Գեղամ Նազարայանը տվեց իր իսկ  նկարագիրը` ծախված,  անբարոյական ու ... ասփոս, որ Աբգարի հայրն ես

Ես մի առիթով էլի եմ ասել. Էս մարդը, դե համենայնդեպս մարդանման արարածը, հոգեկան խնդիր ունի։ Ձեռքից գնում է... 

Մեկ ասում է` նիկոլն է սպանել Աբգարին ու մյուսներին, մեկ էլ` դոշ է դեմ տալիս նիկոլի համար, չնայած իր դեպքում` փոր է, ոչ թե դոշ....

Ինչևէ...

Ես իրոք չգիտեմ` ինչի դիմաց է նա ծախել իր որդու գերեզմանը ու չեմ կարողանում   իմ, գուցե փոքրիկ, ուղեղիս մեջ տեղավորել, թե` գեղամն իր որդուն սպանողի հետ եկեղեցի էր մտնում որ ինչի՞  մասին աղոթեր... ի՞նչ էր ասելու որդուն` համբուրում եմ այն ձեռքը, որ սպանե՞լ է քեզ։

Ակնհայտ է, որ նա այսօր իր բերանից դուրս թափեց այն մաղձն ու ճիչը, որ իր էությունն է դարձել։ 

Նա դրանով ամենևին էլ իր դիմեցի մարդուն չէր վիրավորում, նա տալիս էր իր իսկ  նկարագիրը` ծախված,  անբարոյական ու ... 

Դա հենց իր մասին էր, նրա հայհոյանքը հենց իրեն էր ուղղված. Նա բորբոքվել էր, քանի որ իր հասցեին ճիշտ խոսք էր լսել։

Ազնիվ մարդը այդպես չի արձագանքում իրեն ուղղված մեղադրանքներին։ 
Նա այդ ճիչով փորձում էր պաշտպանվել  ու արդարացնել իր խղճուկ վիճակը։ 
Գեղամն այնքան խղճուկ է, որ արժանի չէ հերոսի հայր կոչվելու։

Ասում է` ես ազատ մարդ եմ լինելու...
Բա սա, եթե խեղճությունից չէ՞, էլ ինչից է։
Ի՞նչ ես կորցրել, ի՞նչ ես ման գալիս, այ խղճուկ։

Որդուն գերեզման դրած հայրը ուրախանում է իր ազատությամբ։ Կեր այդ հողից, խելքդ գլուխդ գա մի քիչ։

Եվ հետո, դու ազատ չես էլ կարող լինել, դու արդեն որդուդ սպանողի ստրուկն ես, նրա հարճը։ 

Ափսոս, որ Աբգարի հայրն ես, շատ ափսոս...