հատվածի շրջանում, թուլացնում են իրական ընդդիմադիր դաշտի վստահությունը, հիասթափեցնում ընտրողներին, ամրապնդում գործող իշխանության դիրքերը։
Այստեղ հարց է առաջանում՝ սա ռազմավարակա՞ն սխալ է, թե՞ գիտակցված տակտիկա՝ պատասխանը երկակի է։
Մի կողմից սա կարող է լինել իրենց դիրքերն ընդդիմադիր դաշտում ամրապնդելու փորձ։ Մյուս կողմից` իշխանության հետ փոխկապակցված գործողությունների արդյունք, որի շնորհիվ գործող իշխանությունը կվերարտադրվի։
Երկու դեպքում էլ «ընդդիմությունը» հիմարի տեղ է դնում իր ընտրողին․ առաջինի դեպքում նպատակը ոչ թե երկիրը փրկելն է, այլ իշխանության գալը։ Իսկ երկրորդի դեպքում՝ օգնել դավաճան իշխանությանը մնալ իր դիրքում ու դրա դիմաց ստանալ «թուլափայ»՝ անձեռնմխելի պաշտոնի կամ կլորիկ աշխատավարձի ու պարգևավճարների տեսքով։
Ընդդիմությունը վաղուց ինքնաքայքայվել է ու չի տիրապետում իրավիճակին։ Կամ հիմարի տեղ են դնում իրենց ընտրողներին․ այլ կերպ ասած՝ արջն ու գայլը՝ «ջան ու ջիգյար» են անում, համակիրները՝ «թուր ու թվանք»։
Արմինե Մկրտումյան
