Մենաշնորհ չկա, ժողովրդի աչքին է երևում. Հովիկ Աբրահամյան

ՀՀ սահմանադրության 59-րդ հոդվածի երկրորդ կետն ասում է, որ մրցակցության սահմանափակումը, մենաշնորհի հնարավոր տեսակները և դրանց թույլատրելի չափերը կարող են սահմանվել միայն օրենքով՝ հանրային շահերի պաշտպանության նպատակով: Իսկ երկրորդ կետը` հաստատում, որ շուկայում մենաշնորհ կամ գերիշխող դիրքի չարաշահումը, անբարեխիղճ մրցակցությունը և հակամրցակցային համաձայնություններն արգելվում են:

Այսինքն` ՀՀ Սահմանադարությունն ի սկզբանե գրվել է, որպեսզի կարգավորվի տնտեսական հարաբերությունները, սակայն այստեղ հանդիպում ենք հետաքրքիր իրավիճակի՝ մի կողմից թույլատրելի է մենաշնորհը, եթե դրանք հաստատվում են օրենքով, նաև արգելվում է գերիշխող դիրքի չարաշահումը:

Այսինքն` Հայաստանում, երբ քննարկում էր այս կամ այն որոշումը բխո՞ւմ է ՀՀ Սահմանադրությունից, թե՞ ոչ, պարզվում է, որ երկրում կան մարդիկ, որոնք ոչ միայն սրբորեն են կատարում ՀՀ սահմանադրության որոշակի դրույթներ, այլև նվիրված են իրենց գործին:

Սահմանադրությամբ թեև թույլատրված է մենաշնորհի չափերը, սակայն օրենքով չափման միավորը հստակ չէ , բայց Տնտեսական մրցակցության պետական հանձնաժողովում գրանցված են գերիշխող դիրք ունեցող ընկերություններն ու ոլորտները. սա էլ կարելի է ասել «մի քիչ օրենքով է»:

Սամվել Ալեքսանյան, Միհրան Պողոսյան, Բարսեղ Բեգլարյան. այն է` դեղորայքի, բենզինի, ձեթի, շաքարավազի, ալյուրի, բանանի և մի շարք այլ շուկաներում իրենց օրենք թելադրողներն են, ովքեր Սահմանադրության տառն են կատարել և կատարում:

Հավանաբար, դա է պատճառը, որ էկոնոմիկայի նախարարն այդպես էլ չկարողացավ վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանի նախանաշած 3 շաբաթվա ընթացքում մենաշնորհներ հայտանբերել և այստեղ խոսք ունի ասելու Տնտեսական մրցակցության պաշտպանության պետական հանձնաժողովը:

Եթե, ինչպես որոշվել է, օրինակ, շաքարավազի ներկրման ոլորտին տրվում է օրինական մենաշնորհ, ապա ՏՄՊՊՀ կառույցը երկրին, առավել ևս երկրի բյուջեին պետք չէ: Առավել ևս պետք չէ այս կառույցը, քանի որ 3 շաբաթ մանրակրկիտ ուսումնասիրելով մենաշնորհները և չգտնելով` այսօր վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը հայտարարել է, որ սոցիալական նշանակություն ունեցող կարևորագույն ապրանքային շուկաները, ինչպիսիք են շաքարավազի, ալյուրի, ցորենի, ձեթի, բրնձի, հնդկաձավարի, կարագի, մարգարինի, բանանի, նարնջի, մանկական սննդի, թռչնի մսի, դեղորայքի, բենզինի և դիզելային վառելիքի շուկաները, թեև ֆորմալ առումով մենաշնորհային չեն, սակայն, հանրության կողմից ընկալվում են որպես մենաշնորհ. Այն է` երկրում մենաշնորհ չկա՝ ժողովրդի աչքին է երևում: