Հայաստանի միլիարդներն օֆշորում են, իսկ բնակչության հիմնական մասը՝ աղքատ

Համաշխարհային Բանկը ներկայացրել է Հայաստանի աղքատության ցուցանիշները, այն ներկայացվում է 2 առանձին չափանիշներով, 2.5 դոլարի տեսանկյունից աղքատության մակարդակը Հայաստանում 2014 թվականին կազմել Է 26%, իսկ օրական 5 դոլարի տեսանկյունից՝ 76 %-ը։ Օրինակ, Վրաստանում 5 դոլարի տեսանկյունից աղքատության մակարդակը 2014 թվականին կազմել Է 69%, իսկ 2.5 դոլարի տեսանկյունից` 32%։

Օրական 10 դոլար և ավելի սպառում ունեցողներին կարելի Է համարել միջին խավի ներկայացուցիչ։ Ու ըստ այդմ ստացվում է, որ Հայաստանում միջին խավը շուրջ 3%-ի սահմաններում է։

Ըստ ՀԲ-ի՝ 2014 թվականին օրական 10 դոլար և ավելի սպառում ունեցող հայաստանցիների թիվը բնակչության 3.22 %-ն է։ Բնակչության 20 % ամենաունևոր խավին բաժին է ընկնում համախառն սպառման մոտ 40 %-ը, իսկ 20 %-ը ամենաաղքատ խավին՝ մոտ 8 %-ը։

Այն, որ Համաշխարհային բանկի տվյալները Հայաստանի աղքատության վերաբերյալ մոտ է իրականությանը ավելի քան պարզվել է հենց ապրիլ ամսին, երբ Արցախա-ադրբեջանական սահմանին զոհվածների տները այցելելիս ուրվագծվեց Համաշխարային բանկի հետազոտության ողջ ճշմարտացիության գունապնակը:
Եթե ստրկատիրական դարաշրջանում ստրուկներին հացով և ջրով էին կերակրում, ապա անկախությունից հետո հայերիս համար Ադամի և Եվայի հագուստն է փոփոխության ենթարկվել: ՀՀ բնակչության զգալի մասը երջանիկ է, որ այդ օրն էլ մի բան կարողացավ ուտել ու քնել, իսկ թե որտեղ և ինչ՝ այլ հարց է:

Հետազոտություն չկա, թե ՀՀ բնակչության քանի տոկոսը բնակարան չունի, կամ եթե բնակարան ունի՝ ինչ պայմաններում է ապրում: Երկրի բնակչությունդ սոված է, հաճախ է սոված գնում դպրոց կամ աշխատանքի, եթե տարիներ առաջ նման ցուցանիշներ լիներ, հասկանալ կարելի է, երկիրն անկախացել է, դժվարությամբ է դուրս գալիս ճգնաժամից:

Սակայն միայն այն, որ վերջին տասը տարում 9.5 մլրդ դոլար է անօրինական դուրս եկել Հայաստանից՝ օֆշոր, հակադարձ համեմատական է հանրապետությունում ընդհանուր սոցիալական իրավիճակին: Հայաստանցիներից գողացել են աշխատավարձը, բարեկեցությունը, բնակարանը, տնտեսական զարգացումը, առողջապահական ապահովագրությունը. երկրում համատարած աղքատության սինդրոմ կա: Անգամ այն մարդիկ, ում ձեռքերում քիչ թե շատ իշխանություն, ֆինանանսներ է հասու դառնում, անմիջապես վերածվում են հանցագործների՝ ոչ դաժան իմաստով: Աշխատում են առավելագույնը տուն տանել, քանի որ չեն կարող ապագայի վրա հույս դնել, որ վաղն էլ այդ փողն ու իշխանությունը կունենան: Այսպես կամաց-կամաց երկրի բանկչությունը վերածվել է մանր ու միջին կամ խոշոր խարդախների, խաբեբաների ու քցողների և դա լավ օրից չէ: Մարդիկ ապրում են ամեն օր սովի ու անտանիք հեռանկարն աչքերի առջև: Իսկ այն հնարավոր էր տնտեսապես զարգանալ, հանդիպում է այդ սովի հեռանկարի առջև ծնկածների արգելանքին. այս մարզի հանգուցյալների ես եմ թաղելու, այն համայնքի դպրոցներին ես եմ սնունդ, կարևոր չէ որակը, ես եմ մատակարարելու, այն մարզի համայնքների տրանսպորտի իմ ազգականները պետք է սպասարկեն և այսպես շարունակ:

Հայաստանի իրականությունը ամբողջովին տարբեր է այն իրավիճակից, որին աշխարհը սովորել է տեսնել. այստեղ հայերը այլ հասարակարգ են կերտում, այլ չափանիշներով: Միայն ափսոս ժողովուրդը, որ կարող է զարգանալ, անկորղ է շենացնել երկիրը, կարող է ժառանագներ պարգևել երկրին, ավելին քան այս պահին, սակայն դատապարտված է աղքատության, իսկ երկրի միլիարդները օֆշորում են: ՀԲ-ն երկիրը ընկալում է որպես աղքատագույն երկիր: